The Beatles Polska. Info.

Recenzja Man on the Run — ten dokument o Paulu McCartneyu to „grzeszna przyjemność”

2026-02-19,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Film Morgana Neville’a o grupie Wings wyrównuje rachunki, ale wciąż jest pełen ciepła — oraz fantastycznych, komicznych wstawek Micka Jaggera.

Paul McCartney wyrównujący rachunki, przezabawny Mick Jagger i przywołana z hukiem medialna histeria lat siedemdziesiątych? Jest tak wiele powodów, by pokochać ten dokument dający mnóstwo „grzesznej przyjemności” od Morgana Neville’a, reżysera nagrodzonej Oscarem zakulisowej kroniki O krok od sławy oraz wypełnionego klockami Lego profilu Pharrella Williamsa Piece by Piece. Tutaj, kreśląc wspaniały wzlot i cichy upadek Wings — zespołu McCartneya sformowanego po rozpadzie The Beatles — Neville przeważnie wycofuje się i pozwala, by niemal dwie godziny głęboko osadzonych materiałów archiwalnych wykonały całą pracę.

Przechodzimy od brodatego, opuchniętego McCartneya ukrywającego się na swojej szkockiej farmie w 1969 roku, przez jego londyński ślub z Lindą Eastman, po sformowanie zespołu, wczesne niepowodzenia, triumfalną światową trasę koncertową z lat 1975-76 i ostateczny rozpad, po którym następuje śmierć Johna Lennona i przejmujące poczucie, że nic już nigdy nie będzie takie samo. Nowo nagrane wywiady audio z McCartneyem i jego córkami sprytnie przeplatają się z archiwalnymi wypowiedziami byłych członków zespołu i naocznych świadków, tworząc narrację opartą wyłącznie na głosach z offu, podobnie jak w filmach Senna, Amy czy Apollo 11.

Po drodze McCartney prezentuje się sympatycznie, choć nieco defensywnie, jako ciężko pracujący muzyk wiecznie szkalowany przez popkulturową mitologię. „To John rozbił The Beatles, ale to na mnie spadła cała wina” — skarży się. Później wspomnienie incydentu, w którym omal nie utonął — zawierające przerażoną obietnicę złożoną Bogu, że jeśli przeżyje, uczyni trasę Wings wyjątkową — wydaje się nieco wyrachowane. Zabawne wtrącenia Jaggera, których w rzeczywistości jest zbyt mało, stanowią fantastyczne komiczne odprężenie. Podczas sekwencji przedstawiającej McCartneya w wiejskiej sielance, łatającego w słońcu swoją farmę w Kintyre, słychać Jaggera mówiącego z kamienną twarzą: „Nie jestem zbyt dobry w naprawianiu dachów, więc nie do końca potrafię się z tym utożsamić”.

W ostatecznym rozrachunku nie ma tu żadnych rewelacji, a jedynie ciepłe i przytulne powtórzenie historii kultury. Wings byli dobrzy, The Beatles byli lepsi, a świat muzyki ma wielkie szczęście, że został wzbogacony przez Paula McCartneya.

Ocena: 4/5