Nowy album Paula McCartneya – o magicznych grzybach, pierwszej miłości i jego mamie

powrót do nowości

https://obrazki.elektroda.pl/3225179400_1778140272.jpg

Nowy album Paula McCartneya – o magicznych grzybach, pierwszej miłości i jego mamie

2026-05-05, autor: kasia
[...powrót do newsów]

Nadchodząca płyta członka The Beatles, zatytułowana The Boys of Dungeon Lane, przynosi jego pierwszy duet z Ringo Starrem oraz utwór o podróżowaniu autostopem z George’em Harrisonem. Will Hodgkinson przysłuchuje się nagraniom w Abbey Road Studios w północno-zachodnim Londynie – miejscu, gdzie zespół zarejestrował niemal całą swoją dyskografię. To przestrzeń ze wszech miar stosowna, by Paul McCartney zaprezentował przedpremierowo swój nowy materiał grupie pięćdziesięciu niezwykle podekscytowanych fanów.

The Boys of Dungeon Lane, zgodnie ze swoją nazwą, spogląda w przeszłość: ku dzieciństwu w powojennym Liverpoolu, kiedy to pewnego dnia McCartneyowi ukradli zegarek starsi chłopcy na brzegu rzeki Mersey. Przez kolejny rok marzył on o nauce karate, by wywrzeć na nich zemstę (do czego nigdy nie doszło, a swoich napastników więcej nie spotkał).

Wspomnienia przenoszą nas także do roku 1957, kiedy na festynie ogrodowym spotkał nastoletniego „Teddy boya” nazwiskiem John Lennon i odkrył w komunalnym domu przy Forthlin Road niezwykłą łatwość wspólnego pisania piosenek. Było to jeszcze zanim wkroczyli w świat sprzed wielkiej sławy – świat, który utwór Days We Left Behind opisuje jako krainę „zadymionych barów i tanich gitar”.

Pojawiają się nawet wzmianki o magicznych grzybkach na festiwalu Glastonbury w 2022 roku, choć McCartney nie precyzuje, czy sam brał udział w tej psychodelicznej odysei, czy jedynie obserwował innych wzbijających się w kosmos. Tak czy inaczej, album ukazuje muzyka w nastroju wybitnie anegdotycznym.

W Studio Numer Dwa, gdzie The Beatles nagrywali Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, McCartney wspominał, że schody prowadzące do reżyserki były przeznaczone „dla państwa z wyższych sfer, jak George Martin, podczas gdy my musieliśmy korzystać z wejścia dla dostawców”. Siedząc przed regałem z oprawionymi rysunkami kosa i kormorana (czyli liver bird – symbolu Liverpoolu), ubrany w prostą czarną kurtkę bomberkę i czarny sweter, McCartney grał na gitarze akustycznej i opatrywał każdy z nowych utworów komentarzem, zanim puścił go z głośników – i oddawał się reminiscencjom.

Pamięć bywa jednak zwodnicza. Przed emisją słodkiej, folkowej melodii Down South, opowiadającej o podróżowaniu autostopem z George’em Harrisonem w czasach wczesnej biedy, McCartney wspomniał, jak złapali okazję na mleczarkę – pojazd elektryczny, który poruszał się z prędkością około sześciu kilometrów na godzinę. W kabinie było siedzenie kierowcy, miejsce dla pasażera, a pomiędzy nimi akumulator, na którym – co naturalne, jako najmłodszy – musiał usiąść Harrison. Niefortunnie miał on na sobie dżinsy z metalowym zamkiem z tyłu; metal zetknął się z akumulatorem, sprawiając, że „Cichy Beatle” zawył z bólu, gdy impuls elektryczny przeszył jego pośladki i dotkliwie je poparzył. McCartney wspomniał, że opowiedział tę historię wdowie po George’u, Olivii. „O tak” – odparła. „George opowiadał mi o tym, jak to ty oparzyłeś się suwakiem”. Właśnie tak tworzy się historia.

Recenzje The Boys of Dungeon Lane – na którym znajduje się utwór o dorastaniu w skromnych warunkach pt. Home to Us, będący pierwszym wokalnym duetem Paula McCartneya i Ringo Starra – są objęte embargiem do końca maja. W tej sytuacji McCartney w dużej mierze zrecenzował je sam. „To w zasadzie rockowy numer i jest świetny” – powiedział o Come Inside. „Ten mi się podoba” – tak podsumował Days We Left Behind.

Home to Us powstało, ponieważ Ringo odwiedził producenta albumu, Andy’ego Watta, nagrał partię perkusji i wyszedł. „Nie jestem pewien, jak Ringo wyobrażał sobie dalszy ciąg” – stwierdził McCartney. „Powiedziałem mu: »Chyba nie tak to działa«. Był nieco urażony”. Od tego momentu McCartney sam rozbudował ścieżkę, dodając własną perkusję obok partii Starra, a następnie nagrał wokale i poprosił Ringo o zarejestrowanie jego wersji. „Mieliśmy jego partię od początku do końca i moją tak samo: duet Paula i Ringo”. Dla lepszego efektu dodał w chórkach Chrissie Hynde i Sharleen Spiteri.

Opowiedział również o początkach albumu. W 2022 roku McCartney odwiedził Watta w jego studiu w piwnicy dawnego domu Charliego Chaplina w Los Angeles i poczuł, że doświadczenie Watta może pomóc mu stworzyć przebój. „Andy to producent popowy. Weźmie jedną z moich piosenek i sprawi, że będzie brzmieć jak Justin Bieber” – powiedział. Przy utworze As You Lie There, który zaczyna się od delikatnego brzdąkania na gitarze akustycznej, by rozwinąć się w fortepianowo-gitarowy patos przywodzący na myśl ostatni album The Beatles, Abbey Road, McCartney wspominał spacery z domu przy Forthlin Road. Mijał wtedy kamienicę, w której oknie można było dostrzec dziewczynę o imieniu Jasmine. Autor Here, There and Everywhere oraz And I Love Her – dwóch z najwybitniejszych piosenek miłosnych XX wieku – w końcu zdobył się na opisanie swojego pierwszego zauroczenia.

„Ale nigdy z nią nie rozmawiałem” – wyznał. „O tym jest ta piosenka: o wyobrażaniu sobie leżącej tam Jasmine. Pojawiła się rok później i zapukała do moich drzwi. Byłem wtedy w toalecie. Czyż to nie romantyczne?”.

Jeszcze mniej romantyczne były wspomnienia McCartneya dotyczące Harrisona, który zainspirowany trudami życia napisał Taxman – bez wątpienia najpopularniejszy na świecie prawicowy protest song. „Księgowi powiedzieli, że musimy płacić podatek. George był szczególnie oburzony: »Co? Czterdzieści procent dochodu?«. Bardzo mu się to nie spodobało”.

Znacznie bardziej przejmujące były dwie osobiste piosenki kończące album. McCartney zaznaczył, że urodził się w 1942 roku, więc był zbyt mały, by pamiętać wojnę. Jednak jego rodzice musieli przez nią przejść. „Biorąc pod uwagę cały ten chaos na świecie, Gazę i te wszystkie miejsca, pomyślałem o rodzicach. Czekasz, aż spadnie bomba. Hitler wysyłał samoloty nad Liverpool, a mój tata był strażakiem, mama zaś pielęgniarką i położną, która musiała zajmować się tymi wszystkimi rannymi. To musi zostawić w człowieku ślad”. Salesman Saint to bogato zaaranżowany walc z udziałem sekcji dętej, utrzymany w klimacie big-bandów z epoki wojennej, z tekstem o „śmiechu i piosence, które pozwalają przetrwać noc”.

Na koniec wybrzmiało Momma Gets By, numer w stylu broadwayowskiego teatru muzycznego z odcieniami Porgy and Bess, opowiadający o matce trzymającej wszystko w garści, podczas gdy jej lekkomyślny mąż oddaje się zabawom. McCartney z pewnością nigdy nie opisałby własnego ojca jako nieodpowiedzialnego, ale ten fikcyjny portret niewątpliwie czerpie z pamięci o jego matce, która zmarła, gdy miał 14 lat. Stała się ona inspiracją dla Let It Be i swoistą siłą napędową w sensie duchowym – co przydarza się wielu osobom tracącym rodzica w dzieciństwie.

The Boys of Dungeon Lane obejmuje angielską psychodelię, akustyczny folk, czystego rocka, nostalgię, fantazję, smutek i sporą dawkę nadziei – czyli wszystko to, czego można by oczekiwać od McCartneya. Jest tu jednak pewna różnica względem poprzednich płyt. Na barki McCartneya spadł obowiązek podtrzymywania ognia pamięci o jego dawnym zespole: jeździ po świecie grając utwory The Beatles, współpracuje z Peterem Jacksonem przy Get Back i odkopuje niedokończoną balladę Johna Lennona z 1977 roku, by dopracować ją w formie Now and Then, zaprezentowanego w listopadzie 2023 roku jako ostatni singiel The Beatles.

McCartney rzadko jednak spoglądał wstecz na to, co wydarzyło się zanim stał się sławny – na to, co to wszystko znaczyło i jak ukształtowało kompozytora, którego wszyscy znamy. Aż do teraz.