Paul McCartney prezentuje nowe piosenki fanom w Abbey Road

powrót do nowości

https://obrazki.elektroda.pl/8176380500_1778053789.jpg

Paul McCartney prezentuje nowe piosenki fanom w Abbey Road

2026-05-05, autor: kasia
[...powrót do newsów]

Były Beatles gościł na przedpremierowym odsłuchu swojego nadchodzącego albumu „The Boys of Dungeon Lane”, sypiąc przy tym anegdotami.

Studio numer dwa przy Abbey Road urządzono niezwykle przytulnie – stanął w nim fotel, gitara oraz regał wypełniony pamiątkami po Paulu McCartneyu. Gdyby nie brak jupiterów i kamer, można by pomyśleć, że to jego prywatny salon. Mimo to, pięćdziesięcioro zwycięzców konkursu dla fanów The Beatles, którzy zebrali się tutaj, by odebrać swoją nagrodę – przedpremierowy odsłuch nowej płyty McCartneya pt. The Boys of Dungeon Lane – z pewnością nie spodziewało się, że sam artysta przekroczy próg sali.

W pokoju nagle zapadła cisza. Jeden z fanów szepnął z przejęciem: „On tu na pewno jest”. I rzeczywiście był.

Gdy we wtorkowe popołudnie wyszedł z reżyserki, tłum zareagował entuzjastycznymi wiwatami. „Witajcie w studiach Abbey Road” – przywitał ich McCartney. „Zamierzam puścić wam album i spróbuję przypomnieć sobie coś ciekawego na jego temat”. Przez kolejne 90 minut najbardziej utytułowany żyjący autor piosenek na świecie wracał myślami do samych początków, dzieląc się wspomnieniami z młodości w Liverpoolu, anegdotami o przyjaźni z Johnem Lennonem i George’em Harrisonem oraz zdradzając kulisy swojego procesu twórczego.

To właśnie w Studiu nr 2 powstała większość nagrań The Beatles z lat 1962–1970 – od Love Me Do i Please Please Me, aż po She Loves You, czyli singiel, który rozpętał Beatlemanię. Tutaj nabierały kształtu takie utwory jak A Hard Day’s Night, Help, Strawberry Fields Forever czy Penny Lane i to tutaj składano sporą część albumu Abbey Road, w tym słynne Come Together. Na zewnątrz turyści tłoczyli się na przejściu dla pieszych, uwiecznionym na pamiętnej okładce, prawdopodobnie zupełnie nieświadomi tego, jak blisko nich znajduje się sam McCartney.

Mimo początkowych skromnych zapowiedzi szybko okazało się, że Paul ma mnóstwo do powiedzenia na temat swojego pierwszego od ponad pięciu lat nowego solowego krążka, którego premierę zapowiedziano na 29 maja. Jak wyjaśnił, praca nad albumem zaczęła się pięć lat temu przy filiżance herbaty i spotkaniu z producentem Andrew Wattem. Grając od niechcenia na gitarze, McCartney natrafił na akord, którego wcześniej nie znał. Przesunął jedną nutę, potem kolejną, aż wyłoniła się sekwencja trzech akordów. Watt zasugerował, by od razu to zarejestrować.

Ten szkic stał się utworem otwierającym płytę, As You Lie There, który McCartney później samodzielnie rozbudował, grając na większości instrumentów – zupełnie w duchu swojego solowego debiutu z 1970 roku. Piosenka wraca pamięcią do lat dziecięcych w Liverpoolu i skrytego zauroczenia sąsiadką; zaczyna się jako melorecytacja, by po chwili ewoluować w płynną melodię.

„W jednym z okien mieszkała dziewczyna, która wpadła mi w oko, miała na imię Jasmine” – wspominał. „Nie wiedziałem jednak, jak do niej podejść, nigdy z nią nie rozmawiałem. Ironia losu sprawiła, że Jasmine pojawiła się u mnie pod koniec roku i zapukała do drzwi. Byłem jednak niedysponowany – siedziałem w toalecie – więc spotkanie z nią mnie ominęło!”.

Podczas słuchania kolejnych utworów McCartney bezgłośnie podśpiewywał teksty i naśladował grę na instrumentach. Płyta, zapowiadana jako jego najbardziej osobiste dzieło, skupia się na tym, co wewnętrzne: na powojennym Liverpoolu, hartu ducha jego rodziców i wczesnych przygodach z The Beatles. Muzycznie Paul żongluje bogatym instrumentarium, balansując między rockiem w stylistyce Wings, beatlesowskimi harmoniami a własnym, instynktownym wyczuciem rytmu.

Tytuł albumu zaczerpnięto z Days We Left Behind, tęsknego utworu akustycznego nawiązującego do Dungeon Lane w pobliżu rzeki Mersey, gdzie Paul wędrował jako chłopiec. Piosenka wspomina też o „tajnym kodzie” i obietnicy złożonej Lennonowi w jego rodzinnym domu przy Forthlin Road: „Podtrzymuję swoje słowa, obietnica, którą złożyłem, nigdy nie zostanie złamana”.

„To dla mnie kopalnia wspomnień z Liverpoolu” – przyznał artysta – „ale to też piosenka o wszystkich dniach, które zostawiliśmy za sobą. Każdy z nas je ma – szkołę, dawnych kumpli”. Dodał, że utwór zdawał się pisać sam. „W środkowej części pojawiają się wspomnienia o Johnie, to wspaniałe uczucie móc do tego wrócić. Ktoś zapytał: »Co to za tajny kod?«. Nie powiem” – zaśmiał się, dodając po chwili: „Pisząc piosenki, sporo się zmyśla”. Nazwał tę kompozycję „jednym ze swoich ulubionych utworów”, opowiadającym o „Johnie, George’u i Ringo też”, po czym rozejrzał się po pomieszczeniu. „To wywołuje sporo emocji. To właśnie tutaj pracowaliśmy, zawsze w tym studiu. Zazwyczaj wchodziliśmy wejściem dla dostawców”.

Pozostałe ścieżki oscylowały między osobistymi wyznaniami a fikcją. Ripples in a Pond to radosna pieśń miłosna napisana dla żony, Nancy Shevell. Mountaintop przyjmuje perspektywę młodej kobiety na festiwalu Glastonbury, na którym McCartney wystąpił jako główna gwiazda w 2022 roku. Z kolei Home to Us to jego pierwszy duet z Ringo Starrem, natomiast Life Can Be Hard powstało w trakcie lockdownu.

W utworze Salesman Saint Paul zwraca się ku swoim rodzicom. „Urodziłem się w 1942 roku, podczas wojny” – opowiadał. „Byłem zbyt mały, by to rozumieć, ale moi rodzice nie. Mój tata był strażakiem, gasił pożary po wybuchach bomb. Mama była pielęgniarką i położną. Trwali jednak w tym wszystkim, bo musieli. Tak jak dzisiaj ludzie w Ukrainie, Gazie i innych miejscach”.

Z kolei Down South, jeden z najbardziej nostalgicznych fragmentów płyty, stał się pretekstem do opowieści o jeździe autostopem z Lennonem i Harrisonem. „To był dobry sposób, by cię poznać, zanim nauczyliśmy się Twist & Shout” – słyszymy w tekście. Podczas jednej z takich wypraw Paul i George wsiedli do wózka mleczarskiego. „Było tam siedzenie kierowcy, akumulator i miejsce dla pasażera. George usiadł na akumulatorze. Miał dżinsy z zamkiem z tyłu, który dotknął klem. Później, w pensjonacie, pokazał mi wielkie oparzenie w kształcie suwaka” – opowiadał McCartney ze śmiechem.

The Boys of Dungeon Lane to już osiemnasty solowy album studyjny McCartneya. Ukazuje się po serii projektów retrospektywnych: od dokumentu The Beatles: Get Back, przez film o Wings, aż po ubiegłoroczny singiel Now and Then, stworzony na bazie dema Lennona, który zdobył szczyty list przebojów. Tamta piosenka, podobnie jak nowa płyta, również była głęboko zakorzeniona w pamięci i refleksji nad upływającym czasem.