The Beatles Polska. Info.

Paul McCartney: „Pisanie piosenek wciąż jest dla mnie magicznym uczuciem i mam nadzieję, że zawsze tak będzie”

2026-05-30,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Przy okazji premiery swojego dziewiętnastego solowego albumu, „The Boys Of Dungeon Lane”, Paul McCartney w rozmowie z NME dzieli się wspomnieniami o przyjaciołach z Wielkiej Czwórki, a także opowiada o współpracy z The Rolling Stones oraz twórczej energii, którą wciąż czerpie z pisania piosenek.

Historia Paula McCartneya i Abbey Road Studios sięga wielu lat wstecz. Po raz pierwszy artysta przekroczył próg tego historycznego studia nagraniowego wraz z The Beatles w 1962 roku i powracał do niego przez kolejne dekady – zarówno z resztą Wielkiej Czwórki, jak i w ramach własnych solowych projektów oraz z zespołem Wings. Ta wyjątkowa relacja wciąż trwa, a fragmenty jego najnowszego (i dziewiętnastego) solowego albumu studyjnego, „The Boys Of Dungeon Lane”, zostały zarejestrowane w Studiu Drugim – w tym samym pomieszczeniu, w którym nagrano większość materiału The Beatles. Na początku maja 2026 roku McCartney ponownie wrócił do tego miejsca na specjalne spotkanie z fanami połączone z przedpremierowym odsłuchem nowej płyty, podczas którego opowiedział o każdym z utworów grupie zaledwie około 50 osób.

„Zawsze z wielką radością tu wracam, ponieważ z tym miejscem wiąże się tak wiele wspomnień” – mówi NME kilka godzin później, siedząc w tej samej, zaaranżowanej na domowy salon przestrzeni, z której wcześniej zwracał się do swoich słuchaczy. „Zawsze mogę pomyśleć: »O tak, pamiętam, jak John [Lennon] nagrywał wokal do Girl«, albo: »Pamiętam, jak śpiewałem swoją partię w Love Me Do« i tak dalej. Zawsze przypominają mi się jakieś konkretne drobiazgi z tego, co wspólnie robiliśmy. To naprawdę mnóstwo wspomnień”.

„The Boys Of Dungeon Lane” to dla McCartneya kolejna sentymentalna podróż w przeszłość, podczas której ten kultowy artysta wraca pamięcią do czasów swojej młodości w Liverpoolu i wczesnych dni przyjaźni z kolegami z zespołu. Jak przyznaje, wyruszenie w tę podróż przyszło zupełnie naturalnie. „Z początku wcale tego nie planowałem, ale kiedy spojrzałem na utwory, które nagrałem na ten album, okazało się, że wiele z nich ma silnie retrospektywny charakter. Wtedy pomyślałem: właściwie, o czym innym miałbym pisać?” – argumentuje. „Może jestem po prostu w sentymentalnym punkcie mojego życia, kiedy wracam myślami do takich miejsc jak Liverpool, ponieważ wiele z tych wspomnień nierozerwalnie wiąże się z Johnem i George'em [Harrisonem]. Fakt, że nie ma ich już z nami, sprawia, że przebywanie tutaj i wspominanie ich w piosenkach staje się jeszcze bardziej poruszające”.

Opowieści o Lennonie i Harrisonie przewijają się przez cały nowy album McCartneya, a wyjątkowy duet z perkusistą Ringo Starrem w utworze „Home To Us” dopełnia muzycznej obecności całej czwórki The Beatles. W najnowszym odcinku cyklu wideo NME In Conversation, Macca w pełni podzielił się wspomnieniami o swoich dawnych kolegach z zespołu, a także opowiedział o pracy z The Rolling Stones oraz o swojej niesłabnącej pasji do tworzenia i grania muzyki.

Kiedy piszesz o Johnie i George'u, czy czujesz swego rodzaju odpowiedzialność, aby uhonorować ich we właściwy sposób, czy raczej starasz się przedstawić ich takimi, jakimi byli dla ciebie?

Paul McCartney: „Chyba tak, choć nigdy nie myślę o tym w ten sposób. W jednej z piosenek, »Days We Left Behind«, śpiewam: »spotkaliśmy się na Forthlin Road« – to tam mieszkałem w Liverpoolu – oraz »stworzyliśmy tajny kod, by nigdy o nim nie mówić«. Nie mam poczucia, że muszę podchodzić do tego ze szczególnym szacunkiem. To przecież mój kumpel – facet, którego po prostu poznałem i z którym pisałem piosenki, więc nie ciąży na mnie z tego tytułu żadne szczególne poczucie odpowiedzialności. Chociaż mam nadzieję, że ostatecznie wychodzi to odpowiedzialnie.

Rzecz w tym, że zachowałem naprawdę wspaniałe wspomnienia związane z chłopakami, Johnem i George'em, mimo że pod koniec istnienia The Beatles John często mieszał mnie z błotem. Wtedy było to bardzo bolesne, niczym wbijanie we mnie małych sztyletów. Było to też zwyczajnie frustrujące, bo myślałem sobie: »Muszę mu jakoś odpowiedzieć, tylko co ja mam teraz zrobić?«. Ale nagle olśniło mnie: »Zaraz, chwileczkę, przecież to jest John. Facet, którego znam, odkąd skończyłem szesnaście lat. On po prostu tak ma«. Kiedy dotarło do mnie, że to po prostu typowy John, przestało to tak mocno boleć”.

Dziś to wszystko i tak poszło w niepamięć, zwłaszcza że pogodziliście się przed jego śmiercią…

Paul McCartney: „Tak, to miało dla mnie ogromne znaczenie. Miałem szczęście, ponieważ poróżniły nas problemy biznesowe i tym podobne sprawy, a John ostatecznie przyznał mi rację i zrozumiał, że facet, którego chcieli zatrudnić [Allen Klein], był oszustem. Wcześniej bardzo przez to cierpiałem, bo wszyscy uważali mnie za wariata, za kogoś nieuczciwego. Kiedy więc ostatecznie wyszło na jaw, że to ja miałem rację, dobrze było usłyszeć, jak John, choć z wielką niechęcią, mówi: »Chyba Paul jednak miał rację«. Nie należał do ludzi, którzy powiedzieliby z entuzjazmem: »Tak, wiecie co Paul mi powiedział…!«. Zamiast tego burknął coś w stylu: »[mruczy pod nosem] Ta, miał rację«. To sprawiło, że poczułem się znacznie lepiej. Mimo że był to bardzo bolesny okres, widocznie musieliśmy przez niego przejść, bo inaczej ktoś by nas zwyczajnie okradł”.

Na tym albumie znalazło się wiele piosenek opartych na wspomnieniach, ale są to dobre wspomnienia. W utworze „Down South” śpiewasz o podróżowaniu autostopem z George'em. Na wcześniejszym spotkaniu z fanami wspominałeś, że nie pamiętasz dokładnie, kto wyszedł z tym pomysłem, ale przypuszczasz, że najprawdopodobniej ty. Dlaczego? Czy to ty byłeś tym bardziej żądnym przygód i zbuntowanym?

Paul McCartney: „Myślę, że wynika to po prostu z mojego charakteru; zawsze miałem większe skłonności do planowania. Po prostu myślałem sobie: »Wow, co za świetny pomysł«, więc rzucałem temat i pytałem George'a: »Co ty na to? Moglibyśmy pojechać na jakieś tanie wakacje«. Wiadomo, nie mieliśmy [wtedy] za dużo pieniędzy. Więc tak, jestem niemal pewien, że to byłem ja. Zaliczyłem z George'em kilka takich autostopowych wypadów, co było wspaniałym doświadczeniem i niesamowicie nas do siebie zbliżyło. To było jeszcze przed założeniem The Beatles, więc kiedy już staliśmy się zespołem, mieliśmy pełną świadomość tych wspólnych, łączących nas wspomnień.

Kiedy John kończył dwadzieścia jeden lat – ja miałem wtedy chyba dziewiętnaście – dostał niesamowity prezent urodzinowy: 100 funtów od swojego bogatego wujka ze Szkocji. Zastanawialiśmy się: »Co z tym zrobimy?«. Zaproponowałem, że możemy pojechać autostopem, a on będzie wydawał te pieniądze po drodze. I tak też zrobiliśmy! Pierwotnie planowaliśmy dotrzeć do Hiszpanii, ale dojechaliśmy tylko do Paryża. Pokochaliśmy to miasto i wydaliśmy w nim absolutnie wszystko”.

Kolejną osobą, z którą łączy cię bardzo silna więź na tym albumie, jest Ringo. Gra na perkusji i śpiewa w utworze „Home To Us” – piosence o dorastaniu w Liverpoolu i o tym, jak to wtedy dla was wyglądało. Dlaczego zależało ci na tym, aby nie tylko zagrał na perkusji, ale również zaśpiewał – i to przez całą piosenkę?

Paul McCartney: „Początkowo napisałem to w pewnym sensie z myślą o nim, ponieważ wiedziałem, że nagrał tę partię perkusji dla Andrew Watta [producenta albumu »The Boys Of Dungeon Lane«], z którą ostatecznie nic nie zrobiono. Kiedy tego posłuchałem, pomyślałem: »To brzmi świetnie, to naprawdę fajne bębnienie, może powinniśmy stworzyć wokół tego piosenkę«. Napisałem ją więc specjalnie dla Ringo. Chociaż bywało trudno, to był nasz dom i lubię myśleć, że wielu ludzi potrafi się z tym utożsamić. Spora część osób, spoglądając wstecz na swoje dzieciństwo, dochodzi do wniosku: »Nie mieliśmy zbyt wiele«, a zwłaszcza moje pokolenie, ponieważ dorastaliśmy tuż po II wojnie światowej. Chcę wierzyć, że chociaż nie mieliśmy dużo, to i tak kochaliśmy to życie. Nie znaliśmy niczego innego, więc to miejsce było dla nas domem – w moim i Ringo przypadku był to Liverpool”.

W ostatnich latach kilkukrotnie występowałeś z Ringo, między innymi w hali The O2 w okresie Bożego Narodzenia w 2024 roku. Jakie to uczucie, gdy znów wychodzicie razem na scenę i możecie ponownie zagrać wspólnie kilka piosenek?

Paul McCartney: „To wspaniałe, naprawdę piękne uczucie. Ringo znalazł się w zespole, ponieważ początkowo tylko zastępował naszego ówczesnego perkusistę, który nie mógł zagrać z nami koncertu. Zajął więc jego miejsce. Nasza trójka – ja, John i George – stała z przodu sceny, a Ringo znajdował się za nami. Pamiętam, że kiedy zaczęliśmy grać, spojrzeliśmy na siebie z myślą: »Wow, to jest coś zupełnie innego«. Oczywiście, jego styl gry różnił się od tego, co prezentował Pete Best, nasz poprzedni perkusista, ale w Ringo było coś, co idealnie z nami współgrało, i to było niezwykle wyjątkowe.

Dlatego dzisiaj, kiedy pojawia się na scenie, musimy grać utwory bez rozbudowanych, skomplikowanych aranżacji, ponieważ on wpada tam przede wszystkim dla dobrej zabawy. Zazwyczaj gramy więc »Helter Skelter« – po prostu wielki, rockowy żywioł. Słuchaliśmy kiedyś tego nagrania i słychać tam mojego perkusistę, Abe'a [Laboriela Jr.], który zawsze gra ten utwór fantastycznie, ale tego jednego wieczoru Ringo usiadł za bębnami i zagrał razem z Abe'em. To było niezwykłe przeżycie, nie tylko dlatego, że Ringo to oryginalny perkusista z tego nagrania, ale po prostu dlatego, że to on. Ma niesamowity styl gry, a to, co potrafi wnieść do utworu, jest – delikatnie mówiąc – niezwykle interesujące”.

Co w takim razie, twoim zdaniem, wniósł do „Home To Us”?

Paul McCartney: : „Wniósł partię perkusji. Spodobał mi się pomysł naszego duetu, ponieważ w czasach The Beatles żaden z nas tego nie robił. Nigdy nie usłyszelibyście Johna i George'a w specjalnym duecie, więc świadomość, że teraz, po tylu latach, nagle nagraliśmy piosenkę, w której ja śpiewam główny wokal, a Ringo mi w tym towarzyszy, jest naprawdę wspaniała. To dla nas pierwszy raz i uważam, że to się sprawdza, ponieważ utwór opowiada o tym, jak Liverpool był dla nas domem. Ringo pochodzi z naprawdę nieciekawej okolicy zwanej Dingle. Często opowiada historie o tym, jak po pracy, wracając do domu, musiał mijać na rogu bandę chłopaków w typie teddy boys. Czuł wtedy strach, bo łatwo było oberwać.

Pochodził z tej trudnej okolicy, ale było tam też mnóstwo dobra. Myślę, że to głównie kwestia rodziny – te wszystkie ciotki, te wszystkie wspólne śpiewy, które odbywały się w tamtych czasach. Tak to po prostu wyglądało, bo nikt nie miał wtedy iPadów, telefonów i tego wszystkiego. Jeśli chciałeś pośpiewać, musiałeś po prostu mieć pianino lub coś w tym rodzaju oraz kogoś, kto potrafił na tym grać. Było inaczej, to było bardzo miłe. Co ciekawe i nieco zabawne, graliśmy niedawno w Los Angeles w małym klubie o nazwie The Fonda i wprowadziliśmy tam zakaz używania telefonów. Zazwyczaj ludzie w ogóle nie patrzą na twój występ, tylko trzymają telefony w górze, a koncert oglądają dopiero po powrocie do domu. To było jak koncert w starym stylu, jak za czasów, gdy wszyscy tak grali. Naprawdę wyjątkowe przeżycie”.

Na wcześniejszym spotkaniu z fanami powiedziałeś, że nawet gdybyś nie musiał, to i tak byś grał, wciąż jeździłbyś w trasy. Czy w nadchodzących latach możemy spodziewać się jeszcze więcej muzyki i kolejnych tras koncertowych?
Paul McCartney: „Nie mam pojęcia. Z tym nigdy nic nie wiadomo, wiesz? Pamiętam, jak miałem 50 lat i mój ówczesny menedżer zapytał: »Cóż, myślisz może o przejściu na emeryturę?«. Odparłem: »Eee, chyba nie«. Ale on ewidentnie myślał, że pięćdziesiątka to już ten czas... co w sumie rozumiem, bo kiedy mieliśmy po 20 lat, uważaliśmy, że trzydziestka to już starość. Wydawało się więc, że granie po trzydziestce będzie wręcz nie na miejscu, ale ten wiek nadszedł, minął, a ludzie wciąż grali, a publiczność nadal lubiła ich muzykę. Jeśli muzyka pochodzi z tamtego okresu, fani nie mają innej możliwości posłuchania jej na żywo. Trzeba więc usłyszeć Neila Younga na żywo, żeby w pełni poczuć ten klimat – to całe »Neil feel«. To samo tyczy się wielu innych zespołów – The Stones, The Eagles. Nic nie może się z tym równać”.

Wspomniałeś o The Stones. Tuż przed moim wejściem do pokoju ogłoszono, że wkrótce wydają nowy album, na którym się pojawiasz. To już twój drugi występ na płycie Stonesów w ciągu ostatnich kilku lat, po udziale w nagraniach do „Hackney Diamonds”. Co możesz nam powiedzieć o współpracy z nimi przy tamtym i tym nowym wydawnictwie?

Paul McCartney: „Cóż, to wszystko wydarzyło się jednego dnia. Mówimy o dwóch utworach na dwóch różnych albumach, ale to było naprawdę ekscytujące, bo zazwyczaj nie grywam jako muzyk sesyjny. Było niezwykle miło po prostu pojawić się w studiu z basem i zapytać: »Dobra, gdzie mnie chcecie? Gdzie mam się podpiąć?«. Zaczynasz grać, oni pokazują ci piosenkę, a ty myślisz sobie: »Gram ze Stonesami!«. Byłem tym wręcz wniebowzięty! Można by do tego podejść z pewną obojętnością i stwierdzić: »No dobra, i co z tego?«. Ale w moim przypadku tak nie było – zadziałało to w zupełnie drugą stronę. Czułem się raczej: »Wow, to przecież Mick [Jagger]! Ooo, tam jest Keith [Richards]! Rany, to Ronnie [Wood]!«. To było bardzo ekscytujące. Naprawdę wspaniałe przeżycie.

Wielkim plusem było to, że jedyne, co musiałem robić, to grać na basie i nie popełniać błędów, więc wyszło świetnie. Mogłem po prostu skupić się na swojej partii, a jednocześnie ich obserwować – patrzeć, jak Keith dopracowuje [piosenkę]. Na nowym albumie utwór, w którym zagrałem, nosi tytuł »Covered In You«. Podczas kolejnych podejść słyszałem, jak Keith szlifuje swoją zagrywkę, która ostatecznie znalazła się na płycie, jak Ronnie pracuje nad swoją solówką, a Mick nad wokalem. Więc tak, wróciłem tego dnia do domu i mówiłem wszystkim wokół: »Właśnie grałem ze Stonesami!«. Cieszę się, że nie byłem zblazowany. To naprawdę niezwykłe. Przecież nie każdy ma okazję zagrać ze Stonesami!”.

To bardzo miłe, że na tym etapie swojej kariery wciąż tak ekscytujesz się tego typu rzeczami. Co powiedziałbyś, że daje ci obecnie największą satysfakcję twórczą?

Paul McCartney:„Publiczność daje ogromną satysfakcję. Natomiast satysfakcja twórcza to po prostu napisanie piosenki – to wciąż dokładnie to samo uczucie, co kiedyś. Jest w tym coś magicznego i często myślę sobie: »Przecież nigdy nie zakładałem, że zostanę piosenkarzem i autorem tekstów«. Kiedy byłem w szkole, myślałem, że jedyne, co mi pozostaje, to zawód nauczyciela, ponieważ nie miałem wielkich kwalifikacji, a to niestety oznaczało, że musisz zostać belfrem. Ale trafiłem do zespołu i to po prostu doprowadziło mnie do tego miejsca. Tak więc satysfakcją jest sama możliwość napisania piosenki, a jeśli ci się to uda, czujesz to samo zadowolenie co zawsze. Z niektórymi utworami radzisz sobie lepiej niż z innymi, ale to wciąż wspaniała sprawa.

To nadal wielkie osiągnięcie, gdy siadam, powiedzmy, z gitarą, nie mając w głowie zupełnie niczego, po prostu sobie brzdąkam i nagle, może po trzech czy czterech godzinach, mam gotową piosenkę. Wiem, jak leci melodia, mam spisany tekst – to prawdziwy sukces. To dla mnie wciąż magiczne uczucie. Myślę, że to właśnie ta twórcza energia i mam nadzieję, że tak będzie już zawsze”.