The Beatles Polska. Info.

Recenzja "Days We Left Behind" – ta tęskna, urocza piosenka to kwintesencja stylu McCartneya

2026-03-26,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Poniższy tekst jest analizą autorstwa Alexisa Petridisa, głównego krytyka muzycznego dziennika The Guardian. Petridis, znany z przenikliwych i często bezkompromisowych opinii, tym razem pochyla się nad najnowszym singlem Paula McCartneya. W swojej recenzji zastanawia się, czy artysta, który zdefiniował muzykę pop, w końcu przestał ścigać się z listami przebojów, by na nowo odkryć swoją najbardziej autentyczną i poruszającą twarz. To spojrzenie na twórczość McCartneya z perspektywy człowieka, który widział już wszystko, a teraz – w wieku 83 lat – wraca do korzeni w Liverpoolu.

Nostalgiczny, nowy singiel zapowiada przekonujący, dojrzały styl – bez zbędnego silenia się na nowoczesność, która kładła się cieniem na niektórych jego ostatnich dokonaniach.

Mimo 83 lat na karku Paul McCartney pozostaje jednym z najpewniejszych magnesów na fanów, wciąż wypełniając po brzegi największe areny świata przez wiele wieczorów z rzędu. Jednak jego ostatnie solowe płyty to materiał, delikatnie mówiąc, nierówny. Owszem, zawsze trafiają się na nich perełki, które mógł wyczarować tylko on: „Seize the Day”, „Hosanna” czy „I Don’t Know” stanowiły niepodważalny dowód na to, że fenomenalny instynkt melodyczny najskuteczniejszego kompozytora w historii muzyki rozrywkowej ma się świetnie, nawet gdy artysta wkracza w dziewiątą dekadę życia.

Niestety, utwory te sąsiadowały z niezgrabnymi próbami przypodobania się współczesności, z których Paul mógłby spokojnie zrezygnować: ciężki folk w stylu post-Mumford na płycie New z 2013 roku, dziwny pastisz Queens of the Stone Age w postaci „Slidin’” z 2020 roku czy wreszcie fatalna kolaboracja z popowym wyrobnikiem Ryanem Tedderem przy „Fuh You”. Nawet sam McCartney zdawał się mieć co do tego ostatniego mieszane uczucia. „To do niczego nie prowadzi – wiesz, napisałem 'Eleanor Rigby'” – protestował, co było słuszną uwagą, choć nasuwało pytanie, jakim cudem piosenka i tak trafiła na album Egypt Station. Problem polegał nie tylko na tym, że te utwory były przeciętne; biło z nich przede wszystkim poczucie bezcelowości. Dorobek McCartneya to nie tylko źródło inspiracji, to fundament DNA muzyki pop, z całą przynależną mu ponadczasowością. Echa muzyki, którą tworzył w swoim szczytowym punkcie kreatywności, wciąż słychać wszędzie. To oznacza, że Paul nie musi gonić za nowoczesnością, by brzmieć współcześnie: wystarczy, że będzie sobą.

Na podstawie jednej piosenki nie sposób oczywiście wyrokować, czy jego osiemnasty solowy album, The Boys of Dungeon Lane, powstał z tą właśnie świadomością, ale singiel „Days We Left Behind” to bardzo dobry prognostyk. Andrew Watt – którego nazwisko w napisach końcowych tylko utwierdza go w roli nadwornego producenta rockowej arystokracji (Elton, Ozzy, Iggy Pop, Stonesi, a teraz Macca) – zdaje się zachęcać McCartneya, by ten był tak mccartneyowski, jak to tylko możliwe. Trudno byłoby inaczej opisać tę urokliwą, opadającą linię fortepianu i charakterystyczne harmonie wokalne. Refleksyjny, jesienny nastrój przywodzi na myśl płytę Chaos and Creation in the Backyard z 2005 roku – powszechnie uznawaną za jego ostatni prawdziwy majstersztyk – która sama w sobie nawiązywała do zmierzchowego klimatu „Białego Albumu” The Beatles.

„Days We Left Behind” sugeruje również całkowite oddanie się koncepcji, o którą ostatnie płyty McCartneya jedynie się ocierały: mowa o autentycznym, dojrzałym stylu, podobnym do tego, który Bob Dylan wykuł na Time Out of Mind w 1997 roku i z powodzeniem eksploatował później. Zapowiedzi tego kierunku słyszeliśmy już w „Early Days”, „Confidante” czy „Pretty Boys” – były to utwory pełne zadumy i żalu, w których Paul umiejętnie wykorzystywał swój wyraźnie postarzały głos. Tutaj mamy teksty w odcieniu sepii: „Nic nie zostaje na zawsze, nic nie przychodzi do głowy, nikt nie zdoła objąć dni, które zostawiliśmy za sobą”. McCartney wraca do swojego liverpoolskiego dzieciństwa regularnie od czasów psychodelicznego „Penny Lane”, ale rzadko robił to z taką dozą tęsknoty i poczuciem ogromnego dystansu czasowego. Sam tytuł albumu mówi zresztą wiele: Dungeon Lane to droga prowadząca do brzegu rzeki w Speke, dzielnicy Liverpoolu, gdzie Paul dorastał.

Wszystko to pozwala sądzić, że McCartney nagrał album w pełni oddający obecny etap jego życia – czas, w którym naturalna skłonność do oglądania się za siebie, z sentymentem lub bez, jest potęgowana przez fakt, że przeszłość waży już znacznie więcej niż przyszłość. To intrygująca perspektywa – z pewnością bardziej nęcąca niż wizja kolejnych eksperymentów w stylu „Fuh You”. Czy nasze nadzieje nie okażą się płonne, przekonamy się po premierze The Boys of Dungeon Lane. Na razie pozostaje nam wierzyć, że tak będzie.

Ocena 4/5