The Beatles Polska. Info.

Paul McCartney z niezwykłym blaskiem spogląda w przeszłość na swoim nowym, solowym arcydziele

2026-05-29,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

„The Boys of Dungeon Lane” to przesycona nostalgią podróż, która udowadnia, że ten wybitny artysta wciąż jest równie kreatywny, co zawsze.

„As You Lie There” to pierwszy utwór na The Boys of Dungeon Lane, pierwszym od sześciu lat studyjnym albumie McCartneya, który nadaje ton temu ciepłemu, nostalgicznemu arcydziełu z późnego etapu jego kariery. Znajdziemy tu kilka piosenek o jego wczesnych latach w Liverpoolu, w tym duet z jego kumplem Ringo Starrem, przywołujący stare, dobre czasy; sam tytuł płyty nawiązuje z kolei do ulicy w dzielnicy, w której dorastali zarówno on, jak i George Harrison. Ogólnie rzecz biorąc, ma się wrażenie, że to ikona muzyki z satysfakcją spoglądająca na dobrze przeżyte życie. Dla McCartneya nie jest to do końca nowy motyw – od lat śpiewa o tym, co kiedyś nazwał swoją wiecznie obecną przeszłością. Jednak jesienna aura jest tu wyraźniejsza niż kiedykolwiek wcześniej, a utwory takie jak „Days We Left Behind” niosą ze sobą niezwykły, przejmujący ładunek emocjonalny. Przeglądając w nim stare, czarno-białe zdjęcia, odnajduje jedynie „zadymione bary i tanie gitary / Lecz nic, co przetrwałoby próbę czasu” (smoky bars and cheap guitars / But nothing built to last). To jedna z najbardziej poruszających, akustycznych ballad w dorobku, w którym przecież wcale ich nie brakuje – takie „Yesterday”, ale z sześcioma dodatkowymi dekadami doświadczeń kryjącymi się za tym cichym smutkiem.

Nie oznacza to jednak w żadnym razie, że jest to album przygnębiający. Siła witalna McCartneya na przestrzeni tych 14 utworów nie słabnie ani na moment, a radość, jaką czerpie z tworzenia muzyki, wybrzmiewa w każdej zmianie akordów. W utworze „Mountain Top” wiecznie młody 83-latek wspomina przyjemną wędrówkę wśród magicznych grzybów i motyli, gdzie klawesyn, bongosy i pętle z taśm magnetofonowych potęgują psychodeliczną atmosferę. „Come Inside” to nieskrępowany, porywający do klaskania rockowy numer, przywodzący na myśl płytę Off the Ground z 1993 roku. Z kolei „Never Know” pulsuje i buja w sposób przypominający Wings z czasów Back to the Egg (1979). „Life Can Be Hard” oraz „Ripples in a Pond” to romantyczne hołdy dla kobiety jego życia – przypomnienie, że miłość wcale nie jest czymś naiwnym.

Wszystkie te piosenki zyskują dzięki prostym, eleganckim aranżacjom, w których McCartney gra niemal na wszystkim sam – to jego drugi z rzędu album w tym stylu, po triumfie w konwencji człowieka-orkiestry, jakim było McCartney III z 2020 roku. Współproducent Andrew Watt, który za sprawą współpracy ze Stonesami i Ozzym Osbourne’em stał się w tej dekadzie głównym „zaklinaczem” klasycznego rocka, dorzuca tu i ówdzie syntezatory i partie gitar. Przede wszystkim ma on jednak na tyle rozsądku, by usunąć się w cień i pozwolić jednemu z najbardziej utalentowanych z natury muzyków w historii po prostu robić swoje. To odświeżający kontrast w stosunku do takich projektów z ubiegłej dekady jak New czy Egypt Station, gdzie McCartney zapraszał do współpracy wielu zorientowanych na pop twórców, z bardzo różnym skutkiem. Wydaje się, że w końcu zrozumiał, iż tym, czego naprawdę oczekujemy od nowego solowego albumu na tym etapie jego kariery, jest po prostu więcej McCartneya.

The Boys of Dungeon Lane zamykają dwa powiązane tematycznie utwory o rodzicielstwie w trudnych okolicznościach. „Salesman Saint” przywołuje jego prawdziwych rodziców, Jima i Mary, oraz ich decyzję o założeniu rodziny w wojennej Anglii: „Nie mieli już sił, ale musieli trwać” (They couldn’t take anymore, but they had to carry on) – śpiewa. „Więc nauczyli się trwać, ze śmiechem i z piosenką”. Jeszcze większe wrażenie robi „Momma Gets By”, gdzie artysta wyobraża sobie parę, której życie z perspektywy kogoś z zewnątrz mogłoby wyglądać jak udręka, ale która mimo to wciąż się kocha. Bohaterka to pracująca matka, być może znajoma kobiet, o których pisał w „Lady Madonna” i „Another Day”; jej mąż jest zbyt zajęty byciem na haju, by wyciągnąć pomocną dłoń. „Choć on jest skomplikowany, ona przyjmuje to ze spokojem” – śpiewa McCartney. „Czymże są jego błahe wady w obliczu tego, co ona czuje w głębi duszy?”. Jego głos lekko się napina, by sięgnąć wysokiej nuty. Wtedy wchodzi partia instrumentów dętych drewnianych – lekka i zwiewna, a wraz z nią pojawia się obezwładniające uczucie wdzięku i ukojenia.

Ocena 4.5/5