Paul McCartney o swoim ostatnim spotkaniu z George'em Harrisonem dokładnie 25 lat temu: „To było jak sen”

2026-11-13,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Byli Beatlesi spędzili pełne śmiechu i wspomnień popołudnie w Nowym Jorku, zaledwie 17 dni przed śmiercią Harrisona.

Dokładnie 25 lat temu Paul McCartney i Ringo Starr po raz ostatni spotkali się z George'em Harrisonem. Trzej żyjący wówczas Beatlesi zjedli wspólnie lunch w Nowym Jorku 12 listopada 2001 roku, podczas gdy Harrison przechodził leczenie onkologiczne. Zaledwie 17 dni później zmarł w wieku 58 lat.

Śmiech zamiast smutku

Wracając pamięcią do tamtej wizyty, McCartney wspominał popołudnie, w którym zamiast smutku królowały śmiech i wspomnienia. Zapamiętał też niezwykle czuły moment między dwójką przyjaciół, którzy znali się od dziecka.

„Trzymaliśmy się za ręce” – wyznał McCartney na łamach magazynu Uncut siedem lat później. „To zabawne, bo nawet w szczytowym momencie naszej przyjaźni, jako faceci, nigdy byśmy tego nie zrobili. To po prostu nie było w naszym liverpoolskim stylu. Ale to było coś pięknego. [...] Było naprawdę cudowne, jakby te wszystkie minione lata nagle wyparowały”.

Ucieczka do Speke Hall

Zamiast roztrząsać chorobę Harrisona, obaj przyjaciele oddali się wspomnieniom o wspólnej przeszłości. McCartney zapamiętał zwłaszcza jedną wymianę zdań, gdy Harrison wyraził frustrację z powodu ciągłego przenoszenia z jednego ośrodka medycznego do drugiego.

„Jedną z rzeczy, które mi utkwiły w pamięci... bo przeniesiono go ze Szwajcarii do kliniki w Nowym Jorku, a potem do jeszcze innej placówki – wiadomo, człowiek jeździ tam, gdzie akurat oferują leczenie. Powiedział wtedy: »Czy nie możemy po prostu zatrzymać się w jednym miejscu?«. Na co ja rzuciłem: »Pewnie! Pojedźmy do Speke Hall!«”.

Speke Hall, zabytkowa posiadłość z epoki Tudorów w Liverpoolu, znajdowała się niedaleko dzielnic, w których dorastali obaj muzycy. Propozycja McCartneya była żartobliwym zaproszeniem do powrotu w znajome strony, z dala od medycznych procedur, które zdominowały ostatnie miesiące życia Harrisona.

Chłopaki z autobusu i wspólna gitara

Ich przyjaźń zaczęła się na długo przed wybuchem Beatlemanii, kiedy dwaj chłopcy odkryli, że łączy ich pasja do rock and rolla i gitar elektrycznych.

„Poznałem George'a bardzo dawno temu, w szkolnym autobusie” – zdradził McCartney. „Czasami siadaliśmy obok siebie i tak odkryliśmy, że mamy wspólnego bzika na punkcie rock and rolla oraz gitar. Ostatecznie zbudowaliśmy nawet razem gitarę. Z tym że z wyglądu przypominała raczej gitarę hawajską. To był po prostu kawałek drewna ze strunami. Kiedy mówię, że ją zbudowaliśmy, muszę oddać sprawiedliwość George'owi – miał w sobie więcej z inżyniera niż ja. Ja tylko stałem z boku i rzucałem bezużyteczne sugestie. Takie momenty bardzo nas do siebie zbliżyły. Zostaliśmy przyjaciółmi”.

Przesłuchanie na górnym pokładzie

Z czasem ta przyjaźń miała zmienić bieg muzyki rozrywkowej. Kiedy McCartney i John Lennon uświadomili sobie, że żaden z nich nie ma wystarczających umiejętności, by grać na gitarze prowadzącej, McCartney dokładnie wiedział, kogo polecić.

„Ostatecznie, gdy szukaliśmy gitarzysty, wspomniałem Johnowi, że mam znajomego, który jest w tym naprawdę świetny. George pojawił się więc pewnego wieczoru w pustym autobusie, na górnym pokładzie, gdzieś w okolicach Woolton, gdzie mieszkał John. Wyciągnął gitarę i zagrał »Raunchy«” – opowiadał, nawiązując do przeboju Billa Justisa z 1957 roku. „I to by było na tyle – został przyjęty do zespołu. Był trochę za młody, właściwie niemal nie łapał się w nasz przedział wiekowy, miał nieco zbyt chłopięcą twarz, ale grał po prostu fantastycznie”.

Niemal jak młodszy braciszek

Harrison dołączył do The Quarrymen – grupy, która wkrótce miała przeobrazić się w The Beatles – będąc jeszcze nastolatkiem. W przyszłości miał stać się jednym z najbardziej wyrazistych gitarzystów w historii rocka, współtworząc wiele z najbardziej ponadczasowych nagrań zespołu, zanim rozpoczął własną, pełną sukcesów karierę solową.

Wracając pamięcią do ich ostatniego spotkania, McCartney doskonale ujął głębokie przywiązanie, jakim przez całe życie darzył przyjaciela.

„Było dobrze” – wspominał. „To było jak sen. Był dla mnie niemal jak młodszy braciszek, przecież znaliśmy się od tak dawna”.