The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień dziewiętnasty. Ostatnie dylematy i starcie z wizją koncertu na dachu

1969-01-29,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Dzień zaczął się od swobodnej wymiany zdań między Johnem a Ringo na temat nocnego spotkania z Allenem Kleinem, które przeciągnęło się do późna i pozostawiło ich w nienajlepszej formie fizycznej. W studiu Michael Lindsay-Hogg coraz mocniej forsował pomysł wejścia na dach, przewidując nawet z niemal proroczą precyzją, że interwencja policji mogłaby stać się świetnym chwytem reklamowym. Choć John był tym pomysłem zaintrygowany, Paul wyrażał głośno swoje wątpliwości, martwiąc się o logistykę, zimno oraz potencjalny deszcz, który mógłby pokrzyżować plany.

W trakcie dyskusji nastąpił istotny zwrot w postrzeganiu całego przedsięwzięcia – Paul zaczął oswajać się z myślą, że nie tworzą już tradycyjnego programu telewizyjnego z wielkim finałem, lecz dokument o powstawaniu albumu. Ważnym momentem tego dnia była również szczera rozmowa George’a z Johnem, w której Harrison wyznał, że zgromadził tak wiele piosenek, iż chciałby nagrać solowy album, aby móc je w końcu zaprezentować światu. John przyjął to z dużym zrozumieniem, sugerując, że takie indywidualne ujście dla twórczości może wręcz pomóc w zachowaniu jedności zespołu.

Mimo że zespół przeanalizował listę kilkunastu piosenek i stwierdził, że ma wystarczająco dużo materiału na koncert, wciąż brakowało pełnej zgody co do miejsca występu. George otwarcie przyznawał, że nie ma ochoty wchodzić na dach, podczas gdy Ringo i John byli zdecydowani, by to zrobić. Paul, lawirując między skrajnymi opiniami kolegów, ostatecznie zdecydował o zakończeniu dyskusji i przejściu do prób. Dzień zwieńczono ustaleniem, że wszyscy spotkają się w studiu następnego ranka o wpół do dwunastej, by podjąć próbę realizacji tego, co miało stać się jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów w ich historii.


Wchodzą John i Yoko, Ringo oraz Glyn.

John O rany. Potłukłem sobie kolano, wychodząc... Nieźle wczoraj popiliśmy.
Ringo Mmm.
John Dopiero co obudziłem się z kacem. Nie w głowie, po prostu...
Ringo W ustach, rozumiem. Całkowicie wysychają i w ogóle.
John Tak. A język mam jak jakiś stół bilardowy. Taki... czuję alkohol we krwi, mrowienie. [Zapala zapałkę] Mam nadzieję, że jutro będę w świetnej formie.
Ringo Powinniśmy dzisiaj skończyć wcześniej. Po prostu przećwiczyć numery raz za razem – to, co będziemy robić jutro [na dachu]. Jest ich tylko pięć czy sześć.
John Tak. I spać tutaj.
Ringo I zacząć o dwunastej... [do Johna] Siedziałeś dłużej z Allenem?
John Tak. Rozmawialiśmy do dwunastej albo wpół do pierwszej. Przeszliśmy przez wszystko, wiesz.
Glyn Spotkałeś już wcześniej Allena?
John Spotkałem go tutaj parę dni temu i widziałem się z nim na [Rock And Roll] Circus.
Glyn Dziwny facet, prawda?
John Wiem. Ale jest fantastyczny.
Glyn Naprawdę jest bardzo dziwny. I bardzo, bardzo bystry.
John Tak.

Kilka chwil później…

Glyn Jest niezwykły, jego potencjał... Nie potrafię tego do końca wyjaśnić. Jak nie będziesz z nim rozmawiać przez dłuższy czas, zrozumiesz dokładnie, o co mi chodzi. Nie wiem, czy mówi do ciebie tak samo jak do innych – pewnie nie, ze względu na to, kim jesteś. Ale on potrafi przyjąć cokolwiek, co powiesz, i jeśli się z tym nie zgadza... sam nie wiem... potrafi przekonać każdego do wszystkiego. Mógłbym powiedzieć, że ten fortepian jest czarny, prawda? A po pięciu minutach...
John O... cholera...
Glyn ...sprawiłby, że uwierzyłbym, że jest zielony.
Ringo Mmm.
John Myślisz, że jest czarny!? (Śmiech)
Yoko To go pewnie nakręca, wiesz – żeby to wyglądało na zielone czy coś w tym stylu.
Glyn I zada ci pytanie, a ty jesteś w połowie odpowiedzi i jeśli nie spodoba mu się to, co słyszy, albo jeśli nie jest to dokładnie to, co chciał usłyszeć, zmieni temat w samym środku zdania.
Yoko O tak. Mogę to sobie wyobrazić.
Glyn Właściwie to mnie trochę drażni.
Yoko Mmm.

Wchodzi Michael Lindsay-Hogg.

Michael Dzień dobry, chłopaki.
Glyn Cześć, Michael.
Michael Cześć, Glyn.
Ringo Dzień dobry, Michael.
Michael Dzień dobry, RS. Jak myślisz, ile numerów będziemy mieć gotowych na jutro na trzynastą, kiedy wejdziemy na dach?
Ringo Około sześciu.
Michael Około sześciu. Jakaś ustalona kolejność...?
John Zaczniemy dzisiaj.
Ringo Zrobimy to dzisiaj. Przygotujemy występ, tak myślę.
Michael To będzie po prostu świetne. Słyszymy, że prognoza pogody jest dobra. [niesłyszalne] Helikopter z Europy dla was na jutro...
Ringo O.
Michael Bo mogliśmy załatwić balon, ale to by kosztowało...
Ringo A co się stanie, jeśli wejdziemy na ten drugi dach?
Michael Bo to czyjś inny dach? Wtedy mogliby nas zgarnąć nie tylko za zakłócanie spokoju i hałas, ale też za wtargnięcie.
Ringo Nie, jeśli ich zapytamy.
Michael Inna sprawa, że możemy... jeśli policja będzie chciała wejść, co jest możliwe, możemy ich zatrzymać na dłuższy czas – albo zamykając drzwi i zmuszając ich do zdobycia nakazu przeszukania, a kiedy dotrą do drzwi prowadzących na dach, będą one zamknięte. Będą musieli schodzić na dół. A do tego czasu na ulicy będzie już dwanaście tysięcy ludzi...
John Tak myślisz?
Ringo Mmm.
John To byłby świetny chwyt reklamowy.
Yoko Tak, to świetne.
John A Paul traci do tego zapał, wiesz. Dobra, po prostu to zróbmy. A potem, jeśli to obejrzymy i będzie to coś warte...
Michael W sensie, wy dwaj wciąż w to wchodzicie...
Ringo Tak, ja...
John Wchodzę w to, tak, bo... spójrzmy na to w ten sposób. To nam nie zaszkodzi. Zrobienie tego nam nie zaszkodzi. Będziemy mogli przejrzeć robocze materiały i zobaczyć, czy...
Michael I wydaje mi się, że albo to będzie dobre, albo złe... (Śmiech)
Ringo Cóż, myślałem, że z helikopterem może być tylko dobrze.
Michael Jeśli wiatr będzie wiał w złym kierunku, jak to na nas wpłynie? Glyn mówi...
Ringo Och, po prostu się osłoni...
Michael Glyn jest tym, który spisze się fantastycznie. Więc na głowie Glyna spoczywa operacja warta około 8 tysięcy funtów. Mówiłeś, że będzie świetnie. Ale sam nie wiem.
Glyn O Boże.

John pokazuje Ringo techniki gry na gitarze akustycznej, wspólnie przechodząc przez stary przebój Guya Mitchella „Singing The Blues”. Zespół, Michael, Glyn, George Martin i Tony Richmond wkrótce dają się wciągnąć w długą rozmowę na temat planów występu na dachu oraz możliwego zakończenia filmu. Paul wciąż zdaje się optować za jakąś formą występu przed publicznością.

Paul Powinniśmy tam po prostu być i nie robić z tego wielkiego show... ale zaprosić ludzi, żeby usiedli na widowni, kiedy będziemy grać nasze utwory, i nadal możemy to tak rozegrać, jeśli chcemy. I nie musi to być w stylu „zapłaćcie swoje dwa szylingi”. Mogłoby to po prostu brzmieć: „Przyjdźcie zobaczyć naszą próbę”. Bo to jedyne sensowne zwieńczenie całej tej sprawy, tak mi się przynajmniej wydaje.

Kilka chwil później…

Tony Paul, w czym problem? Jeśli mamy wszystko dopięte na jutro, po prostu idźmy i to zróbmy, a jeśli ci się nie spodoba, to wrócimy do punktu wyjścia i zrobimy to inaczej.
Paul Tak, wiem... Chodzi mi o to, że ten dach to tak jakby zbyt ekstremalny pomysł... dach wystawia nas na świeże powietrze, i to nie tylko na otwartą przestrzeń, ale na taki mały daszek, gdzie wieje i pada – jeśli będzie deszcz.
Ringo Albo słońce, jeśli wyjdzie.
Paul Słońce, jeśli wyjdzie, i łagodna aura, jeśli będzie łagodna.
Michael Jeśli będzie padać, po prostu nie zrobimy tego w tym czasie.
Ringo W każdym razie.
Michael Musimy mieć w miarę przyzwoitą pogodę. Dzisiaj jest trochę chłodno.
George Martin A co, jeśli będzie zimniej niż dzisiaj?
Paul Jest całkiem nieźle... Jeśli robimy coś pod gołym niebem, powinniśmy opanować wszystkie utwory... Wszystkie te, które mają się pojawić na albumie. To wymaga nieco więcej czasu, wiadomo.

Siedząc w środku grupy, w której skład wchodzą również Glyn, Michael i George Martin, John i Paul dyskutują o tym, czy tradycyjne albumy powinny być jedynym punktem zainteresowania The Beatles.

Paul To coś, w co teraz weszliśmy – wciąż nie mamy dla tego żadnego celu poza albumem... znowu! Naszym jedynym celem, od zawsze, jest album, wiesz, a to jest rzecz bardzo niewizualna...
John Ale albumy to jest to, co robimy w tej chwili, i to jest...
Paul Tak, ale sam nie wiem, wiesz... Jesteśmy nastawieni na albumy jako nasza czwórka, ale naprawdę myślę, że moglibyśmy zająć się innymi rzeczami. Ale za każdym razem, gdy o tym mówię, brzmię jak korespondent ze świata show-biznesu próbujący nas namówić na powrót w stylu Judy Garland, wiesz. Ale tak naprawdę mam na myśli tylko tyle, żebyśmy się zmienili albo weszli do, powiedzmy, studia telewizyjnego, kiedy już nauczymy się wszystkich tych [piosenek]. To miejsce jest tak samo dobre jak to [Apple] pod względem dźwięku, ma w sobie to samo...
John Myślę, że przeprowadzka byłaby niedorzeczna... masz na myśli w przypadku tego projektu?
Paul To tak jak z przejściem z Twickenham tutaj – zaczęliśmy rejestrować znacznie lepsze podejścia.
John O tak, ale tutaj mi się podoba, jest jak w domu...
Paul Tak, jasne, ale nasze podejścia stają się coraz słabsze.

Kilka chwil później…

Paul Z tego, co tutaj mamy, można by zrobić występ, który byłby po prostu niesamowity – i wcale nie musisz wchodzić na dach. Nie musisz nigdzie iść; właściwie wystarczy je tylko zaśpiewać. A w połączeniu z materiałem dokumentalnym prowadzącym do tego momentu, to byłoby coś niewiarygodnego, bo miałoby się te dwa elementy...
John Nie, myślę... Jutro ma być dzień, w którym to zrobimy. Dzisiaj musimy przygotować te sześć – czy ilekolwiek tam utworów – tak, żebyśmy mogli...
Paul Tak, ale dla kogo jutro jest tym dniem, w którym musimy to zrobić? Nie dla mnie, wiesz... Najprostszym sposobem na zakończenie tego show jest po prostu posiedzieć tutaj jeszcze kilka dni, przećwiczyć wszystkie numery, a potem, tak jak dzisiaj, zacząć je ćwiczyć jeden po drugim, robiąc po trzy naraz. I tak jak powiedział George [Martin], ustalić program tego, gdzie to zrobimy i co po czym nastąpi, i po prostu zacząć grać wszystko od początku do końca... a potem po prostu to skończyć. I tyle.
George Martin Tak jak to robiliście kiedyś... i mieć wszystkie tytuły wypisane na gitarze, wiesz.
John Jutro na dachu jesteśmy w stanie zagrać tylko około siedmiu... zrobimy siedem, a potem będziemy musieli powtórzyć to samo i zagrać kolejne siedem.
George Martin Więc w zasadzie się zgadzasz. Chodzi tylko o to, że twierdzisz, iż nie jesteście gotowi.
John Nie jesteśmy gotowi, tak, jasne. Nie jesteśmy gotowi na zrobienie czternastu, wiesz.
Paul Widzisz, pierwotnie chciałbym, żeby ten program telewizyjny odbył się, powiedzmy, tutaj. I pierwszego dnia, kiedy zaczęliśmy – widzisz, to tutaj chciałem wideo, bo w mojej głowie cała reszta była dokumentem, a potem pewnego dnia zaczęlibyśmy mówić: „Teraz wykonamy te utwory”... Chodzi mi o to, że byłaby tam specjalna kamera, która by to kręciła, światła stałyby się nieco jaśniejsze... a to miejsce nabrałoby blasku, wiesz, cokolwiek.
Michael Paul, to co mówisz...
Paul Jedyny problem polega na tym, że naprawdę musimy chcieć zrobić występ na koniec; o to chodzi, w tym tkwi problem. Nikt z nas nie ma wyznaczonego celu... Musimy to sobie jasno powiedzieć: nie chcemy finałowego występu jako zwieńczenia. To właśnie mówiłem Malowi dzisiejszego ranka, wiesz, bo zeszłej nocy śniło mu się, że robimy show, i powiedział, że to było po prostu niesamowite. A ja odrzekłem, że bardzo by mi się to podobało. Chciałbym po prostu zagrać te wszystkie numery w Saville [Theatre], wiesz, któregoś popołudnia, dla jakichś ludzi...

Kilka chwil później…

John Jaka jest twoja, powiedzmy, praktyczna odpowiedź na obecny problem dotyczący jutra? Myślę, że bylibyśmy głupi, gdybyśmy po prostu tego nie zrobili... cóż, spróbujmy jutro coś zdziałać…

Wchodzi George.

George Przepraszam za spóźnienie.
John ...nawet jeśli to tylko wielka próba generalna, zobaczmy, jak wyszło. Przejrzyjmy materiały robocze. To znaczy, jeśli okaże się, że to połowa występu lub połowa produktu końcowego, to w porządku. Jeśli nie, nie ma żadnej różnicy w porównaniu z jakimkolwiek innym dniem, z wyjątkiem tego, że próbowaliśmy zagrać je jeden po drugim. I wtedy, wiesz... To znaczy, gdybyśmy mieli kolejne sześć tygodni...
George Sześć tygodni?
John Chodzi mi o to, że gdybyśmy mieli jeszcze miesiąc na zabawę, żeby naprawdę dopracować te czternaście utworów naraz, miło byłoby i tak zrobić te siedem, które już mamy.
George Po prostu, wiesz... Myślę, że robienie tego w ten sposób zajmie miesiące. Znowu, to po prostu nie jest...
Paul Więc jak twoim zdaniem powinniśmy to zrobić?
George Nagrać to, wiadomo. I jeśli możecie sfilmować trochę podczas nagrywania, to w porządku. Ale po prostu, wiesz, najważniejsze to to skończyć.
Paul Tak to właśnie wygląda. To tak, jakby to był dokument. Widzisz, to jest to, co chcę sobie wbić do głowy. Czy to dokument o tym, jak nagrywamy kolejny album? Bo tym to właśnie jest. Tak to właśnie wygląda, wiesz.
John Z wyjątkiem tego, że, wiesz...
Paul W porządku zatem... więc to już nie jest program telewizyjny, widzisz. Nie jest żadną z tych opcji [wcześniej omawianych]. Nie robimy wielkiego finału. Nie nagrywamy jedenastu utworów ciurkiem na album. Będziemy musieli je jakoś, no wiesz, połączyć. Będziemy musieli je zrobić w różnych momentach.
John Tak, zgadzam się z tym. Myślę, że to rozczarowujące, ale w porządku, mamy gotowych tylko siedem [piosenek]. Zróbmy siedem.
Paul Tak.
John Bo inaczej... nie mamy czasu na zrobienie czternastu, bo Ringo musi wyjechać za dwa tygodnie, wiesz. Ale może uda nam się przygotować kolejne siedem do końca tych dwóch tygodni. To znaczy, uda nam się, wiesz. Więc musielibyśmy zrobić dwie siódemki.
Paul Myślę, że jedyny problem polega na tym...
John Zrobić czternaście.
George Miło byłoby mieć dzień wolnego...
John Kiedy nauczymy się następnych siedmiu... zróbmy całość.
Paul Jedyny problem jest taki, że jedynymi ludźmi, którzy muszą się zgodzić co do tego, co właściwie robimy, jesteśmy my czterej, a jesteśmy jedynymi, którzy o tym nigdy nie rozmawiali...
John Tak.
Paul ...co my tu właściwie robimy. Bo mieliśmy to spotkanie przed tym wszystkim i powiedzieliśmy: „program telewizyjny”. Więc do niedawna myślałem: „A więc to program telewizyjny i tak to się potoczy”. Myślałem zgodnie z tym założeniem. I, no cóż, to jest album. To jest to, co muszę sobie wbić do głowy. To jest album.
George To jest album. I te wszystkie nagrania filmowe, z których można by zrobić z pół tuzina filmów.
Paul Tak, ale wiesz, o co mi chodzi.
George Nie, naprawdę.
Paul To film o tym, jak nagrywamy album.
John Tak, ale to jest coś wizualnego.
Paul Tak. Tak, nie mam do tego zastrzeżeń. Ale muszę to sobie po prostu ułożyć w głowie...

Kilka chwil później, kiedy do dyskusji dołączyli również Ringo i Yoko…

Paul Więc jakie mamy piosenki? Mamy jakąś listę tego, co mamy, bo...
George Martin Wiele z nich jest... To znaczy, ta lista jest zbyt długa. Ale z pewnością wszystko tu jest...
Paul Dobra. [czyta] „I’ve Got A Feeling”, „Don’t Let Me Down”, „Get Back”... „I’d Like A Love That’s Right?” [„Old Brown Shoe”] ... [kontynuuje czytanie] „Long And Winding Road”, „Let It Be”... „For You Blue”... „Two Of Us”, „All I Want Is You”, „Across The Universe”, „Maxwell’s Silver Hammer”...
John „One After 909”.
Paul „One After 909”. [liczy] Jest ich tu już trzynaście, które przećwiczyliśmy...
George Martin Jest całkiem sporo takich, nad którymi pracowaliśmy raz po raz.
George Ja mam czternaście własnych, które moglibyśmy zrobić w godzinę.
Paul Ale słuchajcie, nie ma w tym nawet żadnych utworów-niespodzianek. To znaczy, nie ma nic, co by nas powstrzymało przed zrobieniem tego od razu...
George Co to jest „Rocky Road Blues”?
Glyn Jest też „Dig It”, który jest bardzo długi, jeśli zamierzacie robić „Dig It”.
Paul Właściwie, spójrzcie, to jest to! Jest trzynaście.
Glyn „Dig It” zająłby pierwsze dziesięć minut, wiesz.
Paul Mamy je wszystkie.
Yoko Świetnie.
George Martin Chciałbym też mieć ustaloną kolejność ich wykonywania, żebyście wiedzieli, co będzie następne, wiecie.
Paul Tak, i wtedy, no wiesz, zrobić jakąś kolejność i tak dalej.
Michael Ale czy wy w ogóle zamierzacie coś zrobić z nimi wszystkimi? (Śmiech)
Paul Wiem.
Michael To znaczy... muszę zadać to pytanie, bo inaczej czy powinniśmy po prostu filmować to dalej, aż wszyscy stąd wyjdziemy?
Ringo Aż do śmierci. (śmiech)
Michael I co my zrobimy? To znaczy, ja już wariuję. Wiem, że to moje zadanie, ale naprawdę wariuję.
Paul Tak.
Michael Cóż, cieszę się, że wariuję, bo to u nas rodzinne. (Wszyscy się śmieją)
Michael Ale musimy wymyślić, co zrobimy.
Paul Dobra, powiem wam co. To... to, co robimy teraz, to po prostu wciąż ćwiczymy i w końcu się zbierzemy.
Michael W porządku.
Paul Więc tak... cóż, my zbierzemy nasze myśli na ten temat; ty musisz zebrać swoje – o tym, czego byś chciał...
George Chcesz powiedzieć, że wciąż oczekujesz, że będziemy na kominie z mnóstwem ludzi czy coś w tym stylu?
Paul Tak... albo coś w tym stylu.
Michael Albo nawet na scenie w Saville, czy gdziekolwiek, tak.
George A nie moglibyście po prostu, e...
Paul Cóż, mniejsza z tym, nie będziemy się o to martwić. Nie dawaj nam teraz tego do myślenia.
Michael George, George – „oczekiwać” to nie jest już słowo, którego używamy. „Rozważać”...
Paul Modlić się?
Michael Mieć nadzieję. Dobra, teraz: co z tym dachem jutro? Chcecie to wspólnie zrobić czy nie?
Paul Nie, no cóż, zdecydujmy o tym po prostu nieco później. Na razie zostawmy ten temat.
Michael W porządku. Bo my jesteśmy gotowi, żeby to zrobić, bez względu na to, czy tego chcecie, czy nie.
Paul Zagramy te utwory, wiesz. Jesteśmy zespołem.
George No cóż, ja tam, wiesz, wszystko jedno. Zrobię to, jeśli musimy wejść na dach. Ale, wiesz, chodzi mi o to... że nie chcę tam wchodzić...
Paul Nie, wiem...
Michael Wy jesteście zespołem, my ekipą i te dwa światy nigdy się nie spotkają.
George Oczywiście, że nie chcę wchodzić na ten dach, wiesz.
Ringo Ja bym chciał wejść na dach.
Paul Chciałbyś? (śmiech)
John Widzisz, ja bym chciał wejść...
Paul Zróżnicowane towarzystwo. Moment.
John Ale, chodzi mi o to, że jeśli... spójrz, nie przeszkadza mi też, jeśli ktoś nie chce tam wchodzić, wiesz.
Paul W porządku. Tak czy inaczej, nie będziemy o tym dyskutować. I tyle. Nie przejmujmy się tym.
John I chcę je nagrać jako... ścieżki, jeśli chcecie je nagrywać wtedy, kiedy my będziemy, i chcę to zrobić – czternaście numerów, kiedy tylko będziecie chcieli to zrobić.
Paul Tak.
John Bo dla mnie to wszystko...
Michael I zróbcie to w Afryce.
Paul Każda chwila to raj, gdy jestem z tobą. (śmiech)
John Tak. Kiedykolwiek. W każdej chwili.
Paul Tak. Okej.
Michael Dobrze. Zatem ustalone, nieprawdaż?
John Mówiłem „tak” każdemu pomysłowi, jaki się do tej pory pojawił.
Yoko Racja.
John Ameryka, Pakistan, Księżyc... (Śmiech)
John Wiesz, wciąż będę tam śpiewał „Don't Let Me Down”...
Michael Ja też.
John Zdziwicie się, jakie historie z tego wynikną.
George I to wciąż ta sama sprawa: kiedy przejrzysz te wszystkie godziny materiału i zaczniesz to montować, stanie się to tym, czym ma być. Stanie się tym właśnie dzięki temu procesowi.
John Mam wielką nadzieję, wiesz.

Zespół gra „Dig A Pony”, „I’ve Got A Feeling”, „Don’t Let Me Down”, „Get Back”, „One After 909” (o którym John mówi, że w 1963 roku próbował go oddać The Rolling Stones zamiast „I Wanna Be Your Man”, ale go nie chcieli), „She Came In Through The Bathroom Window”, „Two Of Us”, „Let It Be”, „The Long And Winding Road” oraz „For You Blue”.

Paul [śpiewa] „Something in the way she moves...” Czy zrobimy „Something In The Way She Moves”?
George Potrzebuję tekstu. To znaczy, jeśli zamierzasz...
John Najpierw zajmijmy się listą [piosenek].
George To znaczy...
John Zróbmy tę listę, a w przyszłym tygodniu możemy nagrać kolejny album, wiesz.
George Tak.
John Mam już kilka gotowych. O, cholera! Nagrajmy kolejną płytę. Tak za miesiąc czy coś koło tego. Następną partię utworów się ogarnie.
Ringo Możesz nam o nich opowiedzieć.
Paul Tak. Możesz nam opowiedzieć.
George Mam przygotowanych parę rzeczy.
John No cóż, ja też mam kilka spraw. Możemy to trochę zaplanować. Ale powiedzmy, że zrobimy jeszcze jeden album, może... A kiedy skończymy ten, ustalimy kolejność rzeczy, które będziemy robić w ciągu najbliższych kilku miesięcy. I wtedy umówimy się, powiedzmy, na maj albo czerwiec – wiesz... na następny. Jeśli będziemy wiedzieć, że kolejną płytę robimy w czerwcu, lipcu czy jakoś tak, to będziemy mogli się do tego przygotować, wiadomo.
Paul [entuzjastycznie] Tak.
John Bo ta płyta to właściwie niespodzianka. Dlatego właśnie śpiewam „One After 909” [śmiech], żeby załapać się na album.
Paul Och, racja.

Kolejna próba „All Things Must Pass”, po której następują nieśmiałe prace nad piosenką George’a „Let It Down”.

George John... powiem ci, co chciałbym zrobić po tym wszystkim...
John Tak.
George Po tym występie, wiesz, mam tyle piosenek, że starczyłoby mi na przydział utworów na najbliższe dziesięć lat albo na kilka albumów.
John Tak.
George Chciałbym po prostu może nagrać album z piosenkami.
John Samemu?
George Tak... bo miło byłoby je mieć z głowy...
John Tak. To i tak byłoby fajne.
George A po drugie, po prostu chciałbym usłyszeć, jak wszystkie moje rzeczy brzmią razem.
John Tak. Widzisz, to dobrze, jeśli wydamy płytę i będzie pewność, że Beatlesi są razem, ale George robi swój album.
George O tak. Ale, no wiesz, byłoby miło, gdyby każdy z nas mógł...
John Tak samo jak ja robię album...
George ...robić też oddzielne rzeczy. W ten sposób bardziej chroni się to, co jest w Beatlesach. Bo wtedy...
John Mógłbyś mieć ujście dla każdej nuty, jaką tylko zechcesz...
George Wiesz, bo wszystkie te moje piosenki mógłbym dać ludziom, którzy zrobiliby z nich pożytek, ale nagle zdałem sobie sprawę, wiesz, pieprzyć to wszystko: po prostu przez chwilę zajmę się sobą... wiesz. [śmiech]
Billy Tak, tak. To jest to prawdziwe podejście, stary.
Yoko To świetne. To dobry pomysł.
George Z tymi wszystkimi melodiami... mógłbym to zrobić najwyżej w tydzień... bo wszystkie są bardzo proste, wiesz. Myślę, że nie wymagają wiele zachodu, wiadomo.

Przyjeżdża brat Paula, Mike. Zespół przechodzi do swobodnego jamowania przy „I Want You (She’s So Heavy)”, w tym do spontanicznego śpiewu Billy’ego Prestona: „Oh I had a dream, a very good dream, yes I did / I had a dream, baby, a very good dream, baby... / Black or white... I feel alright”. Następnie przechodzą do „Something” (w którym John krótko śpiewa), „Sexy Sadie”, „Dig It”, wersji „Besame Mucho” widzianej w filmie Let It Be, „Three Cool Cats”, spowolnionego „One After 909”, utworu Dee Clarka z 1959 roku „Hey Little Girl (In the High School Sweater)”, „Maybe Baby” i „Peggy Sue Got Married” Buddy’ego Holly’ego, fragmentu wczesnej piosenki Paula „Thinking Of Linking” oraz utworów Holly’ego „Crying, Waiting, Hoping” i „Mailman, Bring Me No More Blues”. Następnie zajmują się „Teddy Boy” i „Two Of Us”, komicznie śpiewanymi przez Johna i Paula przez zaciśnięte zęby.

Paul [na zakończenie] Do-widze...
John Do-widze... Cześć...
Paul Butelka piwa... [recytuje alfabet w sposób kiepskiego brzuchomówcy]
John [nie ruszając ustami] Greta Gargo, Greta Gargo, Greta Gargo, Greta Gargo... Gette Gavis, Gette Gavis.

Kilka chwil później…

John Pójdziemy wszyscy spać? Wszyscy śpimy dziś u George’a, żeby wejść w odpowiedni nastrój.
George W porządku.
John A gdybyśmy tak wrzucili do kapelusza te piosenki, które znamy, i wyciągnęli je losowo, żeby zobaczyć, w jakiej kolejności je zagramy?
Paul Zastanawiam się, czy Michael będzie jutro robił większość z nich na dachu?
Michael Cóż, jeśli dacie mi teksty, przestudiuję je dzisiaj wieczorem.
Paul Tak, wiem. Będziemy cię po prostu... będziemy cię wspierać.
John Będziemy cię wspierać na całego.
Paul Jutro garnitur.
Michael Dziękuję.
John [głosem brzuchomówcy] I wiesz, Michael, jesteśmy tuż za tobą.
Michael [odnosząc się do listy piosenek] Czy to jest kolejność?
John Nie, to nie to, to jest obecna, e... kakofonia.
Michael Dobrze, dobrze. O której rano wszyscy przyjdziemy?
Paul Wszyscy będziemy tutaj o wpół do dwunastej.
Michael [z wyczekiwaniem] Wpół do dwunastej.

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back".