The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień ósmy

1969-01-13,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Poniedziałek, 13 stycznia, był dniem wielkiej niepewności. Po burzliwym weekendzie i odejściu George’a, zespół (a właściwie jego połowa) musiał zdecydować, czy projekt Get Back ma jeszcze sens.

Dzień zaczął się w okrojonym składzie – w studio byli tylko Ringo i Paul z ekipą techniczną. Panowała atmosfera niepewności co do losów filmu; Michael Lindsay-Hogg i Ringo zastanawiali się, czy dokument pokaże prawdę o kryzysie („ogryzek”), czy tylko ugrzecznioną wersję wydarzeń („obierkę”).

Kiedy John w końcu się pojawił, doszło do niezwykle otwartych rozmów o obecności Yoko Ono w studio. John zadeklarował bez ogródek, że „poświęciłby ich wszystkich dla niej”. Paul wykazał się dużą empatią, twierdząc, że walka z Yoko nie ma sensu, bo John zawsze wybierze ją ponad zespół, więc lepiej po prostu zaakceptować jej obecność. Paul trafnie przewidział, że za 50 lat ludzie będą sprowadzać rozpad grupy do anegdoty o Yoko Ono siedzącej na wzmacniaczu.

John użył mocnej metafory, nazywając odejście George’a „ropiejącą raną”, której zespół nie tylko nie opatrzył, ale wręcz pozwolił jej się pogłębić podczas niedzielnego spotkania. Mimo to, Paul uparcie zakładał, że George w końcu wróci.

Muzycy analizowali, dlaczego przestało im się układać. Paul przyznał, że ich nadmierna grzeczność wobec siebie stała się przeszkodą – bał się mówić George’owi wprost, jak ma grać, co prowadziło do frustracji po obu stronach.

Ze względu na brak George’a, zapadła decyzja o odwołaniu planowanego na 18 stycznia występu i przesunięciu wszystkich terminów o pełny tydzień. Zespół musiał stać się „skrajnie elastyczny”.

Pod koniec dnia Paul pokazał swój stary bas Hofnera, do którego wciąż przyklejona była setlista z ostatniej trasy koncertowej The Beatles z 1966 roku. Czytanie tytułów starych przebojów, takich jak „Day Tripper” czy „Yesterday”, wprowadziło na chwilę sentymentalny nastrój.





Wchodzą Ringo i Tony Richmond

Tony: Co teraz będzie? Myślisz, że ten występ w ogóle dojdzie do skutku?
Ringo: [patrząc na stykówkę z negatywami] To właśnie po to się tu dzisiaj spotkaliśmy.
Tony: Żeby sprawdzić...
Tony: Żeby zobaczyć, co da się zrobić?
Ringo: Mmm. [głębokie westchnienie]

Wchodzą Mal Evans i Glyn Po chwili dołączają do nich Kevin Harring i Michael Lindsay-Hogg.

Michael: Ciekaw jestem, czy jeszcze w tym życiu zobaczymy Afrykę.

[Śmiech]

Ringo: Masz już wystarczająco dużo materiału na dobry film dokumentalny?
Michael: Cóż, tak. To zależy, co pozwolą nam wykorzystać, jeśli wiesz, co mam na myśli. Wszystko zależy od tego, jak płynna jest sytuacja. Jeśli opowiemy to tak, jak jest naprawdę, kochanie... wywalimy kawę na ławę... wtedy mamy świetny dokument. Ale jeśli...
Ringo: Jeśli będziemy coś ukrywać...
Michael: Jeśli będziemy coś ukrywać – tak, to jest słowo, którego szukałem, ale nie miałem odwagi go wypowiedzieć. Jeśli będziemy to pudrować, niewiele nam zostanie... Po prostu parę dni, podczas których nic nie wychodziło i tyle. [śmiech]... Zostanie nam tylko obierka z jabłka. Obierka, a nie ogryzek.
Ringo: Pestka z jabłka.

[Śmiech]

Przyjeżdżają Paul i Linda. W trakcie rozmowy wszyscy słuchają z płyty winylowej wersji „Ob-La-Di, Ob-La-Da” w wykonaniu Arthura Conleya. Wchodzi Neil Aspinall.

Ringo: Dzień dobry, Neil.
Neil: Cześć. I co się dzieje?
Ringo: Po prostu kontynuujemy pracę nad dokumentem.
Paul: Po prostu nagrywamy. Pomyślałem, wiesz, żeby pośpiewać parę słów do piosenek, które jeszcze nie mają tekstu i tak dalej, po prostu poćwiczyć je trochę więcej.
Ringo: Ale po co?
Paul: Nie wiem. To zresztą nieważne. Nawet jeśli popracujemy dodatkowy tydzień, a potem postanowimy dać sobie z tym spokój, to przy tak bliskim terminie decyzji... mielibyśmy chociaż co dzielić i co oceniać za rok.
Ringo: Dobrze, że powiedziałeś po prostu: „Przychodźcie do pracy”... Bo tak to siedziałbym w domu, ty byłbyś tutaj i...
Paul: Dokładnie o tym pomyślałem. Zastanawiałem się tylko: „Co ja będę jutro robił?”
Ringo: Ja właściwie zamierzałem po prostu pospać dłużej.
Paul: Taa.
Linda: No tak. Posiedzieć na trawniku.
Ringo: Pogrzebać w ogrodzie.

[Śmiech]

Linda: Pomalować sufit.
Ringo: [do Neila] Kontaktowałeś się z Johnem?
Neil: Wygląda na to, że Mal dzwonił do niego rano.
Linda: To pewnie automatyczna sekretarka.
Neil: Nie mogłem się do niego dobić.
Michael: Dołączy do nas?
Ringo: Nie wiemy...
Neil: Nie rozmawiałem z nim. Nikt nie odbiera jego telefonu.

Siedząc w kręgu, zaczynają rozmawiać o spotkaniu zespołu, które odbyło się poprzedniego dnia w domu Ringo, oraz o relacji Johna z Yoko.

Paul: Są tylko dwie drogi: jedna to walka z tym, walka z nią i próba przywrócenia Beatlesów jako czwórki bez Yoko – albo poproszenie jej, żeby po prostu siedziała z boku na spotkaniach zarządu. Druga opcja to uświadomienie sobie, że ona po prostu tam jest i John nie zamierza się z nią rozstawać tylko ze względu na nas. Wtedy to przestaje być przeszkodą, o ile nie próbujemy jej przeskoczyć na siłę. Dopóki próbujemy przez to przebrnąć, traktujemy to jak problem. Ale w rzeczywistości to nie jest takie złe. Ta dwójka chce być po prostu razem. Więc w porządku, niech ci młodzi kochankowie będą razem. To nie powinno wyglądać tak, że – [mówi z liverpoolskim akcentem] – „nie możemy pracować w takich warunkach, kolego, wychodzimy”. To brzmi, jakbyśmy strajkowali, bo warunki pracy nam nie odpowiadają.
Michael: Mmm.
Paul: Ale to nie jest aż takie złe.
Michael: Ale on o tym wie, prawda?
Paul: John o tym wie, jasne. Ale on...
Michael: Czy on w ogóle o tym mówi?
Paul: Nie. Ale widzisz... Mamy już za sobą kawał historii jako Beatlesi, sporo razem przeszliśmy... Myślę, że dla Johna sprawa jest teraz oczywista: gdyby doszło do wyboru między Yoko a Beatlesami, wybierze Yoko.
Michael: Co zabawne, kiedy rozmawialiśmy ostatnio, powiedział, że naprawdę nie chce „nie być” Beatlesem.
Paul: Nie, nie.

Paul rozmawia z Neilem o pisaniu piosenek.

Paul: To tak jak wtedy, gdy robiliśmy „I Will” [z „Białego Albumu”] – próbowaliśmy skończyć ostatnią zwrotkę i ostatecznie sam to zrobiłem, bo nie mogliśmy się zgrać. Ale Yoko naprawdę starała się nie wchodzić nam w drogę – zajęła się po prostu czymś swoim. Ale oni po prostu... no wiesz, oni tak mają; chcą być blisko siebie. Więc uważam, że to głupie z mojej strony czy kogokolwiek innego, by próbować im mówić: „Nie, nie możecie”.
Neil: O tak.
Paul: Bo okej, wiesz, oni z tym przesadzają, ale John zawsze taki jest, i Yoko pewnie też. To ich sprawa. Nie można tak po prostu powiedzieć: „Nie przesadzajcie, bądźcie rozsądni i nie przyprowadzaj jej na spotkania”. To jego decyzja. To nie nasza sprawa, żeby się w to wtrącać. Nawet jeśli to rzutuje na nasze wspólne interesy, wciąż niewiele można powiedzieć, poza: „Słuchaj, John, nie podoba mi się to”. Wtedy on może odparować: „To się wypchaj”, albo „Mnie się podoba”, albo „Cóż, nie zrobię tego” i tak dalej. Ale jedynym sposobem jest po prostu szczera rozmowa z Johnem.
Michael: Czy już to zrobiłeś?
Paul: Cóż, powiedziałem mu, że nie lubię pisać piosenek... z nim i Yoko jednocześnie.
Michael: Czy pisaliście razem dużo więcej, zanim się pojawiła?
Paul: O, tak. Na pewno.
Michael: Czy może wasze relacje ochłodziły się już trochę wcześniej, jeszcze przed nią?
Ringo: Wcześniej już się trochę ochłodziło.
Paul: Tak. Ochłodziło się, to prawda. A to dlatego, że nie graliśmy razem. Od kiedy przestaliśmy wspólnie występować...
Michael: Masz na myśli koncerty?
Paul: Tak, bo kiedy graliśmy koncerty, żyliśmy razem – mieszkaliśmy w tym samym hotelu, wstawaliśmy o tej samej porze rano i robiliśmy to przez cały dzień. I... nieważne, co robisz... dopóki jesteście tak blisko przez cały dzień, coś między wami rośnie. A kiedy przestajecie być tak blisko, to fizycznie coś ulatuje... Właściwie muzycznie potrafimy teraz grać lepiej niż kiedykolwiek. Naprawdę tak uważam.
Michael: Mmm.
Paul: Myślałem, że powinniśmy po prostu dużo pracować – wiesz, tak naprawdę wrócić do tej harówki, do codziennego kieratu... żeby to była niemal praca od dziewiątej do piątej.

Jakiś czas później…
Paul: To będzie taka niesamowicie komiczna historia za jakieś pięćdziesiąt lat: „Rozpadli się, bo Yoko usiadła na wzmacniaczu” [śmiech]... albo coś w tym stylu. Co? „No wiecie, John ciągle przyprowadzał tę dziewczynę”. Co? Przecież to nie tak, że dochodzi tu do jakichś wielkich, epickich kłótni.
Ringo: Siekiera w głowie.
Paul: Właściwie nic nie jest nie tak, po prostu...
Michael: Ale tak jak mówiła Linda, to jest strasznie przygnębiające, jeśli sytuacja się nie poprawi. Naprawdę.
Linda: Przynajmniej pod względem muzycznym.
Paul: Rozmawiałem wczoraj z Neilem o pewnym pomyśle na program telewizyjny, a on go właściwie dopracował...
Michael: Ohydny, co? [śmiech] Co to było?
Paul: Nie, sprawił, że brzmi sensacyjnie. Chodziło o to, że kiedy my będziemy mieć próby do występu, obok nas powinien być ktoś blisko, żebyśmy czuli ten sam dreszcz emocji, ale zupełnie niezależnie. Powinniśmy zaangażować, powiedzmy, redaktora naczelnego Daily Mirror – kogoś tak dobrego jak on, prawdziwego wyjadacza od newsów – który przygotowywałby zespół niesamowitych dziennikarzy z filmami i relacjami. Tak żeby w wieczór występu, pomiędzy naszymi piosenkami, pojawiały się wiadomości – te najświeższe i najgorętsze z każdego zakątka ziemi. I – ta-dam – „Mieliśmy trzęsienie ziemi”: po prostu niesamowite wieści między każdym numerem. Taki gorący program informacyjny. A na samym końcu ostatni komunikat brzmiałby: „The Beatles się rozpadli!”.

Nagranie włącza się nagle.

John: Słuchaj, nie będę kłamał, poświęciłbym was wszystkich dla niej. Tak to po prostu wyglądało, wiesz. I tylko o to w tym chodziło... Ona chodzi ze mną wszędzie.
Paul: Więc gdzie jest George?
John: Choler wie, gdzie on jest.
Yoko: Och, możecie odzyskać George'a tak łatwo, przecież o tym wiesz.
John: Ale to nie jest takie proste, bo to ropiejąca rana, której pozwolono... a wczoraj pozwoliliśmy, by stała się jeszcze głębsza i nie daliśmy mu żadnych opatrunków.
Paul: Widzisz, ja po prostu zakładam, że on wróci. Zakładam, że wróci.
John: Cóż, czy na pewno...
Paul: Jeśli nie wróci, to trudno; wtedy to będzie nowy problem.
John: Jeśli go chcemy — a wciąż nie jestem pewien, czy ja go chcę — ale jeśli zdecydujemy, że go chcemy ze względu na wspólną zasadę, mogę się na to zgodzić, bo to zasady trzymały nas razem.

John i Paul prowadzą długą rozmowę o George'u i napięciach muzycznych w zespole, w której uczestniczą także Ringo, Yoko i Linda.

John: To tak, jakby George powiedział, że nie czerpie już wystarczającej satysfakcji przez kompromisy, na które musiał iść, byśmy mogli być razem w Beatlesach... Gdy wychodziło coś takiego jak Revolver czy cokolwiek innego, wciąż istniał ten element zaskoczenia, bo nie wiedzieliśmy, skąd to się wzięło. Ale teraz wiemy dokładnie, jakie jest źródło i jak doszło do powstania tego konkretnego dźwięku, oraz o ile mogło to być lepsze... albo że w ogóle nie musiało powstać. Jedynym sposobem, by osiągnąć pełną satysfakcję, jest robienie tego na własną rękę, a to z kolei jest zbyt trudne.
Linda: Ale przecież mówiłeś wczoraj... Tworzycie razem dobrą muzykę, czy wam się to podoba, czy nie.
John: Mnie się podoba.
Linda: A tworzenie dobrej muzyki jest również...
John: Ale to po prostu...
Linda: Praca nad relacją jest naprawdę ciężka.
John: Wiem.

Kilka chwil później…

John: Boję się postawić sprawę jasno: „Tak to ma wyglądać”, ale po prostu siedzę i mówię: „Jeśli nie przyjdziesz i nie zagrasz swojej partii, to nie zrobię tej piosenki”, wiesz. Nic lepszego nie potrafię wymyślić. Nie pytaj mnie, jakie boogie masz tu zagrać, bo poza tym, że sam nie wiem, nie powiem ci tego lepiej niż ty sam – ty wiesz najlepiej, co tu pasuje. Nie potrafię tak pracować. Nigdy nie potrafiłem. Kiedy pomyślisz o poprzednich albumach... nigdy nie mówiłem ci, co masz śpiewać ani co grać.
Paul: Tak.
John: Wiesz, zawsze tak robiłem numery. Teraz jedyne, czego żałuję w starych kawałkach, to te momenty, kiedy ze strachu pozwalałem ci zabrać piosenkę tam, gdzie wcale nie chciałem...
Paul: Tak.
John: ...i wtedy moją jedyną szansą było pozwolić George'owi przejąć inicjatywę albo zainteresować go tym, bo wiedziałem, że on...
Paul: „She Said She Said”...
John: „She Said She Said”.
Paul: Nigdy nie powiedziałem George'owi: „Słuchaj, George, kiedy chcę partię gitary, to chcę ją dokładnie taką”. Bo on by mi odpowiedział: „Cóż, nie dostaniesz jej”. Widzisz, o to właśnie chodzi. Chociaż on nigdy by mi tak nie powiedział, a ja nigdy nie powiedziałbym tak jemu, to brniemy w to i pojawia się problem. Ale naprawdę będzie o wiele lepiej, jeśli będziemy mogli po prostu ze sobą rozmawiać i powiedzieć: „Słuchaj, George, w 'I’ve Got A Feeling' chcę, żebyś zagrał to dokładnie tak jak ja na basie...”, a on powie: „Chrzań się! I nie potrafię zrobić tego dokładnie tak jak ty...”

John, Paul i Ringo pracują nad „Get Back”. Jakiś czas później…

Michael: Miałem telefon z działu logistyki – mówią, że Denis [O’Dell] odwołał wszystko, co przygotowano na występ. Myślicie, że to dobry pomysł?
Mal: Chcecie, żeby to z nim sprawdzić?
Paul: Tak, myślę, że tak...
Michael: Cóż, ogólnie chodzi o te wszystkie daty, o których rozmawialiśmy, i całą resztę.
Paul: Tak, myślę, że występ osiemnastego powinien zostać odwołany. Myślę...
Michael: Spróbujemy... przesunąć to o tydzień później?
Paul: Widzisz, problem w tym, że będziemy musieli być...
Michael: Wiem, trudno o tym teraz rozmawiać.
Paul: Okej, musimy być elastyczni, ale teraz to już skrajna elastyczność – skoro straciliśmy dzisiejszy dzień, to osiemnasty zmienia się w dziewiętnasty. Jutro zmieni się w dwudziesty. Pojutrze w dwudziesty pierwszy. A jeśli George wróci...
Michael: Dlaczego nie przesunąć tego po prostu o tydzień?
Paul: No właśnie. Jeśli George wróci – tak – przesuńmy to o pełny tydzień.
Michael: Przesunąć o pełny tydzień, ale zarezerwować studio na cały tydzień, wiedząc, że w razie czego możemy to odwołać w przyszłym tygodniu.
Paul: Tak.
Michael: Jeśli nam się uda. Może będziemy musieli zapłacić jakieś „frycowe”, żeby to utrzymać.
Paul: Okej.
Michael: Ja po prostu... uważam, że powinniśmy zachować tak dużą elastyczność, jak to tylko możliwe.
Mal: Na wypadek, gdybyśmy tu zostali.

[Śmiech]

John: [z akcentem z południowo-zachodniej Anglii] Bywało się już bardziej elastycznym, Michael, to ci mogę powiedzieć.
Paul: Nigdy w życiu nie byłem tak elastyczny.
Michael: Żeby nie powiedzieć: zmienny.
Paul: Taa.
John: Cóż, nie wiem, czy moja ulubiona gitara, która tu została, jest jakimś znakiem.
Paul: Ja zostawiam mojego starego, poczciwego Hofnera. Spójrzcie tylko, czy człowiek może mieć większą wiarę, niż zostawiając swoją setlistę?

Paul wskazuje na setlistę przyklejoną do basu, pochodzącą z ostatniej trasy The Beatles w 1966 roku.

John: [śpiewa stylem estradowym] „No other love have I...”
Paul: [czyta z listy] „She’s a Woman”, „If I Needed [Someone]”, „[Day] Tripper”...
Michael: Skąd to jest?
John: To ze starych koncertów.
Michael: Och, Les, czy możemy zrobić na to najazd?
John: [z amerykańskim akcentem] Taa, Les, Les, Les...
Paul: Chcę ujęcia na to, Les. „Baby’s In Black”, „If I Needed”, „Tripper”, „I Feel Fine”, „Yesterday”... „I Wanna Be [Your Man]”, „Nowhere Man”, „Paperback [Writer]”, „Long Tall [Sally]”.
Michael: Myślę, że w pewnym momencie powinniśmy porozmawiać o samej koncepcji występu.

Wszyscy przygotowują się do wyjścia. Kilka chwil później…

Michael: Na razie, chłopaki. Widzimy się, ee...
Paul: Na razie.
Michael: ... jutro.
Ringo: Dobranoc wszystkim.
Michael: O której? O dziesiątej?
Paul: Tak.
Michael: Dziesiąta zero zero?
Paul: Tak. Dziesiąta. Myśli sobie – jedenasta.
Glyn: Myśli sobie – dwunasta.

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back".