The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień jedenasty. Beatlesi przenoszą się do piwnic biur Apple przy Savile Row

1969-01-21,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

W obliczu nagłego odejścia George’a z Twickenham, po dwóch spotkaniach zespołu i sześciodniowej przerwie, The Beatles jednoczą się ponownie i przenoszą do piwnic biur Apple przy Savile Row w londyńskim West Endzie. Na prośbę George’a pomysły na spektakularny występ przed publicznością zostają odsunięte na boczny tor; zamiast tego grupa koncentruje się na wykorzystaniu nowych piosenek na potrzeby albumu. W poniedziałek 13 stycznia delegacja, w skład której wchodzą Mal Evans i Glyn Johns, ma lecieć do Libii, aby przyjrzeć się amfiteatrowi, jednak dzień po odejściu George’a – jak ujął to Mal – Beatlesi ostatecznie porzucają „wszelkie plany zrobienia programu telewizyjnego”, a wycieczka zostaje odwołana.

Mimo to Paul jest wyraźnie przywiązany do idei jakiegoś rodzaju występu z udziałem publiczności – pomysł ten będzie powracał w rozmowach, częściowo dlatego, że Michaelowi Lindsay-Hoggowi bardzo na nim zależy. Tymczasem następuje wielki przypływ kreatywności i poprawa nastrojów, których symbolem staje się nowa piosenka „Get Back”. Utwór nabiera ostatecznych kształtów i staje się – jak głosić będzie reklama singla – „piosenką do jazdy bez trzymanki”.

Nowe studio Apple miało zostać wyposażone w sprzęt zaprojektowany i zbudowany przez przyjaciela Beatlesów, „Magicznego” Alexa Mardasa, szefa Apple Electronics, jednak to, co przygotował, okazuje się całkowicie bezużyteczne. „Konsola mikserska była zrobiona z kawałków drewna i starego oscyloskopu” – wspomina inżynier EMI, Dave Harries. „Wyglądała jak panel sterowania bombowca B-52”. W jego miejsce George Martin – który po pozostawaniu w cieniu w Twickenham staje się teraz bardziej zauważalną postacią podczas sesji – organizuje wypożyczenie sprzętu nagraniowego z Abbey Road, aby Beatlesi mogli pracować nad wersjami piosenek nadającymi się do wydania. Magnetofony Nagra, które do tej pory zarejestrowały godziny rozmów, pracują dalej.

Nową twarzą podczas sesji jest Billy Preston, pianista, którego Beatlesi poznali w Hamburgu w 1962 roku. George, widząc go niedawno grającego u boku Raya Charlesa w Royal Festival Hall, zaprasza go do piwnicy Apple. Billy zaczyna odgrywać kluczową rolę aż do samego końca sesji. Organizacja Beatlesów znajduje mu mieszkanie w Chelsea, a zespół zaczyna snuć plany dotyczące przyszłych wydawnictw Billy’ego jako artysty nagrywającego dla wytwórni Apple.

Przez cały czas spędzony w Apple (włączając w to weekend), muzycy nie tylko rejestrują utwory, które ostatecznie pojawią się na albumie Let It Be, ale pracują także nad materiałem na płytę Abbey Road. Wbrew powszechnemu przekonaniu, Abbey Road nie jest albumem, którego kreatywność i inwencja stanowią przeciwieństwo Let It Be, lecz płytą, która organicznie wyrosła z tych coraz bardziej produktywnych sesji. Pojawiają się jednak oznaki nadciągającego rozłamu. Wieczorem 27 stycznia John i Yoko odbywają pierwsze spotkanie z Allenem Kleinem, amerykańskim biznesmenem, którego obecność w centrum spraw The Beatles odegra kluczową rolę w rozpadzie zespołu. Mniej dramatyczna, choć wciąż nierozwiązana, pozostaje kwestia zakończenia sesji i zapewnienia Michaelowi Lindsay-Hoggowi finału, którego potrzebuje. Rozwiązanie, jak się wkrótce okaże, znajduje się cztery piętra wyżej…

Krótki dzień. Powrót George’a nie został odnotowany na taśmach. Kiedy zespół i ekipa filmowa docierają na miejsce, studio jest wciąż w trakcie przygotowań.

Michael: Nie jest źle. Naprawdę uwinęliście się z tym bardzo szybko.
Mal: O, nie jest najgorzej. Jest tu znacznie przyjemniej niż w jakimkolwiek innym studiu.
Ringo: Wczoraj, po Twickenham, weszło się tutaj z prawdziwą przyjemnością.
Mal: No, dokładnie.
Ringo: Naprawdę tak było.
Mal: Tu panuje po prostu spokój, rozumiesz.
Michael: Z perspektywy czasu cieszę się, że się stamtąd wydostaliśmy.
Mal: Tak.
Michael: W Twickenham było coś dziwnego. Nie wiem co dokładnie, ale coś było nie tak.
Ringo: Było za duże.
Michael: Za duże.
Ringo: Jak na to, co robiliśmy. A tutaj jest po prostu milej.

W końcu John, Yoko, Michael i Glyn zaczynają rozmawiać o filmie „The Rolling Stones Rock And Roll Circus” oraz o konieczności nagrania przez Johna< krótkiej zapowiedzi do tego występu.

Michael: [do Johna] Jeśli starczy nam czasu i będzie to miało sens, chciałbyś nagrać tę zapowiedź występu Stonesów dla „Circus”? Czy raczej nie masz na to ochoty?
John: No cóż, a co to miałoby być?
Michael: Mogłoby to brzmieć po prostu: „A teraz, panie i panowie, gospodarze dzisiejszego wieczoru – The Rolling Stones”, lub coś w tym stylu.
John: Jeśli to ma być coś prostego, to zrobię to.
Michael: Tak, to prosta sprawa.
John: Możemy to zrobić po prostu w drugim pokoju czy gdzieś tam?
Michael: Tak, zróbmy to jako duże zbliżenie.
John: Oglądałem te fragmenty, które nakręciliśmy wczoraj wieczorem.
Michael: Mmm. Mmm.
John: Wyglądało to całkiem w porządku.
Michael: Twój numer będzie świetny. Widzieliśmy wczoraj roboczą wersję montażu, która wygląda obiecująco... To, czego jeszcze nie zmontowałem porządnie, to twój występ oraz „Sympathy [For The Devil]”.


Kilka chwil później.

John: Kiedy robiliśmy ten program Stonesów, była tam ekipa z Austrii, która nas filmowała. Więc kiedy byliśmy na scenie albo gdy Marianne Faithfull śpiewała swój numer, nasi ludzie po prostu wyłapywali to mikrofonem. [naśladuje Marianne Faithfull] Ona jest trochę jak Edith Piaf.
Michael: Tak, tak.

George, John, Yoko, Ringo oraz Derek Taylor, szef prasowy Apple, omawiają artykuł w dzienniku „Daily Sketch” dotyczący odejścia George’a z planu w Twickenham, napisany przez dziennikarza Michaela Housego.
John: [do Dereka] Widziałeś się dzisiaj z Michaelem Housego? Nie uważasz, że to się nadaje do sądu?
Derek: Nie.
John: Co, w kwestii tych rzekomych rękoczynów?
Derek: Napisał przecież, że do nich nie doszło.
John: Napisał, że doszło, no nie?
Derek: Nie.
George: Owszem, napisał tak.
Ringo: Napisał, że mogło do nich dojść.
John: Tak, kiedyś w przeszłości. Cóż, to też nieprawda. Nigdy do tego nie doszło, nie licząc incydentu z talerzem obiadowym w Hamburgu... [śmieje się] George Harrison, ten zdrowy na umyśle, zabiera głos.

Wchodzi Paul i podnosi egzemplarz albumu Beggars Banquet The Rolling Stones, uważnie studiując napisy na okładce. George przegląda w tym czasie kilka innych płyt, w tym Make It Happen oraz Greatest Hits Smokey Robinsona i The Miracles. Muzycy pracują nad utworem „Dig A Pony”, co Paul przerywa krótkim wykonaniem „Every Night” (piosenki, która pojawi się na jego pierwszym solowym albumie). Następnie przechodzą przez serię improwizowanych klasyków, takich jak „Run For Your Life”, hit Tommy’ego Tuckera z 1964 roku „Hi-Heel Sneakers”, a także „My Baby Left Me” i „That’s All Right (Mama)” (oba rozsławione przez Elvisa) oraz „Little Queenie” Chucka Berry’ego.

Paul: [czyta fragment artykułu beznamiętnym, nosowym głosem, dodając własne satyryczne wstawki] „Straszne napięcie, w jakim tkwili spleceni w uściskach, pękło wczoraj wieczorem podczas próby telewizyjnej; Beatlesi John, George, Paul i Harold... co najmniej kilka złośliwych fraz zostało wypowiedzianych... Tylko nagłość ich upadku ze statusu »chłopców z sąsiedztwa« do kategorii »dziwolągów« wprawiła większość ludzi w osłupienie... To mniej więcej w połowie 1966 roku blask The Beatles zaczął pokrywać się pierwszymi plamami rdzy. Celowo pominę w tym Ringo, ponieważ on nigdy nie wykazywał skłonności ku dziwactwom. Lennon był żonaty, szczęśliwie, McCartney był w stałym związku, a George Harrison właśnie miał się żenić. Wszystko w ogrodzie Beatlesów wyglądało różowo. Ale to było dawno temu...”
John: [śpiewa] „Early in the morning/ I’m a-givin’ you the warning/ Don’t you step on my blue suede shoes...”
Paul: [czyta dalej] „...Jakikolwiek talent posiadają jako jednostki – a kto mógłby temu zaprzeczyć – ich zdolność zarobkowa jest w dużej mierze powiązana z występami jako grupa”.
John: [śpiewa] „You got nothing to lose/ You got nothing to hide/ No no, you got nothing inside...”
Paul: [czyta dalej] „Póki nie staną się na tyle bogaci, by przestało to mieć znaczenie, albo na tyle znudzeni sobą, by zostać razem...”
John: [śpiewa] „Early in the morning/ I’m a-givin’ you the warning/ [Don’t] You step on my blue suede shoes...”
Paul: [czyta dalej] „...z powodu ekonomicznej konieczności. Nie mogę jednak stwierdzić z całkowitą pewnością, że teraz, gdy ta przyjacielska czwórka splotła się nieodwołalnie swoimi warkoczykami, to już koniec. Nigdy nie będą już dokładnie tacy sami”.
John: [śpiewa] „Well I heard the news/ Everybody’s rockin’ tonight...”
Po pracy nad „Dig A Pony” następuje krótki fragment „I’ve Got A Feeling”.
John: Nagrajmy tyle, ile znamy.
Paul: Okej.
John: Zrobimy to, potem „I’ve Got A Feeling”, potem „Don’t Let Me Down” i życzę powodzenia w tej środkowej części.
Paul: [z dystyngowanym akcentem] Okej. Brzmi całkiem uczciwie.
John: Brzmi jak królowa wróżek.
Paul: San Fairy Ann.
Paul: [z amerykańskim akcentem] San Fairy Ann Francisco.
Po dalszej pracy nad „Dig A Pony”...
John: Ha! Jest coraz lepiej.
Paul: [ze szkockim akcentem] Muszę przyznać, że jest coraz gorzej.
John: Aye!

Pracują nad „I’ve Got A Feeling” i „Don’t Let Me Down”, po czym odsłuchują nagrania tych utworów oraz „Dig A Pony”. Jakiś czas później…

Paul: [czyta listę komicznym akcentem z północy Anglii] „All I Want Is You” [czyli „Dig A Pony”], „The Long And Winding Road”, „Bathroom Window”, „Let It Be”...
George: „...Bathroom Window”.
Paul: „...Across The Universe”, „Get Back To Where You Once Belonged”, „Two Of Us On Our Way Home”, „Maxwell’s Silver Hammer”, „I’ve Got A Feeling”, „Sunrise”, „I Me Mine”.
George: „Sunrise”?
Paul: Ee... „All Things Must Pass”.
John: [podobnym komicznym akcentem] Zbiłeś mnie z tropu. Pomyślałem: „Nie było mnie jeden dzień, a oni nauczyli się kurewsko dobrej melodii! Nauczyli się kurewsko dobrej melodii!”

Zanim dzień dobiega końca, muzycy pracują jeszcze nad utworem „She Came In Through The Bathroom Window”.

Opracowano na podstawie ksiązki "The Beatles Get Back".