The Beatles Polska. Info.

Get Back - Dzień piętnasty. Filmowe wspomnienia z Indii i rekonesans na dachu

1969-01-25,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Dzień rozpoczął się od wspólnego odsłuchiwania nagrań z poprzednich sesji, w tym „Get Back”, „Teddy Boy” i „Two Of Us”. Pod nieobecność Billy’ego Prestona zespół spędził ten czas w swoim stałym, czteroosobowym gronie, co sprzyjało swobodnej atmosferze i powrotom do przeszłości.

Zespół wspomina pobyt u Maharishiego. Muzycy śmiali się z ujęć helikoptera krążącego nad aśramem, próbach wydobycia od Mistrza „ostatecznej odpowiedzi” (którą okazało się słowo „vadżra”) oraz o małpach, które niespodziewanie skradły show na jednym z nagrań. Paul przyznał przy tym z nutą szczerości, że tamten okres był dla nich niczym powrót do czasów szkolnych.

Kwestia finału całego projektu wciąż pozostawała otwarta i budziła spore emocje. Paul, deklarując wprost: „Kręcą mnie występy”, wyraźnie tęsknił za graniem przed publicznością i marzył o spektakularnym finale, który porównał do „odpalenia rakiety”. John oraz Michael Lindsay-Hogg starali się jednak oswoić go z myślą, że pierwotny pomysł na wielkie show „wyleciał przez okno”, a siłą obecnego projektu jest pokazywanie zespołu przy pracy w studio. Glyn Johns z entuzjazmem zauważył, że samo to, iż Beatlesi grają znów razem w jednym pokoju, jest ogromną nowością, a George przyznał, że codzienne granie pozwala mu poczuć swobodę w palcach, której brakuje podczas tradycyjnych tras koncertowych.

Kluczowym momentem dnia był pierwszy, bardzo konkretny rekonesans na dachu budynku Apple przy Savile Row. Paul wraz z Malem Evansem weszli na górę, by zbadać techniczne możliwości dachu, co nie umknęło uwadze reszty ekipy – nawet George Martin przyznał, że dotarły do niego słuchy o planowanym występie na wysokościach zaraz po lunchu.

Po południu zespół skupił się na dopracowaniu „For You Blue” oraz „Let It Be”. Gdy sesja dobiegała końca, muzycy pozwolili sobie na chwilę relaksu przy coverach, wykonując m.in. „Love Story” Randy’ego Newmana czy „Last Train To San Fernando”.

Billy znów jest gdzie indziej. Zespół słucha odtworzeń „Get Back”, „Teddy Boy”, „I’ve Got A Feeling”, „Two Of Us” i „Dig A Pony”.

John [na taśmie] Sknociłem to, próbując grać głośno.
Paul [na taśmie] Tak, wiem...
John [wciąż na taśmie] Ale nie jest źle.
Glyn Pięknie. „Nieźle”, akurat. Jest pięknie.

(Śmiech)

Glyn To wszystko, czego wam trzeba.
John O tak, znam to.
Paul Świetne, świetne, świetne.

Zespół pracuje nad „Two Of Us”, śpiewanym przez Johna i Paula z różnymi komicznymi akcentami.

John [śpiewa] „I met her on a Monday and her head stood still / Da doo ron ron ron / Da do ron ron...”
Paul Och, widziałem ten film zeszłej nocy.
John Jaki?
Paul O nas u Maharishiego. Mam całą [domową] taśmę z tego.
John O tak.
Paul I to wszystko razem... niesamowite.
John Mam w domu kilka szpul z tego...
Paul Ma po prostu świetny początek.
John Ten helikopter wysoko na niebie.
Paul Tak. Zauważyłem, że go filmujesz [ten helikopter], więc pomyślałem: „Też to nagram”.
John Cóż, taki był plan, wiesz, bo mówiłeś, że zamierzasz to filmować.
Paul Ale to jest świetne, to niesamowite, wiesz... po prostu zobaczyć nas, co robimy. To niewiarygodne.
George Co robiliście?
John Tak, co robiliśmy?
Paul Cóż, właściwie nie wiem, wiesz. Ale to tak, jakbyśmy całkowicie schowali nasze osobowości dla dobra sprawy i naprawdę można zobaczyć, wiesz, że wszyscy jesteśmy tak jakby...
John Kto pisze te wszystkie piosenki?
Paul Och, to było pewnie wtedy, gdy zrobiliśmy niesamowity numer, wiesz. [wracając do wątku] Ale jest tam długie ujęcie, jak idziesz...
George Czy żałujesz, że tam pojechałeś?
Paul [z emfazą] Nie, nie. O nie, nie.
John Niczego nie żałuję... nigdy. Nawet Boba Woolera.

Wooler był DJ-em w Cavern Club, którego John zaatakował fizycznie w 1963 roku, po tym jak ten zasugerował, że John miał romans z Brianem Epsteinem.

Paul Nie, ja tylko myślę... nie byliśmy tam wtedy zbyt szczerzy, wiesz... działy się rzeczy w stylu skradania się za jego [tj. Maharishiego] plecami i mówienia: „To trochę jak w szkole, prawda?”. Ale na filmie widać, że to jest bardzo jak w szkole i że właściwie powinniśmy byli powiedzieć...
John Chcesz to nazwać „Co robiliśmy na wakacjach”.
Paul Jest tam długie ujęcie, jak idziesz z nim – i to nie jesteś ty, wiesz. [chichocze] To jest po prostu takie, [z amerykańskim akcentem] „Mów mi, o Mistrzu...”.
John „Mów mi, o Mistrzu...”.
Paul I Linda zapamiętała tę rzecz, którą powiedziałeś tamtej nocy, kiedy leciałeś z nim helikopterem. Myślałeś, że może wymsknie mu się odpowiedź.

(Śmiech)

John Myślałem, że może odleci do domu.
Paul „Hej, John, przy okazji...”
John „...zamierzałem ci powiedzieć, synu...”
Paul „Zamierzałem ci powiedzieć, synu...”
John To słowo to „vadżra”.

(Śmiech)

George Nie miałbym nic przeciwko posiadaniu, er...
John Nie miałbym nic przeciwko posiadaniu jego pieniędzy.

(Śmiech)
George Nie miałbym jednak nic przeciwko, żeby spędzać w takim miejscu dwa miesiące z każdych czterech.
Paul To niesamowity materiał. A potem następna scena wypala się na biało i w następnej jest tylko ta małpa, która po prostu podchodzi i rucha tę drugą małpę.

(Śmiech)

Paul To jest świetne, wiesz. I mam na myśli to, jak ona naprawdę tam wysoko wchodzi – [ona] naprawdę ją rozciąga. A potem one po prostu odskakują i zaczynają się tak jakby nawzajem iskać. Po prostu skaczą.

Kilka chwil później…

Paul To jest to, wiesz: prawdopodobnie powinniśmy byli tak jakby...
John Być sobą.
Paul Tak. O wiele bardziej, tak.
George To jak największy żart – „być sobą”. Bo to był cel naszego wyjazdu, spróbować odnaleźć siebie.
John Tak. Cóż, znaleźliśmy to, prawda?
George I gdybyście naprawdę byli sobą, nie bylibyście nikim z nas, kim jesteśmy teraz.
Paul Mmmm.
John W takim razie wszyscy zachowujcie się naturalnie.
John/Paul [śpiewają] „They’re gonna put me in the movies / They’re gonna make a big star out of me...”
John Lepiej zróbmy kilka numerów, co... bo jest środa.

Kontynuują próbę „Two Of Us”, zanim Ringo wyjdzie zza perkusji i zaczną dyskutować z Michaelem i Glynem o tym, jak film może się skończyć.

John Nie ma teraz żadnej wielkiej sceny, mamy tylko nas i dokument, w którym akurat śpiewamy. I ta część [tj. show] zniknęła. Myślałem, że to już koniec, wiesz.
Paul Co?
John Ten fragment o show, o finale. Finałem byłoby po prostu to, że dobrze wykonujemy te numery.
Paul Tak. Myślę, że prawdopodobnie tak, tak...
John Ale oświetlcie to tak ładnie, jak tylko potraficie.
Paul Kręcą mnie występy, wiesz. Lubię „Dig A Pony”. Podoba mi się to i zawsze mi się podobało, wiesz.
John Cóż... z czego teraz próbujesz zrobić show?
Paul Nie potrafię na to odpowiedzieć, wiesz.
John Wiem.
Paul Wiem, że nie ma na to odpowiedzi. Ale... nie potrafię ubrać tego w słowa. To trochę tak, jak to, co jest nie tak z Apple.
John Zbyt wielu ludzi. [śmieje się]
Paul Po prostu lubię wyciskać z pomysłu to, co najlepsze – tak jakby chwytać resztki pomysłu, robić z tego...
John To jak musztarda po obiedzie, wiesz. Zaczęliśmy tak, a teraz tak naprawdę to ratujemy, prawda?
Paul W każdym razie, później zdecydujemy, w co to się zmieni.
Michael To, co pierwotnie było pomysłem, czyli show i dokument... i to wyleciało przez okno.
John Cóż, pierwotnie to był show, a potem show i dokument, a potem show zniknął.
Paul Ale ja znów robię kolejny album, wiesz. I zamierzałem tym razem umieścić piosenki w jakiejś innej ramie. Tak właśnie myślałem. A jedyną inną rzeczą był show telewizyjny, wiesz... bardzo lubię wychodzić – wychodzić na otwartą przestrzeń, mieć zmianę scenografii i pójść i zrobić to gdzieś indziej, zrobić to w programie na żywo, albo zrobić to nawet na podłodze studia telewizyjnego, zrobić to na scenie... po prostu bez takiego poczucia...
John To jest to, o co chodziło w tej wielkiej sprawie. Nikt inny nie chce wchodzić na scenę ani robić show telewizyjnego, wiesz, o to chodzi. Nikt nie chce się stąd ruszyć. A potem, jeśli chcesz się wydostać, będziesz musiał znaleźć inną formę wydostania się stamtąd.
Paul Przypuszczam, że to prawda, wiesz.
John Myślę, że tak, wiesz. Kieruję się tylko tym, co się wydarzyło.
Paul Tak, tak.
John [do George'a] Co o tym sądzisz? To znaczy, o to właśnie chodziło, prawda?
George Dlatego nie potrafię... wiesz, ta cała dziwna sprawa...
Glyn To, co mamy, to wy wszyscy grający na żywo w jednym pokoju. To jest to, prawda, po raz pierwszy na początek, i to działa niesamowicie dobrze. To samo w sobie jest nowością dla The Beatles.
George Wiesz, naprawdę zmarnowaliśmy mnóstwo czasu, bo mogliśmy po prostu ustalić, który numer ćwiczymy, i go zrobić, i wyszłoby to naprawdę dobrze – i to nawet na żywo – po prostu tak.
John Tak. Gdybyśmy tylko zdecydowali się na to na początku.
George I mielibyśmy już z pięć gotowych utworów.
Paul Nie wiem, dlaczego tak marudzę.
Michael Marudzisz dlatego, że nie ma żadnego rezultatu.
Glyn Każdy pomysł, o jakim mogliśmy pomyśleć, został przedstawiony i wszyscy próbowali go zrealizować, naprawdę... nikt nie mógłby starać się bardziej, ale to się nie udało. Więc czas nie jest odpowiedni [śmieje się], więc po prostu zróbmy to. I to jest świetne.
John Widzisz, wyszło właśnie tak, a to nie jest to, czego chce Paul... powiedzmy, że to jego numer, ten cały show, cóż, on idzie na kompromis, więc to właściwie stało się bardziej naszym numerem niż jego...
Paul Tak. I to jest w porządku, wiesz.
John Wszystko w porządku. Ale to jest to, co cię gryzie, bo to zupełnie inny numer, wiesz. Zamienił się w numer rockowy, w przeciwieństwie do spokojnego utworu czy czegoś w tym stylu. I... [pauza]... po prostu tak jest, naprawdę.
Paul Ale to po prostu zabawne zdać sobie sprawę, że po tym wszystkim wylądujesz w jakimś czarnym worku gdzieś... w Albert Hall, wiesz. I będziesz tak jakby dawać występy i tym podobne, wiesz, i brnąć w to dalej.
John Ale bardzo chciałbym grać na scenie, wiesz. Chodzi mi o to, gdyby wszystko było w porządku, bez tego całego bałaganu, to po prostu zamierzalibyśmy grać na scenie.
Paul Tak. Ale chodzi tylko o to. Tylko o to. Chciałbym zobaczyć Ringo [grającego]... i to wszystko.
John Dlatego powiedziałem „tak” na ten show telewizyjny. Ale nie chciałem, u licha, robić tego tak... Lubię grać. Dlatego poszedłem do show Stonesów [The Rock and Roll Circus], wiesz, i dlatego będę robił inne rzeczy. Ale jeśli my wszyscy nie chcemy tego robić...
Paul Tak, wiem. To kwestia decyzji większości.
John Ale nie chcę znowu tak jakby ruszać w trasę.

Chwila ciszy, przerywana gitarą George'a.

Paul Po prostu czuję się tak, jakbyśmy znów byli w trasie. Jesteśmy w studiu i po prostu trzymamy się ciągle tego samego środowiska, wiesz. Nigdy nie próbujemy się z niego wyrwać.
Yoko Może w przyszłym tygodniu zmienią zdanie.
Paul W ciepłym klimacie jest przyjemniej, wiesz.
George Myślę, że to studio to najfajniejsze miejsce, w jakim byłem od dłuższego czasu.
Paul Tak, to prawda.
George A poza tym, dzięki temu, że gramy codziennie, gram teraz najwięcej w życiu. I czuję, jak moje palce trochę się rozluźniają, wiesz, bo mamy ku temu okazję. Ale jeśli ruszymy w trasę, to znów wpadniemy w tę starą rutynę. A ja naprawdę chcę tylko grać. I można grać lepiej, nie musząc robić tych wszystkich dodatkowych rzeczy.
Paul Tak.

Kilka chwil później…

Paul Nie wiem, co to właściwie jest, na co tak marudzę, ale to po prostu...
Glyn Muszę przyznać, że ja też tego nie widzę, bo [śmieje się] wygląda na to, że przez ostatnie dwa dni wszystko szło niesamowicie dobrze.
Paul Jest świetnie. Idzie świetnie.
Yoko Świetnie. I może w przyszłym tygodniu, wiesz, to się może zmienić. Nigdy nie wiadomo.
Paul Tak, pewnie.
Yoko Chodzi mi o to, że może być świetnie i może wszyscy poczują, że chcą wyjść na zewnątrz.
Paul Mmm.
Yoko To dopiero zaczyna być świetne.
Glyn To naprawdę zaczyna się składać w całość.
Paul Myślę, że wszystko, co chcę zrobić, to... po dopracowaniu tego muzycznie, chciałbym po prostu wejść i dobrze się przy tym bawić, zamiast skończyć dokładnie tak, jak zaczęliśmy. Chciałbym na koniec zrobić takie „pfffu!”, wiesz. Chciałbym odpalić rakietę i naprawdę wystrzelić na sam finał. Ale to już chyba trochę przesada [wzrusza ramionami].
John Myślę, że ostateczny rezultat jest taki, że idzie nam świetnie.

Następnie odbywają się pierwsze rozmowy na temat występu The Beatles na dachu biurowca Apple. Kamery rejestrują Paula, Ringo, Mala, Michaela, Glyna oraz Kevina Harringtona na górze, gdzie sprawdzają, jakie możliwości daje ta lokalizacja. W pewnej chwili Paul, z pomocą Mala, wspina się na najwyższą część konstrukcji, a tuż za nim ruszają pozostali. Na taśmach Nagra słychać nieznany głos pytający George'a Martina: „Wiesz, że po lunchu wchodzicie na dach?”. Ten odpowiada: „Tak, słyszałem o tym”. Tymczasem w piwnicy zespół przez całe popołudnie zgodnie pracuje nad utworem „For You Blue”, po czym odsłuchuje nagrania. Dalsze prace skupiają się na „Let It Be”.

Paul Czy możemy kontynuować to jutro?
John Tak, w porządku.
Paul Czuję się już trochę zmęczony, wiesz... kochanie [śmieje się]. Nie masz nic przeciwko, jeśli teraz skończymy, co?
John [komicznie] Ja tu tylko próbuję zmobilizować grupę do pracy, wiesz...
Paul Wiem, tak. Godziny urzędowe. Nie lubisz wracać do domu, co?
John Wcale nie musimy wracać do domu.
Paul No, to prawda.
John Możemy grać dalej... Dobra, zróbmy coś innego, bo została nam jeszcze godzina, prawda?
Yoko Eee, mamy pół godziny.

Prowadzeni przez George’a, muzycy przechodzą do „Love Story (You And Me)” Randy’ego Newmana, a następnie grają „Cannonball” Duane’a Eddy’ego oraz bluegrassowo-skifflowy standard „Last Train To San Fernando”, kończąc tym samym dzień.

Paul Na razie, Rich.
Ringo Dobranoc, Paul.
John Dobrego weekendu.
George Przychodzimy jutro?
Paul Co?
George Przychodzimy jutro?
Paul Tak.

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back".