The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień szósty

1969-01-09,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

To był wyjątkowo płodny i nastrojowy dzień w Twickenham. Obecność Lindy Eastman oraz skupienie na pracy przy pianinie sprawiły, że sesja z 9 stycznia zapisała się jako jeden z najbardziej kreatywnych momentów całego projektu.

Dzień rozpoczął się od intymnych wykonań „Another Day”, „Let It Be” oraz „The Long and Winding Road”. Paul zaprezentował też wczesne wersje utworów, które później stworzyły słynną suitę na płycie Abbey Road: „Golden Slumbers” i „Carry That Weight”.

Ringo definitywnie odrzucił pomysł koncertu na statku, przyznając, że na wakacjach „trochę mu odbija”. Zespół zaczął skłaniać się ku zrobieniu występu po prostu w studio lub w jakiejś londyńskiej katedrze.

Harrison przybył do studia później niż zwykle, tłumacząc to ogromnym głodem i koniecznością zjedzenia śniadania. Po przyjściu zaprezentował utwór „For You Blue”.

Lennon z wielkim entuzjazmem opowiadał o posiadłości Lloyda George’a, którą planował odwiedzić. Dom z 40 akrami ziemi, trzema jeziorami i żelaznymi bramami bezpieczeństwa za 45 000 funtów stał się głównym tematem rozmów przy „prawdziwej” herbacie, którą John przyniósł z domu.

Paul pracował nad tekstem o „Arizonie” i „dziewczynie, która była mężczyzną”. Razem z George’em doszli do wniosku, że na tym etapie tekst może być „o niczym”, byleby tylko dobrze brzmiał w śpiewie.

W odpowiedzi na rasistowskie przemówienie polityka Enocha Powella, Paul i John zainicjowali ostry, satyryczny jam. Paul parodiował antyimigranckie hasła, a John towarzyszył mu, wydając piskliwe okrzyki w stylu pantomimy.


Wchodzą Paul i Linda.

Paul: [do Lindy] Znasz Michaela Lindsay-Hogga?
Linda: Nie.
Paul: Tony jest operatorem.
Tony: Cześć.
Paul: Linda też jest operatorem.
Tony: Miło. Miło poznać kogoś po fachu.
Linda: [do Paula] Więc jeśli to zrobicie [występ], to odbędzie się tutaj?
Paul: Nie wiem. Krąży wiele opowieści...
Linda: Chodzi mi o to, że moglibyście to zrobić tutaj.
Paul: Ale jeśli nie, to płyniemy statkiem do Trypolisu.

Paul podchodzi do pianina i zaczyna grać wczesną wersję „Another Day” – piosenki, którą wyda jako swój pierwszy solowy singiel.

Paul: [śpiewa] ‘In the morning [inaudible] when she takes a break/ Makes a cup of coffee and she finds it hard to stay awake/ It’s just another day... At the office where the papers grow she takes a break/ De-de-de-der and she finds it hard to stay awake/ It’s just another day...’ „Rano [niesłyszalne], kiedy robi sobie przerwę / Parzy filiżankę kawy i trudno jej nie zasnąć / To po prostu kolejny dzień... W biurze, gdzie rosną sterty papierów, robi sobie przerwę / De-de-de-der i trudno jej nie zasnąć / To po prostu kolejny dzień...”

Dźwięk kastanietów.

Paul: [do Mala] Ty po prostu grzechocz.
Mal: [śmieje się] Tak.

Dalsze dźwięki kastanietów.

Mal: Słyszałeś, ee, Bonzo Dog – „Urban Spaceman”?
Paul: Czy słyszałem? Przecież to wyprodukowałem!
Mal: Naprawdę?
Paul: Tak.
Mal: Masz jeszcze jakieś teksty do spisania? Więcej piosenek?
Paul: Tak. [śpiewa] ‘When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me/ Speaking words of wisdom/ Let it be/ And in my hour of darkness she is standing right in front of me/ Speaking words of wisdom/ Let it be...’ „Gdy dopadają mnie troski, Matka Maria przychodzi do mnie / Mówiąc słowa mądrości / Niech się stanie / I w mojej godzinie mroku ona stoi tuż przede mną / Mówiąc słowa mądrości / Niech się stanie...”

Paul płynnie przechodzi do „The Long And Winding Road” – piosence wciąż brakuje drugiej zwrotki i gotowego tekstu do łącznika (middle eight).

Paul: [śpiewa] I have had some pleasure from the many ways... the many ways I’ve tried/ But still they... Still they lead me back to the long winding road/ You left me waiting here a long, long time ago.. „Zaznałem nieco przyjemności na wiele sposobów... na wiele sposobów, których próbowałem / Ale one wciąż... Wciąż wiodą mnie z powrotem na tę długą i krętą drogę / Zostawiłaś mnie tu czekającego dawno, dawno temu...”
Ringo: Użyj „stojącego” (standing).
Paul: Wolisz „stojącego”?
Ringo: No, tak.
Mal: Tak, daj tam „czekającego” (waiting), a tam „stojącego”.
Paul: Myślałem o tym, tak.
Mal: Co sądzicie o miejscu na występ? Co myśleliście o wczorajszym wieczorze? Uważam, że jeśli macie to zrobić w tym kraju, to równie dobrze możecie tutaj.
Ringo: Właściwie to porzuciłem pomysł ze statkiem.
Mal: Tak.
Ringo: Po prostu dlatego, że... No bo co, mamy po prostu wynająć statek i [niesłyszalne]...
Mal: Nie zbierzesz ludzi na tym czymś, żeby...
Ringo: Wiemy, jak to jest na wakacjach. Wiecie, trochę mi odbija.
Mal: Więc jeśli robimy to w tym kraju, myślę, że powinno być tutaj.
Ringo: W tym konkretnym budynku?
Mal: Tak.
Paul: Lotnisko i Parlament to nie są odpowiednie miejsca, wiecie. Ale jeśli trafimy na to właściwe, wtedy...
Mal: Zróbcie to w katedrze.
Ringo: Katedra w Shaftesbury.
Mal: Ale widzicie... robienie czegoś w miejscach, w których normalnie się tego nie robi – to też jest trochę naciągane, wiecie.
Paul: Tak, racja.

Wciąż przy pianinie Paul zaczyna grać „Her Majesty”, a potem „Golden Slumbers”.

Paul: To powinna być płyta w stylu „Songs For Swinging Lovers!” i to niedługo.

[Śmiech]

Paul nawiązuje do klasycznego albumu Franka Sinatry z 1956 roku.

Paul: To stara angielska pieśń ludowa – jeśli chodzi o słowa.

„Golden Slumbers” przechodzi w „Carry That Weight”.

Paul: Posłuchajcie tego fragmentu „Carry That Weight”. Jeśli wymyślicie do tego jakąś małą... coś jak historię. Trochę jak „Act Naturally”, gdzie tak jakby... [siorpie herbatę]... Ten refren ciągle powraca, wiecie, a potem dzieje się to i tamto, ale jedyne, co oni mówili, to „jedyne, co musisz zrobić, to zachowywać się naturalnie”. Więc to byłoby coś w stylu, wiecie... [śpiewa] ‘The trouble in the world made me get in trouble again... I hang my head at the end of the day and I knew that/ But every time I go to the [inaudible]... He said, ‶Boy you’re gonna carry that weight/ Carry that weight a long time”...’ Like their troubles. „Kłopoty tego świata sprawiły, że znów wpadłem w tarapaty... Pod koniec dnia spuszczam głowę i wiedziałem to / Ale za każdym razem, gdy idę do [niesłyszalne]... Powiedział: »Chłopcze, będziesz dźwigać ten ciężar / Dźwigać ten ciężar przez długi czas«”... Coś jak ich kłopoty.
Ringo: Tak.
Paul: Wiecie, wszystkie moje kłopoty. Ale... jak to usłyszałem, to brzmiało jak komedia. Wiecie, to było jak... [śpiewa]‘Boy, you’re gonna carry that weight/ Carry that weight a long time/ Boy, you’re gonna carry that weight/ Carry that weight a long time/ When I get drunk tonight [inaudible] downstairs/ She said [inaudible] morning ‶Do not drink in here”/ I said, ‶Now baby, you think you know it all”/ Every time I try to do...’ See, that could, like, be a verse about, like, got drunk, got in trouble with the wife, got drunk, so-and-so and so-and-so, and then woke up the next morning with a weight upon my head, and I found out it, it was my head! „Chłopcze, będziesz dźwigać ten ciężar / Dźwigać ten ciężar przez długi czas / Chłopcze, będziesz dźwigać ten ciężar / Dźwigać ten ciężar przez długi czas / Kiedy się dziś upiję [niesłyszalne] na dole / Powiedziała [niesłyszalne] rano »Nie pij tutaj« / Powiedziałem: »Kochanie, myślisz, że pozjadałaś wszystkie rozumy« / Za każdym razem, gdy próbuję...”. Widzicie, to mogłaby być zwrotka o tym, że się upił, wpadł w kłopoty u żony, znów się upił, to i tamto, a potem obudził się następnego ranka z ciężarem na głowie i odkrył, że tym ciężarem była jego własna głowa!
Mal: [wracając do tekstu „The Long And Winding Road”] Chcesz to skończyć? Masz jakiś pomysł na drugą zwrotkę?
Paul: Ee, nie. Em...

Paul gra na pianinie i śpiewa „The Long And Winding Road”.

Paul: [śpiewa] ‘Many times I’ve been alone and many times I’ve cried/ La-la-la-la-la the many ways I’ve tried...’ That’s all right. ‘The many ways I’ve tried’, I like. „Wiele razy byłem sam i wiele razy płakałem / La-la-la-la-la na wiele sposobów, których próbowałem...” To jest w porządku. „Na wiele sposobów, których próbowałem”, to mi się podoba.

Paul gra „Oh! Darling”. Wchodzi George.

Ringo: Dzień dobry, George.
George: Cześć, chłopaki. Byłem dziś taki głodny, że musiałem się spóźnić, żeby zjeść śniadanie... jeśli szukaliście wymówki [śmiech].

George, po akompaniowaniu Paulowi na perkusji, bierze gitarę i gra „For You Blue”. Paul dołącza na pianinie, a po nim Ringo. Przychodzą John i Yoko. John je grzankę.

John: [do Ringo] Obok ciebie jest dom, który mi wpadł w oko.
Ringo: Ten Lloyda George’a?
John: Tak. Więc wpadnę na herbatę, jak będę w okolicy, w sobotę albo niedzielę... Brzmi nieźle, zdaje się, że jest mniej więcej tej samej wielkości co [dom Johna w] Weybridge. Został dla niego zbudowany na jakichś czterdziestu akrach.
Linda: Czterdzieści akrów!
John: I do tego ze trzy jeziora.
Linda: Oooooh.
John: Wiecie, tak jakby wszystkie połączone. Więc brzmi dobrze. 45 000 funtów.
Ringo: Brzmi niesamowicie!
John: Tak.
Linda: Czterdzieści akrów!
John: Naciskasz guzik i żelazne bramy zamykają się we wszystkich oknach, wiecie, na wypadek gdyby chcieli się włamać.

Kilka chwil później.
John: [do George’a] To co, nauczymy się twojej piosenki?
George: Której?
John: Tej „I love you sweet and honey baby”...
George: Też? Chodzi mi o to, że wykorzystałem już trzy... [śmiech].
John: Możesz dać tyle, ile chcesz.
Paul: Przelećmy więc te, które już znamy.
John: [zachrypniętym głosem] Piosenki, które znamy... Tak. Okej, możemy zrobić „Across The Universe”. Będę musiał nauczyć się tekstu.
Paul: Zrobimy „Two Of Us”?

Zespół gra „Two Of Us” w jej pierwotnej, szybkiej formie, z Paulem stojącym przy mikrofonie.

Paul: To wciąż, wciąż... to wciąż jest żałosne... Cóż, po tym padnę i usiądę przy „Don't Let Me Down”!
Mal: Paul? Chcecie posłuchać nagrania, zanim to zrobicie?
Paul: Ee...
John: [skrzeczącym głosem] Jeszcze nie teraz, Mal. Chciałbym jeszcze filiżankę naszej herbaty. Nie tych pomyj, które tu serwują, wiecie.
George: Masz dostęp do prawdziwej herbaty?
John: Mam ze sobą dobrą herbatę…

Grają „Don't Let Me Down”, „I've Got A Feeling”, „Suzy Parker” i „One After 909”.

George: Skoro jesteśmy przy wędrowcach, możemy równie dobrze zrobić ten numer o oknie.
Paul: „She Came In Through The Bathroom Window”.
John: Chciałbym tylko chwilę pogadać, podczas gdy John przećwiczy to na pianinie.
Paul: [naśladując Elvisa] Jedyne co mówię, to że to dla nas wielka okazja i muszę przyznać, że...
Ringo: [z amerykańskim akcentem] To pierwsza okazja od dłuższego czasu, żeby zagrać dla was, wy głąby.

[Śmiech]

Paul: Po prostu wspaniale!

Później Paul pracuje nad „Get Back”...

Paul: [śpiewa] „...była kobietą / Wszyscy nadchodzą, ale ona wraca, wraca... kiedyś należałeś... wróć tam, skąd... Możemy jeszcze dopracować słowa, ale to nam się podoba”.
George: Tak.

Później Paul pracuje nad tekstem do „Get Back”...

Paul: [śpiewa] ‘Ho-ni-no-ni-no-ni thought she was a woman, but she was another man/ All the folks around said she got it coming, but she get it while she can/ Oh get back, get back, get back to where you once belonged/ Get back, get back, get back to where you once belonged...’ „Ho-ni-no-ni-no-ni, myślała, że jest kobietą, ale była innym mężczyzną / Wszyscy wokół mówili, że na to zasłużyła, ale ona bierze, co może / Wracaj, wracaj, wracaj tam, gdzie kiedyś było twoje miejsce... / Wracaj, wracaj, wracaj tam, gdzie kiedyś było twoje miejsce...”. Może ułożymy z tego jakieś sensowne słowa, ale na razie będziemy to robić po prostu w ten sposób.
George: Tak, właśnie tak.
Paul: Bo to się tak zaczęło i teraz płynie... To jest coś o tym, że ‘I left my home in Arizona, de, de, de, de, de...’ „opuściłem mój dom w Arizonie, de, de, de, de, de...”.
George: O, więc... ‘Get back, get back...’ „Wracaj, wracaj...”.
Paul: ‘...Get back to where you once belonged’ „...Wracaj tam, gdzie kiedyś było twoje miejsce”.

George się śmieje.

Paul: Wymyśl jakieś słowa, jeśli możesz.
George: Em...
Paul: Sam nie wiem, o czym to jest. O wyjeżdżaniu, a potem wchodzi refren „Wracaj!”.
George: Er...
Paul: Więc ja po prostu... Właściwie to nie jest o niczym.

[Śmiech]

Paul: Wiecie...
John: O gorącej lasce!
George: Tak, zostawmy po prostu takie słowa; po prostu słowa, jak w tym numerze „Caledonia Mission” [zespołu The Band]. One są zupełnie o niczym. To takie, no wiecie, bzdury. Byle tylko dobrze się je śpiewało.

Jakiś czas później…

John: Cóż, dzień dobry, chciałbym was powitać w salach prób świty The Beatles i ich pięćdziesięciu rzeczników prasowych, gdzie właśnie zaczynają numer zatytułowany „Across The Unicorn”.

Zespół ćwiczy „Across The Universe”, po czym przechodzi do wykonania „The House Of The Rising Sun”. Następnie Paul zaczyna improwizować satyryczny tekst o Enochu Powellu – konserwatywnym polityku, którego niesławne, rasistowskie przemówienie „Rzeki krwi” z kwietnia 1968 roku doprowadziło do usunięcia go z gabinetu cieni przez lidera konserwatystów, Teda Heatha.

Paul: [śpiewa w stylu bywalca pubu] „Dziś Enoch Powell powiedział: »Wynocha, imigranci! Imigranci lepiej niech wracają do domu!« Ah-ha-ha-ha... Dziś Harold Wilson powiedział do imigrantów: »Lepiej wracajcie do waszych domów w Commonwealth!« / Tak, tak, tak! / Powiedział: »Lepiej wracajcie do domu!«... Teraz Enoch Powell – cóż, powiedział ludziom, że zna kolor ich skóry / Powiedział, że nie obchodzi go, o co w tym wszystkim chodzi... Więc Ted Heath powiedział do Enocha Powella – powiedział: »Lepiej się pilnuj, bo inaczej... Enoch, lepiej wracaj do domu!«”.

Paul kontynuuje śpiew i grę, przy akompaniamencie Johna. Yoko tańczy siedząc na swoim miejscu.

Paul: [śpiewa] „Commonwealth!”
John: [wysokim głosem, niczym pantomimiczna dama] „Tak?”
Paul: [śmiejąc się] „Commonwealth!”
John: „Tak?”
Paul: „Commonwealth!”
John: „Tak?”
Paul: „Commonwealth!”
John: „Tak?”
Paul: „Jeśli nie chcesz kłopotów, lepiej wracaj do domu...”

Zaczyna improwizować zwrotkę.

Paul: [z akcentem Cockney] „Więc pojechałem do Pakistanu / Pojechałem do Indii / Byłem w starej Kalkucie i mam już tego dość / Wracam do angielskiego miasteczka”.
John: „Tak, witamy!”
Paul: „I brudny Enoch Powell! / Ma już dość kolorowych ludzi! / Och, Commonwealth!”
John: „Tak?”
Paul: „Commonwealth!”
John: „Tak?”
Paul: „Tak, Commonwealth!”
John: „Tak?”
Paul: „Och, słuchajcie, jak mówię o Commonwealth! / Tak, Commonwealth, ale jest dla mnie o wiele za bogaty!...”
John: [mówi] Dla mnie zbyt pospolity [gra słów: common - pospolity / Commonwealth].
Paul: [śpiewa] „Przespacerowałem się po Australii i Nowej Zelandii też / Zajrzałem do Pakistanu i Indii też / Wróciłem do Indii Zachodnich i rozegrałem mecz krykieta / Pojechałem do RPA i zmieniłem się w łatkę / Och Commonwealth, jesteś dla mnie zbyt pospolity! / Wszyscy śpiewają! No dalej, Commonwealth! Tak, Commonwealth!”.
John: „Tak?”
Paul: „Enoch Powell, Commonwealth!”
John: „Tak!”
Paul: „Imigranci, Commonwealth!”
John: „Tak!”
Paul: „Cóż, dołączyłbym do wspólnego rynku, ale jest dla mnie zbyt pospolity...”
Tempo spada.
Paul: [śpiewa] „Och Enoch Powell... Och Enoch Powell... Bezsilny” [gra słów: Powell / Powerless].

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back".