The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień dziewiąty

1969-01-14,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Wtorek przyniósł kontynuację pracy w okrojonym składzie – George nadal był nieobecny. Dzień ten upłynął pod znakiem absurdalnego humoru, wizyty gwiazdy kina oraz prób zmierzenia się z faktem, że projekt filmowy zaczyna „grzęznąć”.

Dzień zaczął się od żartobliwego „wywiadu”, w którym John (używając dystyngowanego akcentu) przepytywał Paula (odpowiadającego z akcentem cockney) o kwestie religii i Maharishiego. Rozmowa była pełna ironii i dystansu do ich własnej przeszłości związanej z medytacją.

Studio odwiedził słynny aktor Peter Sellers wraz z producentem Denisem O’Dellem. Mimo wzajemnych uprzejmości i żartów o „Numerze 3” czy „Numerze 5”, atmosfera była nieco wymuszona. Sellers szybko opuścił studio, przyznając, że bycie filmowanym bez konkretnego celu to „tortura”.
Reżyser Michael Lindsay-Hogg otwarcie przyznał, że dokument „stoi w miejscu”. Pojawił się spór o autentyczność – Ringo i Michael chcieli pokazać prawdę o kryzysie („mówić, jak jest”), podczas gdy Mal Evans miał co do tego obawy.

Pod koniec dnia John zaprezentował surową wersję utworu o „szaleńcu w różowej piżamie”, który czuje się samotny i nie ma dokąd pójść. Tekst ten uderzająco korespondował z sytuacją zespołu.

George nadal jest nieobecny. Paul pojawia się jako pierwszy, zaraz po nim przychodzi Ringo. John i Yoko docierają jakiś czas później i biorą udział w wywiadzie dla kanadyjskiej telewizji. Gdy nagranie dobiega końca, John zaczyna przeprowadzać żartobliwy wywiad z Paulem…

John: [z dystyngowanym akcentem] Dzisiejszego popołudnia zajmiemy się tematem tego, czym dla gwiazdy pop jest religia. Gwiazdą, którą wybraliśmy, jest Ringo McCartney. Powiedz mi, McCartney, czy w dzisiejszych czasach, przy tych wszystkich trendach i królujących minispódniczkach, religia ma dla ciebie duże znaczenie?
Paul: [z akcentem cockney] Gówno mnie obchodzi!
John: Cóż, widzę, że...
Paul: Gówno!
John: Swoją uwagą o „gównie” dał do zrozumienia, że jest ogólnie rozczarowany instytucją Kościoła.
Paul: Och, no cóż, pojechałem do, eem, Brighton z tym moim Maharishim. I gówno mi to dało, tyle ci powiem!
John: Eem, czy to był dla ciebie ważny krok?
Paul: Żaden. Kompletne nic.
John: Eem...
Paul: Nie porwał mnie.
John: Nie porwał cię?
Paul: Nie.
John: Rozumiem. A czy on przypadkiem nie palił trawki, tak przy okazji...?
Paul: Nie!
John: Rozumiem. A co z wielebnym Sutkiem?
Paul: Nie, nie ma szans.
John: Nie ma szans. No dobrze, a lubisz, eem, filmy z kategorią „X”?
Paul: Taa, jasne! Lulu, Barry’ego Ryana i filmy „X”. Ale Maharishiego? Nie!
John: Cóż, powiedziałbym, że to całkiem zwięzła opinia o dzisiejszym świecie popu. Teraz przejdźmy do innej grupy – eem, luki pokoleniowej – czyli Tumble’a Starkera, który tutaj siedzi. A co sądzisz o tych pseudo-tudoriańskich wychodkach w Weybridge i tym podobnych miejscach?

Yoko się śmieje.

Ringo: [z dystyngowanym akcentem] Cóż, nie mam nic przeciwko temu, żeby stały sobie w Weybridge. Problem pojawia się wtedy, gdy próbują stawiać je w Londynie – uważam, że tylko niepotrzebnie tamują ruch. Masz całkowitą rację, owszem.
John: Jak to wczoraj ująłeś: „Ani tyłek, ani łokieć”.
Ringo: „Ani łokieć” – tak właśnie powiedziałem.

Śmiech.

John: Nie mogłem... nigdy tego nie zapomnę. Cóż, to wszystko na dzisiejszy wieczór. [nuca wymyśloną melodię przewodnią]

W Twickenham, podczas gdy The Beatles pracują, trwają castingi do filmu The Magic Christian, w którym główne role zagrają Ringo i Peter Sellers, a za produkcję odpowiada Denis O’Dell. Do studia wchodzą Peter Sellers, Denis O’Dell oraz Joe McGrath – reżyser wspomnianego filmu, który wcześniej nakręcił promocyjne klipy Beatlesów do „Day Tripper” i „We Can Work It Out”. Peter i Joe siadają obok Johna, Yoko, Paula, Ringo i Michaela, a całej sytuacji przyglądają się Mal i Glyn.

John: Dobry wieczór.
Denis: Chłopaki, mamy dziś po południu jeszcze trochę pracy przy obsadzie.
John: [do Petera Sellersa] Jak się masz?
Peter: W porządku, tak.
John: Witamy w Panoramie.
Peter: [do Yoko] Dzień dobry.
Yoko: Cześć.
Peter: Co u Ciebie? Bardzo mi miło Ciebie poznać.
Paul: Potrzebujemy twojej pomocy...
John: Przyciągnij sobie krzesło dla gwiazdy.
Paul: Peter, chcielibyśmy, żebyś nagrał krótkie wprowadzenie do programu The Ed Sullivan Show.

[Śmiech]

Peter: Oho, jasne. Jestem w tym całkiem dobry...
John: Mamy dziś wieczorem niezwykłe szczęście gościć pana Petera Sellersa, który specjalnie dla nas zaprezentuje Numer 3.
Peter: Tak jest. Numer 3, państwo słuchają. Numer 3.
John: I co państwo na to? To był Numer 3 w wykonaniu Petera Sellersa. A teraz przechodzimy do kolejnej rundy.
Peter: Numer 3, proszę państwa.
John: Jeśli poprosimy go naprawdę ładnie, to pewnie zrobi Numer 5.
Peter: Tak, to możliwe.
[Śmiech]
John: Oddaję ci głos, Peter.
Paul: Właśnie robi Numer 5.
Peter: W dzisiejszych czasach już nie umiem liczyć tak daleko.
John: Mniejsza o to.
Peter: Kiedyś potrafiłem. [śmieje się]
Paul: Tak.
Peter: Co my tu właściwie...?
Paul: Cóż, to jest... doku-mikrofon.
John: To dokument o tym, jak pracują Beatlesi.
Michael: To spontaniczny dokument.
Paul: W dzisiejszych czasach każdego spotyka się na planie filmowym.
Peter: Ach, naprawdę?
[Śmiech]
Paul: Po prostu żeby czuli się swobodnie, wiesz.
John: Chcemy podzielić się ze światem tym, co mamy, Peter, a to jest właśnie to, co mamy.
Yoko: Albo to, czego nie mamy. [śmieje się]
John: Uważamy, że nie powinniśmy zachowywać tego wszystkiego tylko dla siebie. Powinniśmy to, no wiesz, s-s-szerzyć.
Peter: Tak, tak, tak, tak.
John: Wiesz o tym, prawda?
Peter: Zgodnie z tą nową myślą, tak.
John: O, tak.
Paul: Numer 9.

[Śmiech]

Peter: Jestem znany z tego, że okropnie wypadam w takich sytuacjach.
Paul: Zauważyłeś, my też. [śmieje się] To połowa zabawy.

Kilka chwil później…

Paul: Wiesz, po prostu sami poddajemy się torturze bycia filmowanym...
Peter: To bez wątpienia tortura.
Paul: Nie mieć nic do powiedzenia i tak tylko wiercić się nerwowo.
Ringo: Czy możemy dostać herbatę?
Paul: To jest myśl, tak.
Denis: Tak, herbata byłaby miła.
Paul: Mal, dostanę herbatę?
John: Jako że nie przywykłem do włosów łonowych...
Ringo: Zrobimy sobie herbatkę.
Mal: Kto chce herbatę?
Peter: Nie, muszę już uciekać.
Ringo: Chcesz już iść, Peter?
Paul: To jest ten fragment, który oni zawsze wycinają.
Peter: Bardzo zabawne.
John: To najbardziej ekscytująca rzecz, jaka się wydarzyła.
Michael: Bo inaczej powoli zmierzalibyśmy do martwego punktu.
Yoko: Nie ma to jak brak biznesu.
Michael: Nie ma to jak show-biznes, no cóż, nie ma to jak powolne zmierzanie do martwego punktu.

Jakiś czas później…

Michael: Rozmawialiśmy wcześniej...
John: O przestrzeni między nami?

(Śmiech)

Michael: O przepaści między nami. Ale o dokumencie, który utknął w martwym punkcie – o tym, jak go robimy.
John: Utknął w martwym punkcie? Moim zdaniem właśnie nabiera rozpędu!
Paul: [śmieje się] Nabiera... No to zaczynamy!
John: „Loop de loop”... jak to kiedyś powiedział Frankie Vaughan, jednonogi cud!

(Śmiech)

Michael: Ringo powiedział, że jego zdaniem powinniśmy po prostu mówić, jak jest. Ja myślałem tak samo. Ale Mal uważał, że nie powinniśmy mówić, jak jest.
Paul: Myślę, że tak robimy.

Pod koniec dnia John prowadzi Paula i Ringo przez najwyraźniej niedokończoną nową piosenkę.

John: [śpiewa] „Cóż, nadciąga szaleniec, nie skrzywdzi cię wcale, Nosi różową piżamę i mieszka na farmie, On cię dopadnie, Musisz znaleźć miejsce, by pobyć sam, Cóż, jest w porządku... Nadchodzi tłusty świr, nie będzie ci wciskał kitu, To się wszystko poskłada, Doprowadzi cię do szału... Piętnaście surowych ziemniaków stoi w rzędzie, Nawet nie próbuj ich liczyć, Po prostu musisz iść, Musisz gdzieś dotrzeć, By tak się cieszyć, że jesteś sam, I nie ma dokąd pójść, Nie ma dokąd pójść, Bo idziesz samotnie, Nie ma dokąd pójść, bo czujesz się sam, Czujesz się sam... Idź do domu...”

Dzień zakończył się momentem, w którym McCartney został sam przy pianinie, wykonując „Oh! Darling” oraz krótką wersję „Ob-La-Di, Ob-La-Da”, aby Glyn Johns mógł przetestować sprzęt audio.

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back".