The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień pierwszy

1969-01-02,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

AKT PIERWSZY: TWICKENHAM FILM STUDIOS
2–16 STYCZNIA 1969
JOHN HARRIS

Zaledwie dwa i pół miesiąca po zwieńczeniu sesji do tak zwanego „Białego Albumu” i tuż po świętach Bożego Narodzenia, The Beatles spotykają się ponownie, by podjąć pracę nad nowym projektem. Fanklubowy magazyn The Beatles Book ogłosił niedawno, że grupa rozpoczyna właśnie „przygotowania do największego koncertu na świecie... godzinnego show, który na ekranach telewizorów obejrzy sto milionów widzów z całego globu”. Reżyserię powierzono Michaelowi Lindsay-Hoggowi, który współpracował już z zespołem przy filmach promocyjnych do utworów „Paperback Writer” i „Rain”, a ostatnio przy „Hey Jude” i „Revolution”. Choć o miejscu i formie wydarzenia dyskutowano już wcześniej, żadne wiążące decyzje nie zapadły. Aby nadać projektowi impet, postanowiono, że próby odbędą się w Twickenham Film Studios w zachodnim Londynie i będą w całości filmowane.

George spędził ostatnie tygodnie w USA, pracując z artystą Apple Records, Jackie Lomaxem, oraz goszcząc w stanie Nowy Jork u Boba Dylana i muzyków z The Band. Paul, poza silnym zaangażowaniem w sprawy Apple i pisaniem nowych piosenek, był pochłonięty nowym związkiem z Lindą Eastman, spędzając czas na swojej farmie w Szkocji oraz na wakacjach w Portugalii. John zmagał się w tym czasie z problemami prawnymi po oskarżeniu o posiadanie marihuany; jego nowa partnerka, Yoko Ono, niedawno poroniła, a para zdążyła już wydać album Two Virgins oraz wziąć udział w nagraniach do The Rolling Stones Rock And Roll Circus (również w reżyserii Lindsaya-Hogga). Oboje ukończyli także prace nad awangardowym filmem pod tytułem Rape. Ringo z kolei przygotowuje się do roli u boku Petera Sellersa w filmie The Magic Christian, do którego zdjęcia ruszą 3 lutego.

Pobyt w Twickenham ma służyć dopracowaniu nowych utworów na potrzeby – jak początkowo zakładano – dwóch występów. Koncepcja zakłada, że jeśli planowane koncerty dojdą do skutku, materiał z prób i przygotowań posłuży do stworzenia towarzyszącego im programu telewizyjnego promującego główne wydarzenie. Lindsay-Hogg ujął to później jako wizję „20- lub 30-minutowego dokumentu o kulisach powstawania show, by podkręcić atmosferę”.

Nawyki z Abbey Road, gdzie pracowali zazwyczaj od późnego popołudnia po świt, zostają nagle przerwane – czwórka muzyków musi teraz stawiać się w pracy na długo przed lunchem. Ekipa filmowa melduje się na planie o 8:30; The Beatles mają pojawiać się – przynajmniej w teorii – półtorej godziny później. Paul, dojeżdżający regularnie transportem publicznym ze swojego domu w St John’s Wood, podchodzi do sesji w duchu optymizmu. John i George wręcz przeciwnie – te wczesne godziny zapamiętają jako udrękę. Jak ujął to John: „Nie dało się tworzyć muzyki o ósmej czy dziesiątej rano w jakimś obcym miejscu, z ludźmi, którzy cię filmują i tymi wszystkimi kolorowymi światłami”.

Mimo że 18 stycznia wyznaczono jako wstępną datę występu, w chwili rozpoczęcia prób zespół i współpracownicy wciąż nie mają pewności, gdzie zagrają, kto zasiądzie na widowni i czy show w ogóle powinien się odbyć. Codziennością w Twickenham stają się narady w towarzystwie Denisa O’Della, szefa Apple Films. Najbardziej ekscentrycznym pomysłem jest koncert w rzymskim amfiteatrze w Sabracie w Libii – wizja ta zakładała podróż luksusowym liniowcem, który przetransportowałby Beatlesów, ekipę filmową i specjalnie wyselekcjonowaną publiczność.

Wydarzenia kolejnych dziewięciu dni w Twickenham rejestrują dwie kamery. Choć brakuje tam profesjonalnej aparatury nagraniowej o jakości studyjnej, muzyka i rozmowy są chwytane przez dwa magnetofony Nagra – standardowy sprzęt do zapisu dźwięku na planie filmowym. Mimo tak krótkiego odstępu od wydania poprzedniej płyty, The Beatles pozostają niezwykle płodni. Liczba powstających piosenek oraz swobodne rozmowy między czwórką przyjaciół dowodzą, że zespół wcale nie chyli się ku upadkowi, choć specyficzne otoczenie i rozbieżne podejścia do nagrywania czy grania na żywo zaczynają rodzić pierwsze spięcia.

Czwartek, 2 stycznia 1969

Michael: No, to teraz będziemy nagrywać The Beatles. Proszę o ciszę. (Klaps filmowy, odgłosy kroków, uderzenia w talerze, dźwięki przesuwanego sprzętu).

Michael:: Gotowe. Cięcie. Dobrze.

(Wchodzą Ringo, George, John i Yoko oraz osamotniony wyznawca Hare Kryszna, który trzyma się na dystans).

George: (komicznie) Cześć, Ringo.

Ringo: Cześć, George.

George: Szczęśliwego Nowego Roku.

John: Cześć Ringo, wszystkiego dobrego w Nowym Roku.

Ringo: Szczęśliwego Nowego Roku.

(We trójkę podejmują pierwszą próbę zagrania „Dig A Pony”).

John: (do Ringo) Słyszałeś nową rzecz Erica Burdona? Jest całkiem niezła.

Ringo: To chyba jakiś stary numer, co nie?

(George pokazuje pozostałym „All Things Must Pass”; John prowadzi pierwszą próbę „Don’t Let Me Down”).

George: To jest dobre. Lubię proste melodie.

John: Tak, „Ring Of Fire”. (śmiech).

Ringo: No tak, zgadza się – Johnny Cash.

John: Jego głos brzmi w tym świetnie... brzmi, jakby wrócił do klimatu „House Of The Rising Sun”.

(John gra „Dig A Pony”. George gra „Let It Down”. Następnie John pokazuje pozostałym „Child Of Nature” i „Sun King”).

(Wchodzi Paul, a za nim George Martin).

George:Szczęśliwego Nowego Roku.

Paul: Wzajemnie.

Paul:(do Johna) W jakiej tonacji gracie? E?

John: E.

Paul: Stroimy w górę?

George: Albo w dół, może to my jesteśmy rozstrojeni.

Paul: Nie wiem – dostroję się do was.

John: Nie, myślę, że trzymamy stały poziom.

(Paul pokazuje im wczesną wersję „I’ve Got A Feeling”).

John: Mam coś do dodania na koniec.

Paul: Tak?

John: Dzięki temu robi się ciekawiej.

Nieco później George wyraża obawy dotyczące akustyki studia.

Paul: [do Michaela i George'a Martina] Nikt nie jest jakoś szczególnie zachwycony tym miejscem [tj. Twickenham]. Będziemy mieli dwa tygodnie, podczas których możemy to grać i myślę sobie... wiecie, wszyscy powiemy: „Dobra, wszyscy stąd wychodzić i idziemy do chaty” – i po prostu upchniemy ludzi w tej chacie i zrobimy taki klimat jak w [klubie] Cavern, tyle że w chacie. I to będzie świetne, nieprawdaż?

(Grają „I’ve Got A Feeling”).

George: Czy ten utwór nazywa się „I’ve Got A Feeling”?

John: Cóż, ja mam erekcję!

Paul: Każdy miał erekcję... [śmiech]

John: [śpiewa] „Każdy miał erekcję...”

Paul: „Z wyjątkiem mnie i mojej małpki” [śmiech].

Wchodzi Glyn Johns. Jakiś czas później Paul, Michael, Glyn i Tony zaczynają dłuższą rozmowę.

Paul:To miejsce brzmi teraz fatalnie, ale może okaże się świetne, nigdy nie wiadomo.

Michael: No cóż, nagłośnienie przyjedzie dziś po południu, prawda?

Kevin: Za około pół godziny.

Paul: Miało być okropnie pod względem akustycznym, ale nagraliśmy jeden utwór w małym pomieszczeniu wielkości kibelka... Nagraliśmy tam „Yer Blues”.

Michael: Myślę, że najlepiej będzie po prostu zachować dużą elastyczność w każdym aspekcie tego przedsięwzięcia.

Paul: [z przesadną manierą] Michael, myślę, że masz całkowitą rację. Całkiem słuszna uwaga.

Rozmawiają o możliwościach występu na żywo.

Glyn: Chodzi o to, że dźwięk na wolnym powietrzu jest fantastyczny.

Michael: Bardzo ujęło mnie miejsce, o którym mówił Denis, ten amfiteatr [w Sabracie, w Libii]. Widziałem to wszystko... oświetlone pochodniami, dwa tysiące Arabów i dookoła przyjaciele.

Paul: Przekonacie się, że nie pojedziemy za granicę, bo Ringo właśnie powiedział, że nie chce wyjeżdżać i postawił na swoim. Zatem my i Jimmie Nicol moglibyśmy pojechać.

Jimmie Nicol zastępował Ringo podczas zagranicznych koncertów w 1964 roku.

Paul: Byłoby miło spróbować znaleźć sposób, żeby zrobić to na zewnątrz.

Glyn: Ale jest cholernie zimno, prawda?

Paul: Śnieg lub deszcz by mi pasował, wiecie. Chodzi tylko o te zmarznięte dłonie próbujące grać te dźwięki...

Glyn: Próba złapania akordu E-7, gdy twój mały palec jest zamarznięty...

Paul: W porządku. [z przekąsem] Możemy mieć po prostu kilka zgonów na planie z powodu porażenia prądem.

Michael: Jeśli zrobilibyśmy to pod koniec miesiąca w Slough, gdzieś w szczerym polu, to w publiczności mielibyśmy osiem świń i siedmiu rolników...

Zespół kontynuuje pracę nad „I’ve Got A Feeling” oraz „Don’t Let Me Down”.

George:Są jakieś bułki czy coś?

John: Tak, są tutaj w torbie pod spodem. George?

George: Chcecie kanapki? Paul, chcecie kanapki? Czekajcie... [gwiżdże na Raya Freeborna, asystenta reżysera]

John: Ray, chcesz suchą bułkę?

George: O, nie jedz tego.

John: W sensie, jest niezła, ale... Jest jak twarde ciastko, ale potrzebuje masła czy czegoś.

Yoko: Te są wegetariańskie, jeśli chcesz, George.

George: [jedząc] Mmm, tego właśnie chciałem. Wiecie – czegokolwiek.

Rozpoczyna się praca nad „Two Of Us”. Dzień zdjęciowy dobiega końca.


Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back "