The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień drugi

1969-01-03,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

3 stycznia 1969 roku – drugi dzień pracy w Twickenham Film Studios – zapisał się jako czas muzycznej nostalgii i powolnego osadzania się zespołu w nowej rzeczywistości pracy przed kamerami. Poranek w pustej hali studia upłynął Paulowi i Ringo na swobodnych improwizacjach przy pianinie, podczas których wybrzmiały pierwsze szkice utworów, które wkrótce miały stać się częścią legendy, m.in. „Let It Be” oraz „The Long And Winding Road”.

Po dołączeniu George’a, muzycy poświęcili czas na przeglądanie fanklubowej prasy i dyskusje o inspiracjach płynących z amerykańskiej sceny muzycznej, w tym o fascynacji George’a grupą The Band. Gdy w końcu w studiu pojawili się John i Yoko, sesja zamieniła się w radosną podróż do korzeni. Zespół z wielkim entuzjazmem przypomniał sobie piosenki pisane przez Johna i Paula jeszcze w czasach szkolnych, takie jak „One After 909”, oraz całą serię rock’n’rollowych klasyków. Mimo surowych warunków studia filmowego, dzień ten zakończył się w duchu wspólnego muzykowania i planowania koncertowego repertuaru, który miał połączyć nowe kompozycje z ukochanymi standardami sprzed lat.

Piątek, 3 stycznia 1969

Paul i Ringo zjawiają się jako pierwsi. Przy pianinie Paul wygrywa fragment „The Long And Winding Road” (bez wokalu), a następnie „Oh! Darling”, „Maxwell’s Silver Hammer”, „Adagio na smyczki” Samuela Barbera oraz „Tea For Two” Vincenta Youmansa i Irvinga Caesara, po czym przechodzi do wczesnej wersji „Let It Be”. Wchodzi George, trzymając w ręku egzemplarz fanklubowego magazynu The Beatles Book.

Ringo: Cześć, George.

George: Wybaczcie spóźnienie, ale znowu zasnąłem.

Paul: John się spóźnia [śmiech].

George: Beatles Book.

Paul: Dobry numer w tym miesiącu?

George: Wydaje się coraz bardziej staroświecki.

Paul: Marnieje.

Ringo: Wraca do swoich dawnych nawyków.

George: Tak. I zdaje się, że to akurat dobra rzecz.

Przy pianinie Ringo gra skomponowany przez siebie, będący jeszcze w fazie roboczej utwór zatytułowany „Taking A Trip To Carolina”.

Ringo:: [śpiewa] „Wybieram się w rejs liniowcem / Mam dziewczynę z Karoliny / Wybieram się w rejs liniowcem / Muszę dotrzeć do Karoliny / Choć będzie mi coraz trudniej... Wybieram się w rejs liniowcem / Muszę dotrzeć do Karoliny / Wybieram się w rejs liniowcem / Hmmmm...”

George: [patrząc na zdjęcie w magazynie] Co sądzicie o tej bluzie George’a z imitacją krawata? Moim zdaniem jest okropna. (Śmiech).


Mal: Chcesz herbaty albo czegoś?

George: Ee, wypiję filiżankę herbaty, tak. Dzięki, Mal. [czyta] „Prawdziwa historia The Beatles. Jeśli nie zdołałeś jej zdobyć, wciąż możesz otrzymać ją bezpośrednio”.

Paul: [śpiewa] Ooooooo…

George:: [czyta] „W towarzystwie swojej obecnej stałej partnerki, amerykańskiej fotografki Lindy Eastman, Paul spędził grudniowy tydzień w Portugalii, odwiedzając biografa The Beatles, Huntera Daviesa”.

George: [śpiewa, z gitarą akustyczną] „No, nie osaczaj mnie, pani, bo napluję ci do butów / Jestem słodkim bourbonowym tatą, a dziś wieczorem mam chandrę… Proszę, pani Henry, pani Henry, proszę / Pani Henry, pani Henry, proszę / Jestem na kolanach / I nie mam ani grosza…”


Ringo: Słuchałeś jakiegoś bluesa?

George: Przesłuchałeś te taśmy Dylana?


Ringo: O tak, przesłuchałem… nie, tylko tę jedną, którą puściłem.

George: Naprawdę? Są świetne… The Band, wiesz, są niesamowici. Po prostu cieszą się z bycia zespołem. Perkusista jest fantastyczny, bo tak naprawdę gra na gitarze; nie jest tak naprawdę perkusistą, wiesz. Nazywa się Levon Helm… ich ulubionym utworem [na „Białym Albumie”] był numer Ringo [„Don’t Pass Me By”]… Wiesz, to całkowicie ich świat.

Paul: Tak, świetne. [Do Ringo] Zamierzasz napisać kolejny? Ringo prycha.

Paul: Tak, okej. Wiem, rozumiem.


Ringo:Tak, zamierzam, ale wiesz, to po prostu…

Paul: Wiem, zdaję sobie sprawę, że to głupie pytanie.

Ringo: Naprawdę mam już dość tego…

Paul:Nieznajomości akordów?


Ringo: [gra akordy na pianinie] Jak ty to robisz?

George: O, co to za jeden? On [tj. Ringo] ma jeden świetny…

Paul: „Picasso”?

George: Tak.


Ringo:Tak, ale nie potrafię go wpasować, kiedy go gram – to jedyna udręka z tym związana.

Paul: Posłuchajmy tego, bo właściwie to też szybki numer, prawda?


Ringo: [śmieje się] Dla mnie jest za szybki. [śpiewa] „Kupiłem Picassa… Kupiłem Picassa [śmiech] / Patrzyłem na niego do góry nogami, potem w drugą stronę / Nigdzie nie mogłem znaleźć kobiety / Dla mnie wyglądał jak drewniane krzesło”. Widzisz, potem muszę coś zrobić.

Paul: [śpiewa] „O, skarbie”.

Ringo: [śpiewa potakująco] „O, skarbie”.

Paul: Powinieneś to jednak zrobić, tak.

Ringo: Tak, i mam jeszcze „Taking A Trip To Carolina”.

Ringo gra „Taking A Trip To Carolina”.

Ringo: Mam to na małej taśmie, śpiewam, że byłem też w LA i Nowym Jorku, więc nie są zbyt miłe, wiesz – słowa oznaczają, że nie są dobre. Ale Karolina – to moja maleńka.

Paul:Okej. Po prostu mnie tam zabierz z powrotem.
Kilka chwil później…

George: Myślałem o wszystkich moich melodiach, które mam, i wszystkie są raczej wolne.

Paul:Tak, większość moich też.

George: Mam tę drugą część „Taxmana”.

Paul: O tak.

George:„Taxman Revisited”.

Paul: Tak. „5-letnia harówka”.

George: Jest długa. Ale powinna być taka, wiesz, bardzo smutna, może z jedną czy dwiema sekcjami smyczkowymi.

Paul: [z aprobatą] Mmm-mmm.

George: Widzisz, jak na razie jest kilka takich, o których wiem, że mógłbym je wykonać na żywo bez podkładu i to była jedna z nich, ta… [gra i śpiewa żartobliwie] „When you’re smiling…”

Paul: O tak, po prostu bez podkładu. Tylko z gitarą i śpiewem.

George: No, wiesz, tak to właśnie robiłem i tak to brzmiało cały czas. Ale pewnie milej byłoby zrobić to…

Paul:Jeśli możesz to zrobić, byłoby świetnie.

Ringo: Mmm… Byłoby świetnie.
George przez chwilę gra „All Things Must Pass” z Paulem na perkusji. Wchodzą John i Yoko. Z Paulem wciąż na perkusji, John i Paul grają „Don’t Let Me Down”. Gdy Ringo wraca na swoje miejsce, zespół gra hit Elvisa „All Shook Up”, „Your True Love” i „Blue Suede Shoes” Carla Perkinsa, stronę B The Coasters i wczesny standard Beatlesów „Three Cool Cats”, „Blowin’ In The Wind” Boba Dylana oraz „Lucille” Little Richarda. Następnie wykonują żartobliwe interpretacje „I’m So Tired” – śpiewanego przez Paula – oraz „Ob-La-Di, Ob-La-Da”.

Paul/John: [śpiewają] „Desmond ma stragan na targu / Doris miała inny w kibelku! / Charlie miał inny w swoim czarnym hotelu / I o rany! O rany! Ależ mieli worek zabawy!… O mój Boże! O mój Boże! O mój Boże…”

John:„Desmond ma swojego wróbla w portfelu / Molly miała orła w Strandzie / Molly powiedziała do Desiego: „Chłopcze, podoba mi się twój hak, a kiedy mnie uderzysz, uwierzę, że jesteś w zespole!”

George: „La, la życie toczy się dalej / La, la, la, la, la, życie toczy się dalej…”

Następnie przechodzą przez próbę „One After 909”.

Paul: Okej.

George: Poszło całkiem nieźle.

Paul: Tak.

George: (z entuzjazmem) Powinniśmy to zrobić.

John: Napisałem to, kiedy miałem jakieś piętnaście lat.

Paul: Niesamowite, prawda?

John: Zawsze zamierzałem tylko trochę pozmieniać słowa i zrobić coś lepszego.

Paul: Nie! To jest świetne: „One after 909 / Więc przesuń się, kochanie, jadę tą linią...”. (Śmiech).

Paul:„Przesuń się raz, przesuń się dwa, no dalej, mała, nie bądź zimna jak lód...”.

John/Paul: (śpiewają) „Tylko się ze mną wygłupiasz, tylko się ze mną wygłupiasz...”.

Paul: To jest świetne (śmiech).

George: Tak, cóż, może poćwiczymy to przez chwilę? A może po prostu powinniśmy to zrobić bez ćwiczenia.

John: Co?

George: Wiecie, ćwiczenie tylko to spieprzy.

Paul: Wcześniej tak jakby nie wiedziałem, o czym to właściwie jest.

John:Nie, ja też nigdy [nie wiedziałem].

Paul: W sensie, ona jest w pociągu.

John: Tak.

Paul: A on tak jakby...

John: On idzie na stację i go spóźnia. (Śmiech).

Paul: Ale on wraca i okazuje się, że to był zły numer, więc...

George: Zła lokalizacja (bad location).

John: Żeby rymowało się ze „station” (stacja), wiecie.

Paul: Nasz młody [tj. Mike McCartney] od lat powtarza, że powinniście to zrobić, wiecie.

John: Tak, on zawsze to lubił, prawda?

George: Ja zawsze to lubiłem.

John: Wiecie, większość ludzi ma po prostu głęboko gdzieś, o czym są słowa (śmiech).

Paul: Tak, racja.

George: Dopóki to, wiecie, tak po prostu przyjemnie leci.

Paul: Tak.
John i Paul przypominają sobie inne wczesne piosenki spółki Lennon-McCartney: „I’ll Wait Till Tomorrow”, „I’ve Been Thinking That You Love Me”, „Won’t You Please Say Goodbye”. Zespół przechodzi do „Bring It On Home To Me” Sama Cooke’a, „Hitch Hike” Marvina Gaye’a i „You Can’t Do That”, a następnie do „The Hippy Hippy Shake” Chana Romero. Potem pracują nad „Two Of Us” i nową piosenką napisaną przez Johna, która otrzyma tytuł „Gimme Some Truth”, po czym stanowczo zwracają się ku „All Things Must Pass”.

George: Czy nie zamierzamy zagrać w tym programie żadnych „starych, ale jarych” kawałków?

Paul: Nie wiem. Moglibyśmy.

Michael: Myślę, że to byłoby miłe.

George: Byłoby, wiecie. Także z handlowego punktu widzenia... W Ameryce, wiecie, mówiłem...

Paul: (do Michaela) Daj nam w takim razie cygaro. (Paul dostaje cygaro i zaczyna je palić).

George: Chodzi o to pierwsze uderzenie, że śpiewamy same całkowicie nowe rzeczy: oni potrzebują czegoś, z czym mogliby się zidentyfikować... Więc byłoby miło po prostu zacząć show albo skończyć go kilkoma...

John: Rozbuja się kilka, tak jak zrobił to Joe Cocker. „Help!” wychodzi mi całkiem nieźle, więc...

Yoko: Tak, „Help!” jest miłe.

George: Powiem wam, co jest dobre... ee...

On i Paul grają i śpiewają „Every Little Thing” z albumu Beatles For Sale.

Michael: Chodzi o jedną z tych rock’n’rollowych piosenek. Mam na myśli coś w stylu „Good Golly Miss Molly”.

Paul: O, takie, tego rodzaju piosenki? Tak, cóż, zrobimy to.

Michael: Bo jesteście świetną grupą rock’n’rollową.

Po „All Things Must Pass” zespół pracuje nad „Maxwell’s Silver Hammer”. George mówi, że dostępność sprzętu nagraniowego w Ameryce jest znacznie lepsza niż w Wielkiej Brytanii. Pojawia się wzmianka o „Magicznym” Aleksie Mardasie, szefie Apple Electronics, pracującym nad nowym zestawem w Boston Place w Marylebone.

Michael: Widzimy się w poniedziałek o dziesiątej, tak?

Paul: Tak. Na razie!

John: Na razie! Do zobaczenia, ee, tak. Do zobaczenia w poniedziałek, tak.

Michael: Do zobaczenia. Widzimy się w poniedziałek. Życzę miłego W-E-E-K-E-N-D-U!

Opracowano na podstawie ksiązki - "The Beatles Get Back".