The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień czternasty

1969-01-24,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Dzień rozpoczął się od wspólnego śniadania, podczas którego John, Yoko, Paul i George rozmawiali w swobodnej atmosferze. Jednym z kluczowych tematów była rola Billy’ego Prestona. John i George byli pełni entuzjazmu, określając go mianem „piątego Beatlesa” i sugerując, by na stałe dołączył do grupy. Paul, choć doceniał talent muzyka, wyraził obawę, że współpraca w czwórkę jest już wystarczająco złożona.

Głównym punktem muzycznym była praca nad utworem „Two Of Us”. Zespół wypracował wolniejszą, akustyczną aranżację, którą Paul porównał do nastroju „I’ll Follow The Sun”. Pojawiły się też ciekawe pomysły na nietypową dystrybucję nagrań, na przykład wydawanie konkretnych singli wyłącznie w wybranych krajach.

W ciągu dnia muzycy wymieniali się licznymi pomysłami. Paul zaprezentował „Teddy Boy”, a także zagrał fragmenty piosenek, które później stały się częścią jego solowego debiutu, jak „Every Night” czy „Hot As Sun”. John wprowadził zespół w „Polythene Pam”, a wspólnie wykonano również folkową piosenkę „Maggie Mae” oraz krótki fragment „Her Majesty”.

Istotną częścią sesji były kwestie organizacyjne i kulinarne. Mal Evans skrupulatnie zapisywał zamówienia na lunch, co wywołało dłuższą dyskusję o wyższości brązowego ryżu nad białym, japońskich grzybach oraz kalafiorze z sosem serowym.

Pod koniec dnia, gdy w studiu pojawiła się Pattie Harrison, zespół przeszedł do improwizacji. To właśnie wtedy narodził się jam session wokół „Can You Dig It”, który stał się fundamentem dla utworu znanego później jako „Dig It”. Praca zakończyła się o godzinie 19:00, co Paul skomentował żartem o nadgodzinach i psach Johna – Maisy i Daisy – które wcale nie miały ochoty opuszczać studia.

John, Yoko, Paul i George jedzą śniadanie. Billy'ego Prestona nie ma w pobliżu. Wchodzi Ringo.

John: [do Ringo] Cześć, Richard.
Ringo: Cześć, John.
Yoko: Wiesz, dzisiaj próbuję zjeść tosta bez marmolady.
John: Bardzo dobrze.
Yoko: Ach...
John: Sama widzisz, co się dzieje.

Yoko się śmieje.
John: Zła karma.

Śmiech.

George: To zabawne, prawda? Ciągle mam wrażenie, że lada chwila rozlegnie się gwizdek i wszyscy będziemy musieli iść na apel czy coś w tym stylu.

Michael rozmawia z Johnem o jego występie w The Rolling Stones Rock And Roll Circus („Dziś rano ćwiczyłem trochę »Yer Blues« – wygląda to bardzo dobrze”), po czym cała czwórka Beatlesów rozmawia o Billym Prestonie: o jego pracy podczas sesji oraz planach dotyczących jego solowych wydawnictw w Apple.

George: Billy jest po prostu zachwycony, jest niesamowicie podekscytowany tym, co robi. No i postrzega to jako wielką szansę...
John: Tak. Ja uważam, że dla nas to też szansa.
George: Wiesz, myślę, że on mógłby być...
John: Tak, kimś w rodzaju piątego Beatlesa.
George: Moglibyśmy go mieć w zespole na stałe.
John: Chciałbym mieć piątego Beatlesa.
Paul: A ja nie. Bo i tak jest wystarczająco trudno z naszą czwórką... [uśmiecha się] To wprowadza zamęt, wiesz... Uwielbiam go. Jest niesamowitym muzykiem...

Zespół pracuje nad „Two Of Us”, które jest teraz wolniejsze niż wersja z Twickenham, ale wciąż utrzymane w tym samym klimacie. Szybko nabiera ono aranżacji znanej z ostatecznej wersji, którą Paul porównuje do „I’ll Follow The Sun” z albumu Beatles For Sale.

Paul: To jest tak, jak po „Get Back” – „Jesteśmy w drodze do domu”.
John: Tak.
Paul: Więc jest jakaś historia. I jest jeszcze jedna – „Don’t Let Me Down”. [śpiewa] „Oh! Darlin’ I’ll never let you down...”
John: Tak. To tak, jakbyśmy ty i ja byli kochankami.
Paul: Tak.
John: Będziemy musieli to przerysować ze względu na tamtą dwójkę.
Paul: Tak, cóż, ja i tak wystąpię w programie w spódnicy.

Dalsza praca nad utworem.

George: Posłuchamy tego?

Niecierpliwe sapanie.

John: [idąc w stronę reżyserki] Nagraj to. Dodaj skrzypce. Idziemy.
George: Dajcie to na stronę B [singla „Get Back”].
Paul: Wydajcie to.
John: Wydajcie to tylko we Włoszech. Róbmy po prostu inny singiel na każdy kraj... Każdą piosenkę, którą zrobimy, wydajmy gdzieś jako singiel. Bo każda pasuje do jakiegoś kraju.
George: Brzmi to teraz uroczo. Po całej tej udręce, przez którą z tym przeszliśmy.
John: Cóż, to część tej... całej układanki. To jak rzeźba Henry'ego Moore'a.
George Martin: I fakt, że tak dobrze wam się razem pracuje: patrzycie na siebie, widzicie się nawzajem, po prostu... to się dzieje.
[pstryka palcami]


Paul przedstawia zespołowi swoją nową piosenkę „Teddy Boy”, której John akompaniuje, wykrzykując prześmiewcze instrukcje do tańca ludowego. Wracają do „Two Of Us”. Następnie John intonuje wykonanie „Maggie Mae”, które pojawi się na albumie Let It Be. Wkrótce robią przerwę na lunch, którą poprzedza Mal, zapisując zamówienia wszystkich obecnych.

George: [do Mala] Masz jakieś japońskie grzyby?
Mal: Tak, zupę grzybową.
John: Masz jakiś ryż? Czy mogę dostać brązowy ryż? No, dopilnuj, żeby go przynieśli, Doris. Dobra?
Ringo: Puree ziemniaczane.
John: Nie rób tego, Richie. Nie rób tego.
Paul: Robisz coś?
John: Zamierzałem zjeść ryż z warzywami.
Yoko: Nie, w takim razie zjedzmy grzyby i warzywa.
Mal: Czy to musi być brązowy ryż?
John: Tak, musi być brązowy. Ten drugi to gówno, sam wiesz.
Yoko: Bo ten drugi ryż jest lepiący... W takim razie zjedzmy omlety, no wiesz.
George: Jakie warzywa lubicie?
John: Och, wszystkie, wiesz – kalafior... marchewkę...
George: Zjedzmy jakiekolwiek warzywa będą, byle mieli jakiś sos serowy do kalafiora.
Yoko: ...tylko grzyby i warzywa...
John: No to zjedzmy omlet z grzybami, no wiesz.
George: No wiesz, zdaje się, że wczoraj dali nam kalafior...
Yoko: Omlet z grzybami...
John: Właściwie to on będzie w środku, wymieszany.
George: Chciałbym sos serowy do tego kalafiora.

John gra „Polythene Pam”. Wkrótce potem, z towarzyszeniem zespołu i Johnem grającym na gitarze slide, Paul gra fragmenty „Her Majesty”, a następnie piosenkę o swoim terierze z Yorkshire o imieniu Eddie, której nigdy nie ukończył. Zespół ponownie pracuje nad „Two Of Us”, które przechodzi w hit z lat 50. „Singing The Blues”. Przyjeżdża Pattie Harrison, dokładnie w momencie, gdy John zaczyna improwizować podczas bluesowego jamu.

John: [śpiewa] „Och, daj czadu, stary!”
Paul: Cóż...
John: Tak, o tak, śpiewaj to! Czujesz to? Czujesz to? Czujesz to? Czujesz to? Ja to czuję. Czujesz to? Czujesz to? Czujesz to? Czujesz to?
Paul: [śpiewając] „Czujesz to, tak?”
John: No, czujesz to?
Paul: Czujesz to, tak?
John: No, czujesz to?
Paul: Czuję to, tak.
John: [śpiewa] „Tak. No, czy możesz...?/ No, czy czujesz to?/ No, czy czujesz to?/ No, czy czujesz to?/ No, możesz to czuć każdego ranka/ Czuć to każdego wieczoru/ Czuć to za każdym razem, gdy ktoś ci to daje, chłopcze/ No, czy czujesz to?/ No, czy czujesz to?/ No, czy czujesz to?/ No, możesz to czuć każdego ranka/ Czuć to każdego wieczoru/ Czuć to za każdym razem, gdy ktoś ci to daje, chłopcze...” ... [falsetem] To było „Can You Dig It” w wykonaniu Georgiego Wooda. A teraz chcielibyśmy zagrać „Hark The Angels Come”...
Paul: [śpiewa prześmiewczym głosem] „Słuchaj, aniołowie przybywają, o moja droga...”

Jakiś czas później…
Paul: [z liverpoolskim akcentem] Jest siódma, wiesz, John. Trzeba kończyć robotę.
John: Maisy i Daisy nie chcą iść.
Paul: Słuchaj John, jeśli jesteś gotowy zapłacić nam za nadgodziny...

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back"