The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień osiemnasty. Kalafiory, granaty i ewolucja „Something”

1969-01-28,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Dzień rozpoczął się w reżyserce, gdzie zespół wraz z producentami słuchał nagrań przygotowanych przez Glyna Johnsa na roboczą wersję albumu Get Back. Paul wyraził opinię, że grupa potrzebuje jeszcze tygodnia intensywnych prób, aby wyeliminować błędy w aranżacjach. Michael Lindsay-Hogg prowadził rozmowy z George’em Martinem na temat listy utworów, które nadawałyby się do wykonania na dachu, sugerując m.in. „Dig A Pony” oraz „Get Back”.

Znaczną część czasu wypełniły opowieści Johna o jego nocnym spotkaniu z Allenem Kleinem w hotelu Dorchester. John był pod ogromnym wrażeniem wiedzy Kleina na temat finansów zespołu oraz jego skuteczności, opisując go jako postać „o wielkiej skali”, która wie wszystko o każdym. Poruszono także temat ambitnych planów pomocowych dla Biafry, które miały obejmować wysłanie statku towarowego z żywnością oraz wydanie charytatywnego albumu z udziałem innych wielkich artystów.

Podczas pracy nad nową kompozycją George’a doszło do słynnej wymiany zdań dotyczącej brakujących słów w tekście. John poradził George’owi, by śpiewał cokolwiek, co przyjdzie mu do głowy – stąd w roboczej wersji pojawiły się porównania do kalafiora („cauliflower”) czy owocu granatu („pomegranate”). George przyznał, że pracował nad tą piosenką już od około sześciu miesięcy.

Zespół ćwiczył szeroki wachlarz materiału, w tym „I’ve Got A Feeling”, „Child Of Nature”, „Old Brown Shoe”, „One After 909” oraz „Two Of Us”. Sesja zakończyła się późnym wieczorem po przybyciu Allena Kleina do studia Apple, co skłoniło muzyków do przeniesienia dalszych rozmów do prywatnych pokojów. Ostatnim utworem, nad którym pracowano tego dnia, był „I Want You (She’s So Heavy)”.

W reżyserce Paul, Ringo, John, Yoko, Linda, George Martin, Glyn Johns i Michael Lindsay-Hogg słuchają odtworzeń niektórych nagranych do tej pory utworów i dyskutują o materiale skompilowanym niedawno przez Glyna Johnsa. Część z tych nagrań trafi ostatecznie na jego autorską wersję albumu zatytułowaną Get Back.

Paul Widzicie, słuchając tych nagrań, można naprawdę dostrzec, jak niesamowite potrafią być te numery. Ale to jednak wymaga kolejnego tygodnia, no wiecie, solidnych prób... Dzisiaj powinniśmy naprawdę wszystko przejrzeć i sprawdzić, czy nie ma fragmentów, w których się mylimy.

Wchodzi Billy Preston.
Paul [do Billy’ego] Masz mieszkanie. Na Kings Road. Słyszałeś o tym?
Billy Nie.
Paul Mieszkanie. Na Kings Road.
Billy Ja mam?
Paul Tak.
Linda Bardzo modna okolica.
Paul [komicznie] Spódniczki mini.
Ringo Obsługa z uśmiechem.

Wchodzi George.

George Dzień dobry, Billy.
Billy Dzień dobry, stary.
Michael [do George’a Martina] George, jak myślisz, które z tych, co zrobili do tej pory, możemy zagrać na dachu? Cokolwiek bez fortepianu... Czy John zamierza zagrać „Can You Dig It”?
George Martin „Dig A Pony”?
Michael Cóż, on ma jeszcze inny. Wiesz... „Can you dig it? Can you dig it?”.
George Martin Och, ten, tak.
Michael Powiedziałbym, że moglibyśmy zrobić „Teddy Boy”...
George Martin Właściwie moglibyście zagrać każdy z nich. Moglibyście zagrać te, których właśnie słuchaliśmy.
Michael „Get Back”.
George Martin Widzisz, myślę, że na dachu powinieneś mieć pianino elektryczne.
Michael Tak, też tak sądzę. Cóż, czy możemy spisać, co moglibyśmy zagrać na dachu?
George Martin [do Alana Parsonsa, drugiego inżyniera dźwięku] Er... nie masz pod ręką zwięzłej listy tytułów – co, Alan?
Alan Nie. Mogę ją przygotować.
Michael Cóż, jednym z nich jest „I Dig A Pony”. Wiemy, o co nam chodzi w tym przypadku, prawda? Zagrajmy to na dachu.
Paul „Let It Be”.
Michael „Let It Be”. Który to „Let It Be”? O nie, myślę, że „Let It Be” musi zostać tutaj, na dole.

Zespół kontynuuje próby utworu „I’ve Got A Feeling”, które przeciągają się przez pewien czas. Paul tymczasowo wychodzi. W końcu...

George [do Ethana Russella] Która godzina? Ethan? Która jest godzina?
Billy Druga dwadzieścia.
George [do Johna] Myślałem, że miałeś gdzieś iść o wpół do drugiej?
John Nie, nie. To Paul musiał gdzieś wyjść.
George O czym chciałeś porozmawiać?
John Cóż, opowiem o tym, kiedy będziemy to robić. Chodzi o to, że widziałem się z Kleinem i tak dalej, wiesz.
George Kim, Kleinem?
John Tak, tak. Kleinem. Allenem Kleinem.
George Och, rozumiem.
John Tak, i to bardzo interesujące.
George Mogę się założyć.
John Wiesz... [cicho] pod wieloma względami. Ale chcę wam o tym powiedzieć wszystkim naraz, żeby nie było... po prostu uważam, że jest fantastyczny.
George Naprawdę?
John Tak. Ale chodzi mi o to, że chciałbym, żebyście go zobaczyli i porozmawiali... Jest mnóstwo ciekawych wieści, o których nie wiemy nawet w połowie, dotyczących...
George Nas?
John Tak, wiesz.
George Na przykład jakich?
John Cóż, powiem... wiesz, on wam to wszystko opowie, bo on, no wiesz, [tajemniczo] on wie wszystko o wszystkim.
George Tak.
John Na temat każdego.
George [śmieje się] Tak.
John Wiesz, jest aż tak ważny. To ta skala.
George Tak.
John To coś w stylu: „Gdzie twój odrzutowiec? Załatwię go”... To znaczy, Alex [Mardas] też zawsze taki jest, ale musisz go poznać, wiesz.
George Och, tak. Jasne.
John Bardzo interesujący facet. Siedziałem tam do drugiej nad ranem...
George Och, byłeś tam ubiegłej nocy?
John Poszedłem tam z myślą: „O cholera, no cóż, muszę się z nim zobaczyć. Ostatnim razem to odłożyłem”. Ale tak jakby w połowie myślałem przez cały ten czas, wiesz: „Słyszę o nim od lat, no i co? Ktoś mówi, że jest taki czy owaki”. Co? Co powiedział? O kim? Co mówili o nas? Co mówili o Brianie? [brzdąka na gitarze] Ale on... jasna cholera, on wie o Isherwoodzie [księgowy Beatlesów], Bahamach [baza części finansów Beatlesów], Strachu [księgowy Beatlesów]...
George Tak, cóż, są...
John Rzeczy, w które nie można uwierzyć, wiesz. Te same stare wieści, ale dokładnie ze wskazaniem gdzie: gdzie to się podziało i jak to odzyskać. Więc tak naprawdę nie chciałem o tym mówić. Powiedziałem: „On się mną zaopiekuje bez względu na wszystko”, wiesz. Po prostu tak jest. I on wie, on nawet wie, jacy jesteśmy, wiesz, tak po prostu, od pierwszego kontaktu. To znaczy, powiedział, że musi mnie zobaczyć, żeby wiedzieć dokładnie, czy ma rację, czy nie. Ale sposób, w jaki opisał każdego z nas, wiesz, i to, co zrobiliśmy, i co zamierzamy zrobić, i to... po prostu, no wiesz, znam cię, on zna mnie tak dobrze jak ty. Niesamowity gość. My [tj. John i Yoko] byliśmy po prostu oszołomieni. I to było tak, że on jest jednym z tych facetów, gdy mówił... To znaczy, miałem to samo z Ronanem [O’Rahillym, założycielem Radio Caroline i producentem wykonawczym filmu Johna i Yoko „Two Virgins”] i tak dalej, ale to nigdy nie wyglądało w ten sposób.
Yoko On posiada połowę MGM.
John I ma świetny pomysł w kwestii Biafry.

Między lipcem 1967 a styczniem 1970 roku trwała wojna domowa wywołana próbą secesji nowego państwa zwanego Republiką Biafry od Nigerii. Rząd Wielkiej Brytanii wspierał Nigerię, której blokada spornego terytorium doprowadziła do ogromnego głodu, szacowanego na nawet dwa miliony ofiar śmiertelnych. Wydarzenia w Biafrze miały ogromny wpływ na cały świat. Kiedy John zwrócił swój order MBE w listopadzie 1969 roku, było to częściowo w ramach protestu przeciwko roli Wielkiej Brytanii w tej katastrofie humanitarnej.

George On posiada połowę MGM?
John Świetny pomysł w kwestii Biafry. Mówi: „Jestem praktycznym człowiekiem...”. Znasz „Cyrk” Stonesów, który robiliśmy?
George Mmm.
John Cóż, więc on organizuje dla nich takie rzeczy, jak...
George Tak.
John Wszystko, co o tym słyszeliśmy, i te tantiemy sprzed lat...
George Tak.
John Dostają o wiele więcej niż my. Nieważne, ile sprzedamy, oni zgarniają, wiesz... Więc ten występ Stonesów – on zamierza wydać z tego płytę LP. Robią o tym książkę i w ogóle. I on zamierza wydać z tego płytę, ze wszystkimi, którzy w tym brali udział, żeby kupić jedzenie dla Biafry. Ale mówi, że nie chodzi tylko o pieniądze. Bo dajesz pieniądze na Biafrę czy Indie, a on mówi, że zanim to przejdzie przez te wszystkie...
George Wszyscy sobie coś z tego biorą.
John Właśnie. Więc on zamierza kupić – słuchajcie tego – największy statek towarowy w Stanach. On ma jakby powiązania z branżą chemiczną, posiada wielkie firmy chemiczne, poza tym, że jest właścicielem MGM...
George Mmm.
John ...i zamierza sprzedawać po kosztach cały sprzęt, którego potrzebują, zabrać każdego, kto chce płynąć, w ten sposób... Ja bym popłynął... od Stonesów i tego występu, i popłynąłbym do Biafry. On mówi: „Ludzie tacy jak wy to robią, a cały świat, każdy, każdy dzieciak wyśle pół pensa”, wiesz. Bo on jest jednym z nich – w stylu: „Byłem sierotą”, wiesz.
George [z roztargnieniem] Tak.
Yoko Z sierocińca.
John Kiedy zaczął mówić o dzieciakach, pomyślałem: „Och, naprawdę? Wiesz, jesteś ludzki. A Biafra...”. Powiedziałem: „Chrzanić resztę. Po prostu powiedz nam o planach na takie rzeczy”. Wiesz, to znaczy, to jest po prostu świetne. Opowiadałem mu o twoim pomyśle na ten film [na zbiórkę funduszy] i, wiesz, Presley, on był za...
George [strojąc gitarę] Który? Och, tak...
John ...wiesz, to wszystko, na taką skalę. Powiedział: „Presley by tego nie zrobił”.
George Zrobiłby.
John ...„Nie sądzę, żeby Dylan to zrobił”. A ja powiedziałem...
George Dylan zrobi.
John Dylan zrobi. Okej, okej – tak właśnie powiedział.
George Presley zrobi, jeśli my zrobimy, wiem to...
John Powiedziałem, że Dylan by nie zrobił. Ale chodzi o to, że jeśli mogą to zrobić na taką skalę, że zorganizowaliśmy łódź, zabraliśmy jedzenie w tamto miejsce, za pieniądze, które my, które oni, ci... które oni wszyscy zarobili... W każdym razie on chce jechać, wiesz. To nie jest tak, że my dostajemy beatlesowską prowizję. Ale gdyby to był ten występ, każde dziecko na świecie namówiłoby rodziców, żeby coś wysłali...
George Musiałbyś tam pojechać...
John Zrobić z tego film, z czegokolwiek, co by się działo, i to wszystko.
George ...żeby nie pozwolić politykom tego przejąć.
John Tak. Wiesz, zrobilibyśmy to całkowicie – albo on zrobiłby to całkowicie sam, wszystko zorganizował. Wszystko, co musielibyśmy zrobić, to pojechać tam jako ludzie, których wszyscy oglądają, wiesz, włączając w to Stonesów. Nie chciałem się w to wszystko zagłębiać, ale on jest tak fascynujący, wiesz.
Gitary.
John Chcecie to zagrać jeszcze raz? Bo chciałbym się nauczyć „On The Road To Marrakesh” [tj. „Child Of Nature”] albo czegoś... albo „[Mean] Mr Mustard”. Muszę zrobić kolejny numer, tak zdecydowałem. Zagramy to jeszcze raz? Okej.

Zespół gra „I’ve Got A Feeling” z Johnem na wokalu prowadzącym. John prowadzi ich następnie przez „Child Of Nature”. Po powrocie Paula i rozpoczęciu robienia zdjęć przez Lindę, grają ukończone podejścia do „Dig A Pony”, „Get Back”, „Don’t Let Me Down” i „One After 909”, a także spontaniczną wersję „Love Me Do”. George przewodzi pracom nad „Old Brown Shoe”. John improwizuje kluczową zwrotkę „I Want You (She’s So Heavy)”, dołącza Ringo, a Billy Preston dodaje partię pianina i wokal. Nowa szpula taśmy zaczyna się od pracy zespołu nad „Something”.

George [śpiewa] „Something in the way she moves / Attracts me like a moth to candlelight... (Coś w jej sposobie bycia / Przyciąga mnie niczym ćmę do blasku świecy...) I don’t wanna leave her now / You know I believe and how / Du-dern-du-dern-dah... (Nie chcę jej teraz opuszczać / Wiesz, że wierzę i to jak...) Something in the way she moves / Attracts me like [niesłyszalne]... (Coś w jej sposobie bycia / Przyciąga mnie niczym...) Something in the way she moves / I don’t wanna leave her now / You know I believe and how... (Coś w jej sposobie bycia / Nie chcę jej teraz opuszczać / Wiesz, że wierzę i to jak...)”
John „Believe in her”? (Wierzysz w nią?)
George „I believe and how” (Wierzę i to jak).

Przestają grać.
George „I don’t wanna leave her now. You know I believe, and how...” (Nie chcę jej teraz opuszczać. Wiesz, że wierzę i to jak...)
John Och, myślałem, że tam jest „believe in her”.
Paul [śpiewa] „Something in the way she moves...”
George Co to mogłoby być, Paul?... To znaczy, myślę o tym, co mnie w ogóle przyciągnęło.
John Mów po prostu to, co ci przyjdzie do głowy za każdym razem: „Attracts me like a cauliflower” (Przyciąga mnie jak kalafior), dopóki nie znajdziesz właściwego słowa, wiesz.
George Tak, ale siedzę nad tym już od jakichś sześciu miesięcy.
John Ale nie miałeś przy tym piętnastu osób wtrącających swoje trzy grosze.
George Nie. Chodzi mi tylko o tę jedną linijkę. Nie mogłem wymyślić niczego w stylu...
John [śpiewa] „Something in the way she moves / Attracts...” „Grabs” zamiast „attracts”.
George Ale to nie brzmi tak naturalnie...
John „Grabs me like a southern honky-tonk...”
George / John [śpiewają] „Something in the way she moves / And like a la-la-la-la-la...”
John Chwyta mnie jak małpa na drzewie...
George / John [śpiewają] „Something in the way she moves / And all I have to do is think of her / Something in the way she shows...”
George Nie lubiłem tych ciem.
John Tak.
Paul To uroczy obraz, ta ćma.
George [śpiewa] „Attracts me like a pomegranate...” (Przyciąga mnie jak owoc granatu...). Moglibyśmy to tak zostawić: „Attracts me like a pomegranate” (Przyciąga mnie jak owoc granatu). [śmiech]
John / Paul [śpiewają] „Something in the way she moves...”
George Och, gdzie jest mój drink, Mal? [śpiewa] „Attracts me like a mo-” (Przyciąga mnie jak...). Widzicie, tam jest ten rytm, który jest całkiem ważny.
George / John [śpiewają] „Something in the way she moves / Attracts me like a moth to granite...” (Coś w jej sposobie bycia / Przyciąga mnie niczym ćmę do granitu...)
George Pomegranate (Owoc granatu).
John Cauliflower (Kalafior).
George, John i Paul śpiewają piosenkę w jej obecnej formie.

John Jakie tam były słowa, to tempo w tym... co ty tam mówisz?
George Mówiłem: „Well, did you know who missed the show... (Cóż, czy wiedziałeś, kto opuścił występ...)” i do tego refren „I don’t know, I don’t know” (Nie wiem, nie wiem).
John [śpiewa] „What do you know...?” Coś w stylu [śpiewa] „What do you know...”
George [śpiewa] „Fancy Joe missed a show...” (Elegancki Joe opuścił występ...)
Zespół przechodzi do prób „Get Back”, „Two Of Us” i „All Things Must Pass”. Dzień kończy się dalszą pracą nad „I Want You (She’s So Heavy)”.
John Allen Klein tu jest. Uważajcie!
George Gdzie on ma być?
John Pójdziemy porozmawiać do naszych pokojów?
George U Rona byłoby milej, no wiesz.

Ron Kass był szefem Apple Records.

John Okej. Po prostu w naszym pokoju jest więcej gratów. Dobranoc wszystkim. [śpiewa] „I want you / I want you so bad...”

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back".