Paul McCartney o swoich demonach w najnowszym wywiadzie dla MOJO

https://covers.magazinecloner.com/covers/171334.jpg

Paul McCartney o swoich demonach w najnowszym wywiadzie dla MOJO

2018-08-24, autor: kasia
[...powrót do newsów]

Październikowy numer Mojo warto zakupić z dwóch powodów – wywiadu z Paulem i zdjęć autorstwa jego córki Mary zrobionych w domu McCartneya przy Cavendish Avenue w Londynie.

Beatles jest przedstawiony jako największy kompozytor swojego pokolenia, który wciąż tworzy, koncertuje… Ale też jest pokazana druga strona Paula – artysty mającego chwile zwątpienia.

Pewnego czerwcowego dnia ubiegłego roku, Paul powinien był nagrywać swój nowy album. Zamiast tego, ogląda telewizję, przerzucając pilotem kanały, aż trafia na dokument Howarda Goodalla „Muzyczna rewolucja Sierżanta Pieprza”. Paul rozsadza się wygodnie w fotelu i myśli „O! To może być dobre”.

Goodall starał się ponownie zbadać legendę otaczającą album „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” stosując dokładne analizy dźwiękowych innowacji w przeciwieństwie do wydumanych teorii o znaczeniu kulturowym. Jego naukowe podejście przepełnione szacunkiem do muzyki obejmowało muzykologiczne idiomy takie jak: skalę dwunastodźwiękową czy skalę eolską i inne podobne.

McCartney wspomina: „To było bardzo interesujące, ponieważ żaden z nas nie myślał w ten sposób. Robiliśmy to intynktownie...”
Paul dociera do momentu kiedy Howard zaczyna analizować piosenkę „Penny Lane” i wyjawia, że zastosowano tam nie jedną partię pianina, ale aż cztery.
McCartney podchodzi sceptycznie do tych rewelacji: „Cztery?! Nie wierzę… Ale on to rozpracował, ma taśmy..” Goodall ujawnia wiele partii składających się na dźwięk, które Paul pamięta jako brzmienie jednego pianina. Następnie Howard pokazuje inne instrumenty dodane do piosenki: fisharmonię i flet pikolo zainspirowany II Koncertem Brandenburskim Bacha.

Zaszokowany Beatles mówi do siebie „Wow! Czy ja to zrobiłem?!”. Po całej prezentacji Goodalla, muzyk czuje się zainspirowany i pełen energii. Nagle wszystko staje się klarowne: „Oglądając ten dokument, przypomniałem sobie w jaki sposób pracowaliśmy, jak eksperymentowaliśmy. Trzeba ponownie spróbować takiego podejścia!”

Następnego dnia, McCartney biegnie do studia i opowiada producentowi - Gregowi Kurstionowi, co oglądał i co ta „cholernie dobra mała grupa” z Liverpoolu dokonała 50 lat temu, a potem wyjawia jak zamierza pracować.

Rozmowę z Paulem przeprowadził Keith Cameron.

Kiedy zdajesz sobie sprawę, że nadszedł czas na stworzenie nowego albumu?

Nachodzi moment, w którym masz za dużo piosenek. Musisz coś z nimi zrobić. W przeciwnym razie moja żona będzie na mnie wściekła - „Co ty robisz z tymi wszystkimi piosenkami w swoim pokoju?”. Niektóre z nich są już tam od jakiegoś czasu. Po prostu je przechowuję. Zaczynam myśleć: „Mam ochotę na zrobienie nowego albumu, najwyższy czas”. Z tej sesji zostało 10 dobrych piosenek.

Czy od razu miałeś muzyczny plan działania?

Jeśli chcesz być zauważony w dzisiejszych czasach, istnieją dwie drogi działania. Jedną z nich jest jest zdobycie producenta, który wyprodukuje 10 największych przebojów. Jak album Taylor Swift. Pomyślałem: „Nie wiem czy chcę iść tą drogą”. Albo możesz zrobić ‘album’ z albumu. Coś takiego jak koncept, rozważać w głowie piosenki, które niekoniecznie staną się hitami, ale czujesz, że będą ci pasowały. Wybrałem piosenki, które mi się najbardziej spodobały z tą myślą, że będą stanowiły jedność na albumie. Później zastanawiałem się nad nazwą płyty „Jak ją nazwać? Abbey Road? Nie, to już było...”. Zacząłem myśleć o obrazie, który namalowałem jakiś czas temu i nazwałem „Egypt Station”. Lubię te słowa. Potem zobaczyłem obraz i pomyślałem sobie, że wyglądałby ciekawie jako okładka płyty. Nie zamierzam umieszczać dużego zdjęcią z moją podobizną na przodzie. Obraz wydawał się interesujący: dosyć szalony i przedstawiał miejsce. Mistyczne miejsce. Tak więc oto mamy – Egypt Station.

Stworzyłeś własny świat, nawet przez proste nadanie nazwy.

Taki był pomysł. Kiedy pracowaliśmy nad płytą mieliśmy to na uwadze. Chciałem rozpocząć dźwiękiem ze stacji – co jest ukłonem w stronę Sierżanta Pieprza, który zaczyna się odgłosami sali koncertowej. Kiedy przebywałem w Los Angeles i Geoff Emerick usłyszał ten fragment powiedział: „To przypomina nam coś, nieprawdaż?” Odpowiedziałem „No tak”. Jesli chcecie zrobić sobie godzinną wycieczkę ze słuchawkami w uszach, ten album się nadaje do tego.

Wrony przy oknie, psy przy drzwiach – co tam się dzieje?

To jest dojrzała piosenka. Czasami w życiu nie jesteś bogiem na Olimpie. Jesteś prawdziwą osobą spacerującą po ulicach. Jestem dziadkiem, ojcem, mężem i w tym pakiecie nie ma gwarancji że w każdym momencie będzie dobrze. W rzeczywistości, jest wręcz przeciwnie. Stało się tak w moim prywatnym życiu, że pewna sytuacja - której nie będę teraz zgłębiał – bardzo mnie zdołowała. „Boże, co robię źle?” Mam wspaniałe życie, ale od czasu do czasu szara rzeczywistość cię dopada. Wtedy wyrywa się „O k***a!”. Jedyną rzeczą jak mogłem zrobić to zasiąść przy pianinie i wykrzyczeć to w piosence: „Mam wrony przy oknach, psy przy drzwiach!”.

Czyli mamy fortepian jak w tradycyjnym bluesie?

Tak, dokładnie. „Moja kobieta mnie zostawiła!”. Niezupełnie to, ale podobny rodzaj uczucia. Nie wiedziałem co z tym zrobić. Mogłem tylko napisać piosenkę. Napisałem więc i poczułem, że mam więcej pomysłów co z tym zrobić. Piszesz o swoich demonach. Człowiek czuje się dobrze gdy może powiedzieć „Nie wiem co zrobić!:”. To jest jak przyznawanie się.

Nie jesteś postrzegany jako autor tekstów emocjonalnych. Kiedy zapytano Kanyego Westa o współpracę z tobą, powiedział: „Wydaje mi się, że jestem bardziej zbuntowany niż Paul. Jestem gniewny, trochę jak Lennon”. Nawet twoje najsłynniejsze piosenki kwalifikują się jako ćwiczenia kiedy „rozprawiasz się z demonami”. Na przykład, piosenka „Yesterday”.

Tak. Albo „The Long And Winding Road”. Jedną z najlepszych rzeczy o pisaniu jest to, że jest jak sesja terapeutyczna. Rzecz w tym, że jestem optymistą. Jestem bardzo otwartą osobą z Liverpoolu. Taka była moja rodzina. Kreujesz pewne wrażenie (Paul zmienia swój akcent na mocno liverpoolski): „Jak się masz złotko? Piękny dzionek mamy, nieprawdaż" To typowy ja. Rzecz w tym, że niektórzy ludzie źle to odbierają: myślą, że mnie nic nie obchodzi, że nie myślę o poważniejszych sprawach, że taki ze mnie ciągle wesoły koleś. A to nie jest prawdą. Jest tysiąc aspektów których nie widzą.

Czy kiedykolwiek widziałeś Jeffa Lynne'a bez słonecznych okularów?

Tak. I nie był to piękny widok.

To jego tarcza ochronna przeciwko światu. Czy też taką posiadasz?.

Jestem pewny, że tak. Atakuję humorem i życzliwością.

Jest to jeden z powodów dla których ‶I Don’t Know” jest świetną piosenką,ponieważ wyczuwa się sprzeczność z twoim publicznym wizerunkiem, gdzie jawisz się jako uosobienie bardzo pewnej siebie osoby.

Tak. Też mam swoje momenty. I czuje się OK opowiadając o tym. Być może ludzie nie myślą, że jestem taki, ale na pewno mogą się odnieść do tego.

Jak „Happy With You” - pozytywne wyznanie z dozą mroku: „ Piłem za dużo, zapominałem wracać do domu...

To jest szczere – chodziłem naćpany i pijany.

To, że niekoniecznie czułeś się szczęśliwy, podczas gdy ludzie mogą zakładać: „Hey! To Paul, który napisał ‘odę do trawki’ „Got To Get You Into My Life”. Wciąż żyje marzeniem z lat sześćdziesiątych...

Zgadza się. Ale też mam dużo przyjaciół, którzy są trzeźwi. Bo muszą być. Jak Ringo czy Joe Walsh – ponieważ posunęli się za daleko. Kiedy dorastaliśmy, każdy wychodził do pubu i pił, ale to było takie picie na wesoło – tak przynajmniej się wydawało. Jednak, kiedy rozmawiam o tym z Ringo, on mówi: „Nie, jeśli dałbyś mi wódkę, musiałbym opróżnić całą butelkę”. Cóż, doskonale rozumiem Ringo, robiło się szalone rzeczy, ale teraz już nie, ponieważ jest się szczęśliwym. I tak jest z Ringo – jest bardzo zadowolony ze swojego życia.

Nie jest to zatem autobiograficzna piosenka?

Bywałem bardziej szalony niż teraz. Mam ośmiu wnuków. Nie mam czasu na takie rzeczy. Dziadek nie może tak sobie po prostu siedzieć w fotelu ze skrętem i butelką tequili.Teraz czuję się szczęśliwy. Naprawdę fajnie posłuchać sobie śpiewania ptaka, zobaczyć strumyk w górach. Dobrze mieć czas na takie rzeczy. Taki teraz bywam i mi z tym dobrze.

Kiedy rozmyślasz nad swoją przeszłością, czy uważasz że był czas, w którym leczyłeś się na własną rękę?

Zdecydowanie. Zwłaszcza w tym okresie po The Beatles, w samym środku tego straszliwego gówna, kiedy to byłem przybity, bo ktoś chciał zabrać każdy nasz zarobiony grosz. Nie było łatwo i ta sytuacja sprawiła, że przeżywałem bardzo trudny czas w moim życiu. Zdecydowanie leczylem się na własną rękę. I piłem dużo więcej niż kiedykolwiek w życiu. Ale to już za mną.

Piszesz o swoich demonach...

I „Happy With You” opowiada jeszcze o jednej rzeczy: „Kłamałem lekarzowi, ale dzisiaj już nie...

Kto nie okłamywał lekarza?

To miałem na myśli! „Nie, wszystko jest dobrze, czuję się świetnie...”

Tylko kieliszek wina tygodniowo…
Masz 76 lat i znowu wyruszasz w światową trasę koncertową. Czy rozważasz przejście na emeryturę?

Tak, nieuchronnie. Znaczy chodzi mi o to, że takie myśli pojawiły
się kiedy miałem 65 lat, co było jakiś czas temu. 65 lat to wiek emerytalny. W moim świecie dla klasy robotniczej.

Teraz jest 66 lat.

Och, czyli przesunęli? Mogą sobie podwyższać wiek emerytalnay jak im się podoba. Nie rusza mnie to. Moją pracą jest granie. Cóż, wydaje się dobrze działać.

The Rolling Stones wciąż grają. Czy łączy was coś wspólnego, co pozwala ci tak dalej występować?

Daję im pewność do grania. Patrzą na mnie i myślą „Cóż, skoro on może wciąż to robić...” Zdaliśmy sobie sprawę, że kochamy grać. I zdarza się , że jesteśmy w tym dobrzy.