The Beatles Polska. Info.

Czy kobiety stojące za The Beatles wyjdą wreszcie z cienia?

2026-02-13,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Podczas gdy ogłaszana jest obsada czterech kluczowych ról w nadchodzących filmach biograficznych Sama Mendesa o The Beatles, nasza krytyczka twierdzi, że nadszedł czas, by opowiedzieć prawdziwą historię kobiet w życiu Wielkiej Czwórki.

Żony muzyków The Beatles rzadko odgrywały w filmach o zespole rolę większą niż epizodyczna. Wydaje się jednak, że Sam Mendes, który reżyseruje cztery filmy biograficzne o członkach grupy, zamierza to zmienić. Ogłaszając obsadę czterech kluczowych ról żeńskich – Yoko Ono, Lindy Eastman, Pattie Boyd i Maureen Cox – reżyser opisał te kobiety jako „fascynujące i wyjątkowe postacie same w sobie”, sugerując, że produkcje, które mają trafić do kin w kwietniu 2028 roku, rzucą na nie nowe światło.

Nowa perspektywa w historii zespołu

„Ucieszyłam się, słysząc, że Sam Mendes oddaje tym kobietom to, co im należne” – mówi Christine Feldman-Barrett, starsza wykładowczyni socjologii na Griffith University w Brisbane w Australii, której wydana w 2021 roku książka A Women’s History of the Beatles analizowała zespół z kobiecej perspektywy. „Oczywiście opinia publiczna wie o niektórych z nich więcej niż o innych, ale to, jak media oceniały ich wkład w przeszłości, to mieszanka pełna dezinformacji. Czy filmy wyprostują tę historię? Taka jest nadzieja”.

Niezależność w cieniu uprzedzeń

Nie trzeba być fanem zespołu, by kojarzyć trzy z wymienionych czterech postaci. Modelka i muza Pattie Boyd, która poznała swojego przyszłego męża George’a Harrisona na planie filmu A Hard Day’s Night, odegrała kluczową rolę w otwarciu się zespołu na medytację i mistycyzm. Linda Eastman, nowojorska fotografka o ugruntowanej pozycji w chwili poznania McCartneya, oraz japońska artystka konceptualna Yoko Ono, były przez lata piętnowane jako te, które rzekomo doprowadziły do rozpadu The Beatles, zamiast być docenianymi jako twórczynie.

„Fakt, że były to niezależne, mające własne zdanie kobiety z własnymi karierami, mówi bardzo wiele o samych Beatlesach” – twierdzi Feldman-Barrett. „Zwłaszcza Paul i John szukali w swoich partnerkach kreatywnych, artystycznych współpracowniczek, co w tamtym czasie wcale nie było powszechne. Krytyka, z jaką spotkały się Linda i Yoko, wynikała głównie z szowinizmu. Były rozwódkami z dziećmi z poprzednich małżeństw. Do tego cudzoziemkami, co nie podobało się niektórym fanom. Ale chyba najdziwniejsze jest to, że obie lekceważono za to, że same były artystkami. To, że ci genialni, kreatywni muzycy chcieli wiązać się z innymi artystkami, jest dla współczesnej publiczności całkowicie zrozumiałe, ale w przeszłości nie było to podkreślane. W rzeczywistości stanowi to świetny pryzmat, przez który można lepiej zrozumieć zmiany kulturowe i społeczne, jakie rozpoczęły się w latach 60.”.

Maureen Cox: Najbardziej rock’n’rollowa biografia

Może się okazać, że to historia Maureen Cox, znanej jako Mo, okaże się najbardziej odkrywcza – i najbardziej rock’n’rollowa. Była uczennicą fryzjerską, niedługo po szkole klasztornej, gdy jako piętnastolatka poznała Ringo Starra w klubie Cavern w Liverpoolu. Zmieniła imię z Mary na Maureen i była w ciąży w wieku 18 lat, gdy w 1965 roku poślubiła perkusistę The Beatles. We wrześniu tego samego roku urodziła Zaka Starkeya, przyszłego perkusistę zespołów The Who i Oasis.

„Od czasu premiery Get Back Petera Jacksona nastąpił gwałtowny wzrost zainteresowania tajemniczą Maureen” – mówi Feldman-Barrett. „Na koniec koncertu na dachu słychać, jak McCartney dziękuje Mo. Niewiele o niej wiadomo. Mam nadzieję, że scenarzyści nadadzą jej postaci więcej wyrazistości”. Ci scenarzyści mogliby porozmawiać z Sue Mautner, dziennikarką muzyczną z lat 60., która w wieku 20 lat została podkupiona z NME, by prowadzić fanziny o The Beatles i The Rolling Stones.

Życie w cieniu „cyrku” popularności

„Związek Ringo z Mo nie wzbudzał wtedy większego zainteresowania” – mówi Mautner. „Nikogo nie obchodziła Mo. To małżeństwa Johna z Cynthią Brian Epstein panicznie się bał, drżąc, by fani się o nim nie dowiedzieli. John i Paul byli tymi Beatlesami, którzy musieli sprawiać wrażenie dostępnych dla wszystkich tych krzyczących fanek. Zarówno Cyn, jak i Mo, na początku trzymano z daleka w Liverpoolu. Potem Cyn urodziła Juliana i tajemnica wyszła na jaw. Mo była w Londynie z Richym, ale zawsze skupiała się na rodzinie. Była niesamowitą matką i nie chciała wystawiać swoich dzieci na ten cały cyrk, który otaczał ich ojca. Wiedziała, że to nie jest normalne. Ale jeździła na wszystkie wakacje, bardzo interesowała się Maharishim i absolutnie uwielbiała imprezować”.

„Przyjaźniłam się z Mo po jej rozstaniu z Ringo i mogę powiedzieć, że przyciągała wielu wpływowych mężczyzn. Mo była wspaniała, bardzo nietuzinkowa. Miała okres, w którym była nieco gotycka – jej dom w Londynie wyglądał, jakby mieszkała w nim rodzina Addamsów”.

Skomplikowane relacje i nowe życie

Dziwne życie Cox obejmowało przelotny romans z Harrisonem, który twierdził, że jest w niej zakochany – Lennon nazwał to „wirtualnym kazirodstwem”. Gdy Boyd nakryła ich razem, zaatakowała przyjaciółkę pistoletem na wodę. Po rozwodzie ze Starrem w 1975 roku Cox otrzymała opiekę nad trójką dzieci, po czym pozwała swoich prawników o zaniedbanie przy ustalaniu ugody. Składając zeznania, opisała siebie jako „kompletnie nierozgarniętą”, a swojego byłego męża jako „cholerną wersję Andy’ego Cappa”. Po rozstaniu Cox podjęła próbę samobójczą, ale wkrótce odnalazła miłość u boku Isaaca Tigretta, współzałożyciela Hard Rock Café.

„Po Ringo Mo stała się bardzo stylowa i wydawała te wszystkie cudowne przyjęcia” – wspomina Mautner. „Przeprowadziła się z Isaakiem do Los Angeles, a ja odwiedzałam ich, gdy tam bywałam. Mo była niesamowicie szczęśliwa. Ona i Isaac mieli córkę, Augustę, a ich życie było sielankowe. To, że Mo zmarła tak młodo, było tragedią”. Cox zmarła na białaczkę w 1995 roku w wieku 48 lat.

„Maureen postrzegano jako tę szaloną, więc to dziwne, że tak rzadko pojawiała się w poprzednich filmach o The Beatles” – mówi Lucy O’Brien, autorka książki She Bop. „Była obecna przy każdym etapie Beatlemanii. Podejrzewam, że po filmach Mendesa Maureen zyska wielu nowych wielbicieli”.

Kobiecy pierwiastek w muzyce Wielkiej Czwórki

O’Brien od dawna jest uderzona czysto męskim charakterem filmów biograficznych o grupie. „Get Back jest strasznie 'męski' w swoim przedstawieniu zarówno zespołu, jak i ogólnie ówczesnego rocka” – mówi. „Kobiety są tam po prostu zbędnymi dodatkami. A przecież The Beatles byli zespołem, który zawsze silnie wyrażał swoją kobiecą stronę, co wyraźnie widać w tekstach. Pod tym względem tak bardzo różnili się od The Rolling Stones, a kobiety w ich życiu miały na to oczywiście ogromny wpływ”.

Być może najtrudniejszym zadaniem będzie zmiana opinii na temat Yoko Ono. O’Brien przeprowadziła wywiad z artystką w 2000 roku. „Nagrywała program dla BBC i kiedy zapytałam, jak wyraża feminizm w swojej twórczości, pamiętam, że wtrącił się jeden z dyrektorów i powiedział: 'Wystarczy'. Yoko bardzo ostentacyjnie go zignorowała i przez długi czas mówiła niezwykle elokwentnie o kobiecej ekspresji w sztuce. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Negatywne nastawienie do Yoko wynikało ze seksizmu, ale także ze straszliwych uprzedzeń antyjapońskich. Yoko oceniano na każdym poziomie”.

Partnerki godne wizjonerów

Choć Ono musiała być twarda, by znieść tę furiacką krytykę, O’Brien nie odniosła wrażenia, by artystka żywiła urazę. „Wręcz przeciwnie” – mówi. „Miałam wrażenie, że Yoko wykorzystała całą tę jadowitość jako paliwo. Jest silna i zdeterminowana, a jej atutem było to, że zanim poznała Johna, miała już własną karierę jako szanowana artystka, więc fenomen The Beatles jej nie zdestabilizował”.

O’Brien wierzy, że członkowie The Beatles trafili na kobiety, na jakie zasługiwali. „Zwłaszcza Linda, Pattie i Yoko były prawdziwie niezależnymi myślicielkami z własną estetyką i własną sferą artystyczną” – podsumowuje O’Brien. „Mówię, że dostali kobiety, na jakie zasługiwali, ponieważ muzyka The Beatles była tak inteligentna i innowacyjna. To całkowicie zrozumiałe, że chcieli partnerek o feministycznym zacięciu. Każda z nich, na swój sposób, przecierała szlaki”.