Paul McCartney wspomina George'a Martina

2016-03-08,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Paul McCartney umieścił na swojej oficjalnej stronie wspomnienie o George'u Martinie.

Zasmuciła mnie wiadomość o odejściu drogiego George’a Martina. George na zawsze pozostanie w moim sercu. Mam tyle wspaniałych wspomnień o tym cudownym człowieku. Był prawdziwym dżentelmenem i traktowałem go jak swojego ojca. Tak umiejętnie z dużą dawką dobrego humoru poprowadził karierę The Beatles, że stał się prawdziwym przyjacielem dla mnie i mojej rodziny. Jeśli ktokolwiek zasłużył na miano piątego Beatlesa, to był nim George. Od dnia, gdy wręczył nam pierwszy kontrakt, do ostatniego spotkania, był najbardziej wspaniałomyślną, inteligentną osobą związaną z muzyką jaką kiedykolwiek miałem przyjemność poznać.

Trudno wybrać moje ulubione wspomnienie z czasem spędzonym z George’em. Jest ich tak wiele, ale na myśl mi przychodzi chwila gdy przyniosłem do studia nagraniowego piosenkę „Yesterday” i koledzy z zespołu zasugerowali, abym zaśpiewał ją sam grając na gitarze. Po zaprezentowaniu utworu, George Martin powiedział do mnie: Paul mam pomysł umieszczenia kwartetu smyczkowego na płycie. Odpowiedziałem: Oh nie George, jesteśmy grupą rockandrollową i myślę, że to nie jest dobry pomysł.. Jako wspaniały producent wiedział jak mnie podejść i rzekł do mnie: Spróbujmy, a jeśli to nie wypali, powrócimy do twojej solowej wersji. Zgodziłem się i na następny dzień spotkaliśmy się w jego domu.

George popatrzył na moje akordy i rozpisał nuty na całą skalę. Partia wiolonczeli była w niższej oktawie, a pierwsze skrzypce grały w wyższej oktawie. To była moja pierwsza lekcja na temat tego, jak współgrają instrumenty w kwartecie smyczkowym. Kiedy to nagraliśmy w studio Abbey Road, byłem zafascynowany tym, jak dobrze sprawdził się jego pomysł, całymi tygodniami chodziłem i opowiadałem o tym wszystkim dookoła.


Jego pomysł był trafiony w dziesiątkę, piosenka stała się jednym z najczęściej granych utworów. Znamy ją wersjach Franka Sinatry, Elvisa Presleya, Raya Charlesa i tysiącach innych.

Jestem dumny z tego, że miałem przywilej poznać wspaniałego dżentelmena z błyskotliwym poczuciem humoru, który potrafił śmiać się z siebie. Nawet jak otrzymał tytuł szlachecki od Królowej, nie było w nim odrobiny snobizmu.

Świat stracił prawdziwie cudownego człowieka, który zostawił niezapomniany ślad na mojej duszy i w historii brytyjskiej muzyki.