The Beatles Polska. Info.

Sesje Get Back - Dzień siódmy

1969-01-10,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Piątek, 10 stycznia, zapisał się jako jeden z najbardziej dramatycznych i przełomowych dni w całej historii The Beatles. To, co zaczęło się jako zwyczajny poranek pełen plotek i planów wydawniczych, zakończyło się nagłym odejściem George’a Harrisona i postawieniem przyszłości zespołu pod znakiem zapytania.

Sesja rozpoczęła się od towarzyskich rozmów o programach telewizyjnych, w tym o Peterze Cooku i Zsa Zsie Gabor. Wydawca Dick James omawiał sukcesy coverów „Ob-La-Di, Ob-La-Da” oraz nową wersję „Good Night” Very Lynn, której Ringo chętnie chciał posłuchać.

George przybył do studia w dobrym nastroju, dziękując Dickowi Jamesowi za noworoczny prezent w postaci kieliszków. Paul żartobliwie dopytywał, dlaczego on nic nie dostał.

Zespół ćwiczył „I’ve Got A Feeling” oraz wczesną wersję „Get Back”. W międzyczasie Paul z zaciekawieniem dopytywał Johna o szczegóły jego występów z Yoko w worku, co John porównał do intymności „pod prześcieradłem”.

Podczas pracy nad aranżacją „Get Back”, Paul udzielał George’owi bardzo konkretnych wskazówek, co do sposobu gry na gitarze, co wyraźnie frustrowało Harrisona. George w pewnym momencie ironicznie zasugerował, że zespół „potrzebuje Erica Claptona”.

Atmosfera zgęstniała ostatecznie podczas prób do „Two Of Us”. Po tym, jak Paul teatralnie poprosił Johna, by przestał głośno grać podczas omawiania aranżacji, ogłoszono przerwę na lunch. W tym momencie George spokojnie oświadczył: „Odchodzę z zespołu, teraz”. Na pytanie Johna „Kiedy?”, odpowiedział krótkim: „Teraz”.

Pozostali członkowie byli w szoku, który próbowali maskować wyparciem i czarnym humorem.Paul początkowo myślał, że George poszedł tylko po kostkę do gitary. Ringo stwierdził, że jako trio muszą teraz grać znacznie mocniej.

Zespół, wspierany zawodzącym wokalem Yoko, oddał się wściekłym i agresywnym improwizacjom, próbując „zakrzyczeć” zaistniałą sytuację. John otwarcie zaproponował, że jeśli George nie wróci do wtorku, zastąpią go Erikiem Claptonem.

Na pytanie Michaela Lindsay-Hogga o to, czy chcą kontynuować jako The Beatles, John odpowiedział stanowczo: „Ja chcę”. Dzień zakończył się w gęstej atmosferze, a Paul żegnał się z reżyserem, używając złośliwych przezwisk („Daddy”, „Chunky”).


Wchodzą Paul, Ringo, Glyn Johns, Michael Lindsay-Hogg oraz Dick James, dyrektor zarządzający Northern Songs. Siadają i rozmawiają.

Dick: Dzień dobry, Ringo.
Ringo: Cześć, Dick.
Dick: Jak się miewasz?
Ringo: Nie najgorzej.
Paul: Widzieliście wczoraj wieczorem Petera Cooka [w telewizji]?
Ringo: Tak, był świetny.
Dick: Wyśmienity, prawda?
Paul: Eamonn [Andrews, prowadzący talk-show] zapytał go: „Co sądzisz o Zsa Zsie Gabor?”. A on na to: „Och, chce pan prawdy? Myślę, że jest próżna, pozbawiona talentu i zupełnie nieistotna” [śmiech]... przy czym prawa brew drgała mu jak szalona [śmiech]. Straszne. Ona odpowiedziała: „Myślę, że jest pan najbardziej gburowatym człowiekiem, jakiego w życiu widziałam”.
Dick: Och, więc ona też tam była?
Paul: Pewnie, była tam.
Ringo: Peter odparł: „To dlatego, kochanie, że mówię prawdę”.
Paul: I co o tym sądzicie...?
Michael: To się nazywa „dać im popalić”, nieprawdaż?
Paul: Ona jest całkiem zabawna. Jedna rzecz, za którą jej nie lubię, to to, jak traktowała córkę... jej córka kręciła się pod EMI, kiedy nagrywaliśmy ostatni album. Widzieliśmy tam Zsa Zsę z córką i ona robiła z tej dziewczyny pośmiewisko. Jest aż nazbyt szczera... Mówiła przy nas wszystkich rzeczy w stylu: „Nie zakładaj tego swetra, kochanie, wyglądasz w nim grubo”. A ta dziewczyna faktycznie jest nieco przy kości.
Michael: Nienawidzę rodziców, którzy poniżają własne dzieci...
Dick: To cud, że córka nie posłała matce jakiejś wiązanki.

Chwilę później…

Dick: A co z coverami „Ob-La-Di, Ob-La-Da” i resztą? Wszystko w porządku?
Paul: Tak, w porządku.
Dick: Hm... Podrzucę wam do mieszkania kilka płyt – tak na wypadek, gdybyście chcieli posłuchać walca „Good Night” w wykonaniu Very Lynn. Stephen [James] to wyprodukował. Zrobione w metrum trzy czwarte. Brzmi pięknie.
b>Paul: Ringo chętnie by tego posłuchał
Dick: Chciałbyś tego posłuchać, Ringo?
Paul: Tak.
Ringo: Tak, z przyjemnością.
Michael: [ziewa] Czy było dużo coverów „Good Night”?
Paul: Nie. Myślę, że to pierwszy.
Michael: Myślałem, że będzie ich więcej.

Wchodzi George.

George: Cześć!
Ringo: Hejka, George.
Paul: Hejka, George.
George: Cześć wszystkim.
Dick: Cześć, George.
George: Witaj, Dick.
Dick: [entuzjastycznie] Jak się masz? Szczęśliwego Nowego, ee... Szczęśliwego Sześćdziesiątego Dziewiątego (Soixante-Neuf).
George: Nawzajem, Dick... Dzięki za prezent.
Dick: Cała przyjemność po mojej stronie.
George: Bardzo ładne kieliszki.
Dick: Tak. Przydatne. Można z nich pić... albo żona może nimi rzucać.
Paul: Ja nie dostałem żadnych kieliszków.
Dick: Dostałeś, uwierz mi.
Paul: Naprawdę?
George: Pewnie wciąż leżą w biurze.
Dick: Jeśli ich nie dostałeś, to pewnie ktoś je sobie przywłaszczył. Wiesz przecież, że nie robię różnic między moimi przyjaciółmi.

Paul gra na pianinie „The Long And Winding Road”. Wchodzą John i Yoko.

Dick: Będziesz jutro wieczorem w domu przed telewizorem?
John: Dlaczego? Co puszczają?
Dick: Hm, Rolf Harris Show. Wystąpi Vera Lynn i zaśpiewa „Good Night”. Płyta wychodzi dzisiaj.
John: Myślałem, że nagrała „The Fool On The Hill”.
Dick: To strona B.
John: Och, niesamowite. To bardzo dobrze.
Dick: Tak. Daliśmy je jedna po drugiej. Więc jutro wieczorem...
John: Byłoby miło, gdyby stało się to hitem.
George: [do Dicka] Nie masz przypadkiem wersji „Ob-La-Di” Arthura Conleya [amerykański piosenkarz soul]?
Dick: Cóż, sprawdzę... Czyjej?
George: „Ob-La-Di” Arthura Conleya. To będzie wielki przebój w Ameryce.
Dick: Och, tak, to jest, hm... Myślę, że jest na sześćdziesiątym pierwszym albo pięćdziesiątym pierwszym miejscu...
George: Naprawdę?
Dick: Weszło na setne...
George: Myślałem, że weszło na siedemdziesiąte dziewiąte.
Dick: [do Ringo] Wciąż jeździsz tym Mercem? Masz tego czarnego, prawda?
Ringo: Nie. Srebrnego.

Zespół ćwiczy „I’ve Got A Feeling”. Paul pyta Johna o jego ostatnie występy z Yoko w wielkim worku.

Paul: Widzicie się nawzajem w tym worku?
John: Tak [śmiech].
Paul: Kiedy jesteście w środku?
John: Tak. Jesteśmy w nim razem.
Paul: Wiem. Ale czy widzicie się nawzajem, będąc wewnątrz tego worka?
John: Tak, tak. To zupełnie jak bycie pod prześcieradłem, wiesz.

Zespół pracuje nad „Get Back”, które jest wciąż na wczesnym etapie, bez wyraźnego tekstu i bez charakterystycznego, „szurającego” rytmu.
George: Chcesz, żebym to robił... podkreślał to uderzenie perkusji?
Paul: Tak. Widzisz, chodzi o to, że tylko dla nas trzech – to wystarczy do rock'n'rolla. Ale potem, wiesz, myślę, że wtedy...
George: Potrzebujecie Erica Claptona, żeby dograł coś na górze.
Paul: Nie. Nie potrzebujesz. Potrzebujesz kogoś jak...
John: George Harrison.
Paul: Potrzebujesz George’a Harrisona, ale grającego proste rzeczy, dopóki nie przyjdzie twoja kolej, wiesz... Bo inaczej gitara gryzie się z tym, co śpiewasz i tak dalej.
Paul: „Cóż, zarys tego, co mam do tej pory, to: ‘Well, get back to where you belonged.’ „Wracaj tam, gdzie twoje miejsce”
John: Tak...
Paul: [śpiewa] weet Loretta Marsh she thought she was a woman/ But she was another man/ Sweet Loretta Marsh she thought she had it coming but she got it while she can...’ „Słodka Loretta Marsh myślała, że jest kobietą / Ale była innym mężczyzną / Słodka Loretta Marsh myślała, że na to zasłużyła, ale brała, co mogła...”
John: „Słodka Loretta Marsh myślała, że jest kobietą, ale była innym mężczyzną”?
Paul dyktuje tekst, a John go zapisuje.
Paul: „But she was another man...” (Ale była innym mężczyzną...) Ee... „All the folks around her say she’s got it coming, but she’s got it while she can... she gets it while she can...” (Wszyscy ludzie wokół niej mówią, że na to zasłużyła, ale ona brała, co mogła... bierze, co może...).
John: [śpiewa] „Say she’s got it coming.” (Mówią, że na to zasłużyła).
Paul: „She gets it while she can.” (Bierze, co może). To właściwie pasuje.
John: Tak.
Paul: To jest o drag queen, wiesz, i „Get back to where you once belonged...” (Wracaj tam, gdzie twoje miejsce...).
John: Tak.
Paul: To tak jakbyś miał kilka problemów, wiesz.
Kilka chwil później...
Paul: [śpiewa] „... left his home in Arizona...” (...opuścił swój dom w Arizonie...) ... Joey Blues... Joey [niesłyszalne].
John: O, kolejny. Joey rah-dah dah-dah....
Paul: [śpiewa] „Jo Jo when he left is...” (Jo Jo, kiedy odszedł, jest...) Więc jakie....
John: Jo Jo, z nazwiskiem.
Paul: Jakie nazwisko? Jo Jo...?.
John: Gumm.
Paul: [śpiewa i gra] „Jo Jo Lemon... Jo Jo Clark and Jo Jo Williams... Jo Jo...”.
John: Jo Jo Dandy.
Paul: [śpiewa] „Jo Jo Jackson left his home in Arizona...” (Jo Jo Jackson opuścił swój dom w Arizonie...) Jo Jo Jackson?.
John: Tak.
Paul: [śpiewa] „Jo Jo Jackson left his home in Arizona, but dah, dah, dah...” (...ale dah, dah, dah...).
John: „But he knew it wouldn’t last.” (Ale wiedział, że to nie potrwa długo).
Paul: No cóż, zobaczysz, znajdziemy lepsze słowa.
Zespół przechodzi do „Two Of Us”, wciąż granego w szybkim, rockowym tempie. Wielokrotnie powtarzają pasaż „On our way back home” na końcu zwrotek.
Paul: Czegoś tu jeszcze brakuje.
John: [śpiewa] „... standing solo in the sun.” (...stojąc samotnie w słońcu).
Paul: Faktycznie czegoś brakuje, ale to jest....
George: Jak dotąd to jest najlepsze.
Paul: Tak.
John: To potrzebuje tak jakby... ruchu nóg.
Paul: Tak. [śmieje się].
John/Paul: [śpiewają] „On our way back home/ On our way back home/ On our way back home...” (W drodze powrotnej do domu...).
Paul: Jest wystarczająco blisko.
John gra głośno na gitarze.
Paul: Właśnie o to chodzi. Myślę, że ten numer potrzebuje tego trochę więcej. Właściwie, może obaj powinniście tak zagrać. Czy mógłbyś na chwilę przestać grać, John....
John: Tak, w porządku, Paul!.
Paul: [teatralnie]... podczas gdy ja próbuję z tobą rozmawiać o tej aranżacji. Dziękuję. Idziemy na lunch?.
John: [z pretensjonalnym akcentem] Czy to już pora na lunch?.
Paul: Zdecydowanie tak.
Słychać gitarowy riff z utworu Chucka Berry'ego „I'm Talking About You”.
George: Myślę, że… Odchodzę....
John: [przestaje grać] Co?.
George: ...z zespołu, teraz.
John: Kiedy?.
George: Teraz.

Nagranie nagle zostaje wznowione.

George: ...zastępstwo. Napiszcie do NME (New Musical Express) i znajdźcie parę osób.
Mal: Zapytam George’a [Martina], żeby sprawdził kwestię wypłat z tantiem....
George: Ee... ale nie powinno się mu zawracać tym głowy, wiesz. Po to mamy Apple, żebyśmy, wiesz, sami się tym zajmowali.
Mal: Tak.
John: Polecamy się na przyszłość.
George: Wiecie, czyja to walizka?.
Mal: Ee... Czyja to walizka, Kevin?.
Tony: Hmm. Czy wciąż kręcicie? Hmm?.
Niezidentyfikowany głos: Cięcie.

Odgłos kroków i gwizdanie.

George wychodzi.

Jakiś czas później. Gitary akustyczne, kaszel.

Paul: Nie wiem, po co my tu w ogóle wracamy.
John: [śmieje się] Nie. Po prostu udajemy, że nic się nie stało.
Paul: Tak. Co? Och, w ogóle go [George'a] nie widziałem. Zrobił to?

Kaszel.

Paul: [brzmiąc na zaskoczonego] Myślałem, że po prostu poszedł do domu po kostkę do giary.
John zaczyna grać fragment utworu The Who „A Quick One While He's Away”.
John: [śpiewa] „Soon be home/ Soon be home/ Soon, soon, soon be home...” (Wkrótce będę w domu/ Wkrótce w domu/ Wkrótce, wkrótce, wkrótce w domu...).
Ringo: Musimy grać mocniej jako trio!
John: Co?
Ringo: Musimy grać mocniej jako trio!
John: Tak!

Obserwowani przez Maureen Starkey, John, Paul i Ringo improwizują z Yoko, która dokłada swój zawodzący wokal. Przechodzą do wściekłych, agresywnych i wyraźnie ironicznych wykonań „I’ve Got A Feeling” oraz „Don’t Let Me Down”, po których następuje przerwana próba zagrania „C’mon Everybody” Eddiego Cochrana. W obecności George’a Martina rozmowa ostatecznie schodzi na to, co robić dalej.

John: Myślę, że jeśli George nie wróci do poniedziałku lub wtorku, poprosimy Erica Claptona, żeby zagrał. Chodzi mi o to, że on by... [niesłyszalne]... To znaczy, jeśli George odejdzie z grupy...
Ringo: Dlaczego on odszedł z Cream?
John: Eric byłby zachwycony, mogąc do nas dołączyć. Odszedł z Cream, bo oni wszyscy są...
Ringo: Samymi solistami.
John: ...samymi solistami. Ale u nas tak nie jest. Miałby pełne pole do popisu na gitarze. Teraz sedno brzmi: jeśli George odejdzie, to czy chcemy kontynuować jako The Beatles? Ja chcę.
Neil: W każdym razie zobaczymy się z nim w sobotę lub niedzielę, wiecie.
Michael: Ale jakie jest wspólne zdanie? Chcecie kontynuować występ i pracę?
John: Tak. Jeśli nie wróci do wtorku, bierzemy Claptona.

Gdy Paul zaczyna grać „Martha My Dear”, Yoko śpiewa przy jego pianinie, wielokrotnie powtarzając słowo „John” – na co on początkowo odpowiada „Yoko!”

Michael: Czy ktoś wcześniej odszedł tak poważnie jak George?
John: [cicho] Cóż, Ringo [odszedł]... Zobaczymy, jak minie weekend. Jest spotkanie.
Michael: Nie wiem. Miałem powiedzieć, że jeśli George wróci, wyjeżdżamy [tzn. za granicę, by zrobić występ], a jeśli wejdzie Clapton, zostajemy tutaj. Ale myślę, że jeśli... wciąż uważam, że powinniśmy wyjechać.
John: Powinniśmy jednak po prostu kontynuować, jak gdyby nic się nie stało.
Michael: Myślę, że powinniśmy wyjechać.

Więcej improwizacji z Yoko, podczas której Paul gra na pianinie, a następnie na perkusji.

Jakiś czas później…

Michael: Wygląda na to, że próba skończona. Czy mam rację, tak czując?
Ringo: Taa. Też to czuję.
John: Myślę, że twoje ogólne nastawienie jest właściwe.
Paul: [śpiewa] „I've got a feeling...” (Mam przeczucie...) to by było na tyle. Cóż, widzimy się znowu w poniedziałek?
John: Tak.
Michael: Tylko my?
John: Wezmę Erica, Jimiego i Tommy'ego Marshalla...
Paul: [do Maureen] A-dur septymowy, D-dur septymowy, G-dur septymowy. Opanuj je przez weekend i wchodzisz w to.
Michael: Zatem to by było na tyle do weekendu.
Paul: Jasne.
Michael: Udnego spotkania.
Paul: Okej, Tatuśku (Daddy).
Michael: I mam nadzieję, że wszystko pójdzie naprawdę świetnie.
Paul: Adios.
Michael: Chciałbym powiedzieć, że podobał mi się nasz wspólny tydzień.
Paul: Klawo, Grubasku (Chunky).
Michael: Mam nadzieję, że pewnego dnia będziemy mogli mieć kolejny taki tydzień.
Paul: Z pewnością. Z pewnością. Dlaczego nie.
Michael: Do widzenia.

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back"