The Beatles Polska. Info.

Ostatni dzień sesji Get Back

1969-01-31,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

The Beatles i Billy Preston spotykają się ponownie w piwnicy Apple, aby sfilmować i zarejestrować niektóre z pozostałych utworów z ostatnich trzech tygodni. Po żartobliwej próbie „Two Of Us”, John inicjuje wykonania „Hey Good Lookin’” Hanka Williamsa, amerykańskiej pieśni pracy „Take This Hammer” oraz amerykańskiego standardu folkowego „Lost John” (wydanego na singlu przez pioniera skiffle’a, Lonniego Donegana, w 1956 roku). Ten ostatni utwór płynnie przechodzi w „Five Feet High And Rising” Johnny’ego Casha, mało znany bluesowy numer zatytułowany „Daddy Where You Been So Long?” oraz „Right String But The Wrong Yo-Yo”, napisany przez bluesmana Piano Reda i wykonywany przez Carla Perkinsa. Serię piosenek kończy autorska kompozycja The Beatles – „Run For Your Life”.

Michael: Chcecie, chłopaki, zagrać „Two Of Us”? Daj znać kiedy, Tony.
John: Już, Tony.
Michael: Och...
John: Dobranoc, Dick.

(To powiedzonko pochodziło z amerykańskiego programu komediowego „Rowan and Martin’s Laugh-In”)

Paul: [Amerykańskim akcentem] Dobranoc, Dick... Czy mówiłem ci kiedyś o tym, jak miałem [nieczytelne]...
John: [Amerykańskim akcentem] Nie sądzę, bym chciał o tym słuchać, Dick.
Paul: Dobranoc, John.
Michael: Gdy chłopaki będą gotowi.
John: Dobranoc, Paul.
Paul: Powiedz „Dobranoc”, John.
John: Dobranoc, Paul.
Paul: Dobranoc, John.

(Po falstarcie grają „Two Of Us”)

George: Czy to nie było nieco szybciej?
Paul: Tak.
George: Szybciej brzmiało fajnie.
Paul: Trochę szybciej, prawda? Nieco szybciej niż to?
George: Tak sądzę. Tylko odrobinę.
Paul: Tak było.

(Paul gra włoską wersję „Step Inside Love”, piosenki, którą napisał w 1968 roku dla Cilli Black)

Paul: Na starość odnajdę się w występach kabaretowych. [śpiewa po francusku] „Avec soivez [sic]… Avec toi, garçon…” [śmiech]
Michael: W sensie, czy ty w ogóle...
Paul: Można by rzec, że całe jego życie zaczyna układać się w logiczną całość.
John: Szczęście to guziec.
Michael: Dobrze. Przygotuj klaps. Chcecie to zrobić?
John: Eee, tym razem „poco poco”, tak myślę.
Paul: Poco milliente [sic].
John: Stopniowo nas dzisiaj zamrożą, tak że na koniec występu wszyscy sztywno utkniemy w lodzie. To taki rodzaj finału.
George: Jest raczej chłodno.
John: Myślę, że „raczej” to niedopowiedzenie.
George: [do osób postronnych] Czy możecie wyłączyć dla nas klimatyzację?
Michael: Tak. Jim? Kevin? Możecie wyłączyć klimatyzację?
John: To było to, prawda?

(Wpatrując się w obiektyw kamery, Paul gwałtownie łapie powietrze)

George: Brzmiało w porządku.
John: Dla mnie brzmiało w porządku.
Ringo: Brzmiało uroczo.
John: Oczywiście, jestem tylko zwykłym śmiertelnikiem.
Paul: A co z tym ostatnim?
John: Tak. To było miłe, to ostatnie. To było najbardziej...
Paul: [do Glyna] A co ty o tym sądzisz? Dla nas to było „to coś”.
Glyn: Tak.
Paul: To było po prostu niesamowite, stary. Porwało nas.
Glyn: Naprawdę?
John: Pomyśleliśmy: „Kurczę! Niech mnie kule biją!”.
Paul: Kurczę! Niech mnie kule biją! [śmiech] Jazda, baby! Jazda!

(Zespół gra długi jam utworu „I Want You (She’s So Heavy)” z Paulem na wokalu. Następnie przechodzą do kilku podejść do „Let It Be”)

Glyn: Chcecie zrobić coś innego?
John: Tak. Tak.
Paul: [śpiewa] „Nie mam nic przeciwko”.
Glyn: Moglibyście zagrać coś innego. Chcielibyście usłyszeć coś innego, skoro już tu jesteście?
Derek Taylor: Jest jedna rzecz, którą John śpiewał wczoraj na dachu, a której wcześniej nie słyszałem...
Michael: „Route 909”?
Glyn: Och, to było „One After 909”.
Michael: Rock’n’rollowy numer.
Glyn: Chwytliwy. Naprawdę wpada w ucho.
Michael: Słuchajcie, co dzisiaj robimy? Chcę wiedzieć...
Glyn: Po prostu będziemy kontynuować.
Michael: Tak, ale co konkretnie? Czekajcie.
Paul: Cóż, weźmy się teraz za „Let It Be”.
Glyn: „Let It Be” jest w porządku.
Paul: Bas. Ten tutaj.
Glyn: Och, to jest „Let It Be”. Racja.
Michael: Eee, więc jak blisko jesteśmy z „Let It Be”?
Glyn: Mamy tyle podejść, że gdzieś tam musi być jedno dobre.
Paul: [chrząka] Okej.
Michael: Jak blisko jesteśmy z „Let It Be”?
Glyn: Myślę, że jeszcze jedno podejście, z poprawioną linią basu Johna, i powinno być całkiem nieźle.
Michael: Okej. Jak myślicie, co chcielibyście zrobić potem?
Glyn: „One After 909”.
Paul: Ale to już zrobiliśmy, prawda?
Michael: Wczoraj zrobiliśmy „Don’t Let Me Down”, „Get Back”, „I’ve Got A Feeling”, „One After 909”, „Dig A Pony”. Dzisiaj zrobiliśmy „Two Of Us”. Zaraz zrobimy jeszcze jedno: może „Teddy Boy”. „All Things Must Pass” – piosenka George’a?
Paul: Z „Teddy Boy” jest właściwie tak, że... wiesz... to zajdzie tylko tak daleko, chyba że zostanie naprawdę dopisane. Czy to nie głupie? Mamy tam tylko pół piosenki.
George: I tak naprawdę nie mamy tego jeszcze opanowanego... jeszcze się tego nie nauczyłem.
Michael: Który to utwór?
George: Ten rockowy numer. Wiesz, ten...
Michael: Twoja piosenka?
George: Tak.
Michael: Och, to jest świetne. Ale to nie jest gotowe. I „Teddy Boy” nie jest gotowy.
Paul: Widzisz, pomyślałem, że może moglibyśmy tu wrócić, powiedzmy za tydzień.
George: Chodzi mi o to, że to ostatnie, co właśnie zrobiliśmy – gdybyście dali nam po prostu nasze zwykłe światło i zabrali te wszystkie rzeczy, moglibyśmy to zrobić o wiele łatwiej. [do Paula] Słyszę to po prostu w twoim głosie, po prostu nie jest tak, no wiesz...
Paul: ...swobodnie.
George: I po prostu nie jest tak, wiesz, że wszyscy dają z siebie wszystko.

(Kilka chwil później...)

George: Naciskamy dalej czy się pakujemy?
Paul: „Let It Be”. Jeszcze raz „Let It Be”.
Ringo: Dachowi Beatlesi dają czadu...
Michael: I, PMcC, po „Let It Be” chcesz dzisiaj zrobić coś jeszcze, czy nie?
Paul: MLH, jeszcze nie wiem.
Glyn: „One After 909”!
Michael: Zrobiliśmy to wczoraj, prawda?
Glyn: Tak. Dzisiaj zrobimy to jeszcze raz dla mnie.
Ringo: [czytając z gazety] „Paul McCartney krzyknął: »Nie zawiedź mnie. Zamierzam spóźnić się na pociąg« [śmiech]. A The Beatles...”
Głos z tła: To ten sam fragment, który mieli w „Evening Standard”.
Glyn: Cóż, o to właśnie chodzi. Reporterzy z „Daily Mail” są tak marni, że po prostu czytają „Evening Standard” poprzedniego wieczoru i kopiują wszystko, co tamci napisali.
Ringo: [czytając] „Pan Davis, lat 57, dyrektor hurtowni odzieżowej, powiedział: »Rozpętało się piekło. Nie jesteśmy rozbawieni! Praca stanęła w miejscu. Nasze telefonistki nikogo nie słyszały. Powiedzieliśmy, że wezwaliśmy policję; mieliśmy skargi; ale nie podejmujemy żadnych kroków«. Woah!”
Głos z tła: Myślę, że byli całkiem rozbawieni...
Ringo: To młodzi gliniarze, trochę się pobujali.
Glyn: Tak. Byli zachwyceni...
Ringo: Spodobałoby im się to.

(Jakiś czas później, po tym jak Paul prowadzi próbę „Oh! Darling”, wykonują kolejne podejście do „Let It Be”)

Paul: To jest najlepsze.
John: Myślę, że to było całkiem wspaniałe. Wziąłbym jedno ze sobą do domu.
Glyn: Tak. Było dobrze.
John: Nie żartuj sobie z nas, Glyn. Wal prosto z mostu... Co o tym sądzisz, Glyn?
Glyn: Myślę, że... Tak!
John: Okej. Nagrajmy to. [westchnienie udawanego przerażenia] Ty łajdaku! Ty oszuście!

(Dźwięk pianina i gitary)

John: Zabierzcie mnie od tego basu! Zabierzcie mnie!
Paul: Czy to było wystarczająco dobre?
Glyn: Tak.
John: Chodźmy tego posłuchać, co, chłopaku?
Paul: Prawie. Cóż, zrobimy jeszcze jedno, tak dla pewności.
George: Możemy zagrać lepsze...
John: Mamy tyle tych cholerstw do zrobienia.
George: Więc ostatnie.
Paul: To jest to.
Michael: I prosiłbym o użycie klapsa.
John: Och, odklepać się!

(Dźwięk gitary)

John: Zauważcie, że pod koniec serii John stał się nieco dziwny. [śmiech]
Paul: Jeszcze jeden raz.
George: W porządku. Jak najbardziej w porządku.
Paul: Bardzo w porządku. Jeszcze raz…

Grają podejście „Let It Be”, które trafi do filmu. Taśma się kończy.

POSŁOWIE: CO WYDARZYŁO SIĘ PÓZNIEJ (JOHN HARRIS)
Zaraz po tym, jak Beatlesi skończyli pracę w Apple Studios ostatniego dnia stycznia 1969 roku, Michael Lindsay-Hogg i jego ekipa zaczęli montować blisko pięćdziesiąt siedem godzin nagranego materiału. Początkowo planowali stworzenie filmu dla telewizji. Na początku marca Glyn Johns otrzymał zadanie przejrzenia materiałów zarejestrowanych w Apple i złożenia z nich albumu pod roboczym tytułem Get Back. W tym samym czasie muzycy przenieśli się do Trident Studios w centrum Londynu, by dopracować utwór „I Want You (She’s So Heavy)”.

11 kwietnia w Wielkiej Brytanii ukazał się singiel „Get Back” z piosenką „Don’t Let Me Down” na stronie B. Przez sześć tygodni utwór okupował szczyty list przebojów. W prasie pojawiła się reklama głosząca: „»Get Back« to nowy singiel The Beatles. To ich pierwsza płyta, która brzmi tak żywo, jak to tylko możliwe w tej elektronicznej erze. Nie ma tu żadnych elektronicznych cudów-niewidów”. W USA singiel zadebiutował miesiąc później i przez pięć tygodni nie schodził z pierwszego miejsca listy przebojów Billboardu.

W kwietniu nagrano „The Ballad Of John And Yoko” oraz „Old Brown Shoe”, które wydano jako singiel pod koniec maja. Mniej więcej w tym samym czasie Glyn ukończył prace nad gotową wersją albumu Get Back. Znalazł się tam główny trzon materiału z sesji w Apple: „Get Back”, „Don’t Let Me Down”, „Dig A Pony”, „One After 909”, „I’ve Got A Feeling”, „For You Blue”, „Let It Be”, „The Long And Winding Road” oraz „Two Of Us”, a wszystko to przeplatane studyjnymi rozmowami. Chcąc zachować surowy klimat powrotu do korzeni, oprawę graficzną postanowiono stylizować na debiutancki album zespołu, Please Please Me. Dokładnie tak jak w 1963 roku, grupa zapozowała do zdjęcia na okładkę w londyńskim biurze EMI, a za obiektywem ponownie stanął Angus McBean.

W lipcu Mal Evans opublikował w „The Beatles Book” artykuł, w którym przedstawił czytelnikom opis albumu utwór po utworze i zapowiedział jego premierę na sierpień. Jak sam wspomniał, zespół chciał, by film trafił do telewizji również w sierpniu, aby premiera obu wydawnictw zbiegła się w czasie. Michael Lindsay-Hogg przygotował wstępny montaż, który zaprezentowano Beatlesom, ich żonom i współpracownikom 20 lipca – w samą noc lądowania na Księżycu. Ta wersja była aż o półtorej godziny dłuższa od tej, która ostatecznie trafiła do kin.


W tamtym okresie Beatlesi byli już bez reszty pochłonięci nagrywaniem płyty Abbey Road. To właśnie jej premiera we wrześniu stała się jednym z powodów, dla których wydanie filmu i albumu Get Back ciągle przesuwano. Do tego dochodziły narastające od miesięcy napięcia wokół interesów zespołu i pojawienie się Allena Kleina w ich sprawach finansowych. W tamtym czasie John Lennon prywatnie ogłosił kolegom, że odchodzi z grupy, co w praktyce oznaczało koniec The Beatles.

3 stycznia 1970 roku George, Paul i Ringo spotkali się w Abbey Road Studios, by zarejestrować piosenkę George’a „I Me Mine”. Muzycy widzieli w najnowszym montażu Michaela, że zespół pracował nad tym utworem, więc chcieli, by na albumie Get Back znalazła się jego pełna wersja. Dwa dni później Glyn Johns ukończył kolejną wersję albumu, która miała ściśle współgrać z filmem przygotowywanym już wtedy do kin. Czwórka muzyków nie mogła jednak dojść do porozumienia i ostatecznie nie zatwierdziła pracy Glyna do wydania. Pod koniec marca za miksowanie materiału z sesji Get Back zabrał się Phil Spector. Drastycznie odszedł on od pierwotnego pomysłu zespołu na surowe brzmienie, dodając smyczki, dęciaki i chóry do „I Me Mine”, do nagrania „Across The Universe” z 1968 roku oraz – co było najbardziej rażące – do „The Long And Winding Road”. Magazyn „Rolling Stone” określił spektoriańską wizję tego utworu mianem „ekstrawagancji przytłaczającej papki”.

Paul McCartney wspominał później, że o tym, co Spector zrobił z całą płytą – przemianowaną na Let It Be – dowiedział się dopiero w dniu premiery filmu i albumu.

Miesiąc po tym, jak Paul publicznie ogłosił swoje odejście z zespołu, album Let It Be trafił do sklepów w Wielkiej Brytanii (8 maja 1970 roku), a dziesięć dni później ukazał się w USA. Premiera filmu odbyła się 13 maja w Nowym Jorku, a tydzień później w Londynie i Liverpoolu.

W 2003 roku wydano album Let It Be... Naked, będący remiksem sesji z 1969 roku, który z opóźnieniem zrealizował pierwotne dążenie zespołu do uproszczenia brzmienia ich muzyki. Paul przyznał, że w tej wersji najbardziej podoba mu się jej czystość, natomiast Ringo ocenił opracowanie filmowe jako „niesamowite i naprawdę podnoszące na duchu”. W 2019 roku ogłoszono, że reżyser Peter Jackson zajmuje się odrestaurowaniem wszystkich niewykorzystanych taśm ze stycznia 1969 roku i pracuje nad nowym filmem. Jackson zapowiedział, że jego celem jest stworzenie doświadczenia, o jakim fani marzyli od dawna – wehikułu czasu, który przenosi nas do 1969 roku, pozwalając zasiąść w studiu i patrzeć, jak ta czwórka przyjaciół wspólnie tworzy wspaniałą muzykę.

Opracowano na podstawie książki "The Beatles Get Back".