O tym, jak McCartney porzucił gitarę basową Hofnera pisze Tyler Golsen dla "Far Out"

2022-11-05,  autor: joryk  
[...powrót do newsów]

Przed rokiem 1965 większość linii basowych, które ułożył Paul McCartney, była dość zwyczajna. Nie chodzi o to, że McCartney nie był utalentowanym basistą – wręcz przeciwnie. Problem polegał na tym, że McCartney musiał przedkładać funkcję nad fantazję. Prawdopodobnie ważniejsza niż praca McCartneya jako basisty w The Beatles była jego praca jako piosenkarza i autora piosenek. Podczas występu na scenie McCartney nie mógł ryzykować pomylenia tekstu lub zepsucia progresji akordów tylko dlatego, że jego linia basu stawała się zbyt skomplikowana.

Czasami pojawiało się coś naprawdę niezwykłego, na przykład „All My Loving” lub „I Saw Her Standing There". Na nieszczęście dla tego ostatniego, McCartney wziął linię basu z „I'm Talking About You” Chucka Berry'ego. Ale w miarę jak The Beatles stawali się coraz bardziej zafascynowani eksperymentowaniem w studiu, uwaga zaczęła odwracać się od występów na żywo na rzecz tworzenia sztuki.

Kiedy pojawił się Rubber Soul, nastąpił ogromny skok w stylu gry McCartneya. Nagle, niemal znikąd, McCartney stał się bardziej płynny i dynamiczny w swoich liniach basowych, często wykorzystując glissanda i tony bez akordów do tworzenia linii basowych, które mogłyby działać jak własne patenty. Co ważniejsze, McCartney eksperymentował z nowymi tonami, w tym z overdubbingiem fuzz basu w utworze George'a Harrisona „Think For Yourself”. Co sprawiło, że McCartney dokonał tak dużego skoku w stylistyce gry na basie?

W grę wchodziło kilka różnych czynników. Jednym z ważniejszych były eksperymenty w studiu i pomysł, że nie każdy utwór musi być odtwarzany na żywo. Brak potrzeby powtarzania utworu podczas trasy sprawił, że McCartney był pewniejszy w graniu bardziej skomplikowanych partii basowych. Ale dwa inne ważne czynniki doprowadziły McCartneya do przebudzenia jego głównego instrumentu: Rickenbacker i Motown.

Podczas pobytu w Nowym Jorku, przed występem w The Ed Sullivan Show w lutym 1964 roku, pracownik Rickenbacker F.C. Hall podarował Harrisonowi drugą w historii dwunastostrunową gitarę "360-12". Podczas tej samej wizyty Hall próbował dać zespołowi gitarę basową "4001S", ale przywiózł tylko model praworęczny, którego nie można było dostosować do leworęcznego McCartneya. Hall wrócił do fabryki, aby wyprodukować model dla leworęcznych, a rok później McCartney otrzymał wreszcie 4001S.

Rickenbacker miał pełniejszy i bardziej okrągły ton w porównaniu do obecnej gitary basowej McCartneya, basu skrzypcowego Hofnera. "Help!" miał być ostatnim albumem, na którym McCartney faworyzował Hofnera, a do czasu, gdy The Beatles nagrywali Rubber Soul, większe możliwości brzmieniowe, jakie dawał mu Rickenbacker, doprowadziły McCartneya do stałego przejścia na używanie Rickenbackera.

Mniej więcej w tym samym czasie McCartney i reszta zespołu intensywnie słuchali płyt wydawanych przez wytwórnię Motown. Legendarna wytwórnia R&B/Pop miała własny zespół, który nagrał większość ich piosenek, nazwany później „The Funk Brothers”. Najczęściej basistą zespołu był James Jamerson. Jamerson stosował melodyjne podejście do swoich linii basowych, tworząc kultowe utwory z takich piosenek jak „My Girl”, „You Can’t Hurry Love” i „Dancing in the Street”.

The Beatles wcześniej nagrali covery trzech piosenek Motown na albumie With The Beatles, więc nie było wątpliwości, że McCartney chłonął dźwięki basu Jamersona. McCartney wyznał nawet później, że Jamerson był jego ulubionym basistą i że jego styl gry miał ogromny wpływ na grę samego McCartneya w drugiej połowie lat sześćdziesiątych. „James Jamerson stał się po prostu moim bohaterem, naprawdę” – powiedział McCartney w 1994 roku. „Właściwie nie znałem jego nazwiska do niedawna. James był bardzo melodyjny i to mnie bardziej zainteresowało."

Idąc dalej, McCartney preferował melodyjne linie basu we wszystkich utworach The Beatles, tworząc kultowe linie, które pojawiły się w utworach takich jak „Penny Lane”, „Lovely Rita” i „Come Together”. Gdyby McCartney po prostu trzymał się swojego Hofnera i nie rozszerzył swoich nawyków odsłuchowych, prawdopodobnie nie wepchnąłby The Beatles w nowy wymiar możliwości dźwiękowych.

Więcej na temat Gitara Hofner:
2026-04-11: Zaginiony bas: Jak Höfner z 1961 roku powrócił do domu,
2026-04-02: Skradziony bas Paula McCartneya: Jak śledczy wpadli na jego trop po 51 latach,
2025-12-19: Paul McCartney oddaje hołd producentowi „wspaniałych” basów po ogłoszeniu bankructwa firmy,
2025-09-04: Saga skradzionej gitary basowej Paula McCartneya zostanie opowiedziana w nowym dokumencie ,
2024-02-16: Gitara Cavern Bass wróciła do Beatlesa Paula,
2024-01-30: Gdzie są gitary z tamtych lat?,
2023-09-08: Gdzie jest gitara basowa Beatlesa Paula?,
2022-11-05: O tym, jak McCartney porzucił gitarę basową Hofnera pisze Tyler Golsen dla "Far Out",