The Beatles Polska. Info.

W Anglii ukazuje się LP Paula McCartneya - Flaming Pie

1997-05-05,  autor: joryk  
[...powrót do newsów]

Paul nagrywał tą płytę dwa lata - od początku 1995 r. do wiosny 1997 r. Nie musiał się śpieszyć. W owym czasie wchodził na rynek projekt Anthology i wytwórnia EMI nie potrzebowała nowego materiału od Paula. Napisał tą płytę bardziej z nudów, niż z potrzeby.

W nagraniach utworów na plytę brali udział: Linda, James, Ringo Starr, Jeff Lynne (który w tym czasie produkował Anthology) i Steve Miller. Producentem kilku nagran jest George Martin, a inżynierem dźwięku Geoff Emerick. Jak zwykle nagrywano w różnych miejscach: Słonecznej Dolinie w Idaho, na Abbey Road i oczywiście w Młynie (gdzie Macca urządził sobie studio).

McCartney: Gdy skończyłem projekt Anthology odczuwałem niezwykłą potrzebę skomponowania trochę nowej muzyki. Anthologia przypomniała mi jakie piosenki i w jaki sposób tworzyłem grając w The Beatles. Był to 'kurs po moim umyśle', którego plony ukształtowały mój nowy album. Ponadto przypomniałem sobie ile radości Beatlesom sprawiało samo nagrywanie albumów. The Beatles nigdy nie był poważnym zespołem... Więc podjąłem się tego wyzwania, by słuchając albumu czuć ducha cofniętego czasu. Możecie się śmiać, że to tylko album! Zebrałem grupkę przyjaciół wraz z rodziną i po prostu wzięliśmy się do roboty. Mieliśmy mnóstwo dobrej zabawy podczas nagrywania Flaming Pie... Mam nadzieję, że można to usłyszeć w tych piosenkach.

Płyta ukazała się 5 maja 1997 r. Jest zaliczana do najlepszych solowych płyt Paula. Polubili ją fani i krytyka.
Sprzedawała się dobrze, choć nie rewelacyjnie - drugie miejsce oraz złoto w Stanach i to samo w UK.
Była nominowana do Grammy jako Album Roku, ale nie wygrała.
Flaming Pie ma opinię najbardziej beatlesowskiej płyty Paula McCartneya. Sam tytuł nawiązuje do Beatlesów, do opowiadania Lennona: "Przyśnił mi się facet na podpłomyku (flaming pie), który powiedział: od tej pory będziecie się nazywali The Beatles przez ea. I tak się stało."

Zagłosuj na najlepsze utwory i podyskutuj.

1. The Song We Were Singing – 3:55
2. The World Tonight – 4:06
3. If You Wanna – 4:38
4. Somedays – 4:15 orkiestra – George Martin
5. Young Boy – 3:54
6. Calico Skies – 2:32
7. Flaming Pie – 2:30
8. Heaven On A Sunday – 4:27 na gitarze gra syn McCartneya James
9. Used To Be Bad – 4:12 (Paul McCartney/Steve Miller)
10. Souvenir – 3:41
11. Little Willow – 2:58 dla zmarłej pierwszej żony Ringo – Maureen Starkey
12. Really Love You – 5:18 (Paul McCartney/Ringo Starr)
13. Beautiful Night – 5:09 (orkiestra – George Martin)
14. Great Day – 2:09 piosenka napisana w 1970 roku

Nad płytą pracowali:
Paul McCartney - muzyk, producent,
Ringo Starr - perkusja, wokale,
Jeff Lynne - muzyk, producent,
Steve Miller - śpiew, gitary,
George Martin - aranżacje orkiestrowe, producent,
Geoff Emerick - producent,
Linda McCartney - śpiew,
James McCartney - solo gitarowe,

Recenzja Rolling Stone, Ocena 3/5

Projekty z serii „Antologia” The Beatles wyraźnie skłoniły Paula McCartneya do refleksji. W przeszłości zbyt często oznaczało to kąpiel w nostalgii, ale na Flaming Pie spojrzenie McCartneya wstecz jest autentycznym poszukiwaniem — jak gdyby nie był pewien, co może tam znaleźć. To zagubienie jest mu do twarzy; komplikuje jego zazwyczaj zbyt poukładany punkt widzenia i nadaje płycie potrzebnego pazura.

Najlepszym przykładem jest „The World Tonight”, posępny utwór napędzany zadziorną gitarą elektryczną. „Nie obchodzi mnie, kim chcesz być / Sięgam pamięcią tak daleko, że wyprzedzam samego siebie” – śpiewa 55-letni McCartney, jakby był oszołomiony faktem, że wciąż trzyma się na nogach w obliczu grunge’u, rapu, techno i każdego innego dźwiękowego ataku na świat od lat 60. Jest to asertywne, ale nie defensywne; świadome, lecz nie silące się na bycie modnym.

Tytułowy utwór jest równie udany. Przy swobodnym, boogie-woogie’owym riffie pianina McCartney wyśpiewuje surrealistyczne niedorzeczności – styl pisania, w którym przoduje: „Włożyłem koszulę i rozpiąłem rozporek / Śmiało, miej wizję / Jestem człowiekiem na płonącym cieście”. Tytuł wywodzi się z ironicznego opisu Johna Lennona dotyczącego powstania nazwy zespołu: „Ukazał im się człowiek na płonącym cieście i rzekł: »Od dziś jesteście Beatlesami, przez ’a’«”. Przywołując Lennona, McCartney wydaje się bardziej chętny do wychodzenia poza schematy.

Pod względem muzycznym album jest skromniejszy niż ostatnie dokonania McCartneya. Jeff Lynne i George Martin są wrażliwymi współpracownikami w koprodukcjach z piosenkarzem, a gitarzysta Steve Miller wykazuje się siłą i finezją w czterech utworach. Nawet Ringo Starr pojawia się w „Beautiful Night”, piosence, którą współtworzył.

Niestety, Flaming Pie to nie tylko same dobre wieści. „The Song We Were Singing” cierpi na samozachwyt typowy dla najbardziej banalnego z gatunków: kombatanckich wspomnień boomersów. I na tle niepokojących kwestii, które porusza album – starzenia się, sensu przeszłości, niepewności jutra – McCartney niestrudzenie wymachuje czarodziejską różdżką miłości. „Somedays” zapewnia nas, że „wewnątrz każdego z nas jest miłość”; „Young Boy” nakłania, by „znaleźć miłość, cokolwiek robisz” i tak dalej.

Mimo to, Flaming Pie pokazuje McCartneya zmagającego się z historią, zarówno osobistą, jak i publiczną, w intrygujący sposób. Jako postać, która ukształtowała bieg historii popu, wie, że obecnie mogłoby mu ujść na sucho robienie mniej. Ale tylko na własne ryzyko.