Zmarł Alan Aldridge

2017-02-17,  autor: fangorn  
[...powrót do newsów]

W wieku 73 lat zmarł angielski artysta, ilustrator i grafik Alan Aldridge. Jedne z jego najsłynniejszych prac to ilustracje do piosenek The Beatles. Zostały one zebrane w wydanej w 1969 roku książce "The Beatles Illustrated Lyrics", która cieszyła się wielkim powodzeniem w Wielkiej Brytanii i poza jej granicami.

Alan Aldridge urodził się 1 czerwca 1943 roku w Londynie. Swą karierę ilustratora zaczynał od współpracy z "The Sunday Times Magazine". W 1965 roku został dyrektorem artystycznym wydawnictwa Penguin Books. Wśród jego prac z tego okresu wyróżniają się okładki książek o tematyce science fiction, np. klasycznej już antyutopii "Przestrzeni! Przestrzeni!" Harry'ego Harrisona (wydanie z 1967 roku).

Przygoda Aldridge'a z Beatlesami zaczęła się w 1966 roku od zilustrowania recenzji "Revolvera" w magazynie "Nova". Ponieważ była to recenzja przedpremierowa, Aldridge'owi nie pozwolono przesłuchać utworów przed stworzeniem ilustracji, jednak efekt końcowy tak spodobał się Johnowi Lennonowi, że ten zadzwonił do artysty, by pochwalić jego prace.

Kolejnym zleceniem - tym razem od samego Lennona - była okładka zbiorowego wydania "In His Own Write" i "A Spaniard in the Works". Po kilku projektach odrzuconych przez wydawnictwo na okładce znalazła się fotografia autorstwa Aldridge'a przedstawiająca Lennona w stroju Supermana.

Te dwa dzieła zwróciły uwagę muzycznego światka na postać Aldridge'a. Mimo że nie posiadał on żadnego formalnego artystycznego wykształcenia, stał się niezwykle modnym, a wręcz rozchwytywanym ilustratorem. W tym czasie zaprojektował np. okładkę albumu "A Quick One" The Who.

Zilustrował też własny wywiad z Paulem McCartneyem pt. "A Good Guru's Guide to the Beatles Sinister Songbook", jaki ukazał się 26 listopada 1967 roku w "The Observer".

W 1968 roku Aldridge założył własne studio projektowe - INK. Jako jego kierownik zaczął współpracę z Apple Corps w roli konsultanta graficznego.

W 1969 roku ukazało się jego najsłynniejsze dzieło, czyli wspomniana wyżej pozycja "The Beatles Illustrated Lyrics". Teksty piosenek Johna Lennona i Paula McCartneya przefiltrowane przez wrażliwość artystyczną Aldridge'a zaowocowały rysunkami, które odbiły się szerokim echem w muzycznym i artystycznym światku, a także stanowiły inspirację dla innych artystów. Do dziś są niezwykle lubiane przez wielu fanów zespołu. W 1971 roku wydana została druga część "The Beatles Illustrated Lyrics", zawierająca także prace innych artystów wybrane przez Aldridge'a.

Pomysł książki z ilustracjami tekstów szybko zyskał uznanie Johna i Paula, jak również Petera Browna. Problem powstał, gdy Dick James, jeden ze współzałożycieli Northern Songs, dał Aldridge'owi jedynie dwa tygodnie na znalezienie wydawnictwa i stworzenie wszystkich ilustracji. Udało się znaleźć wydawcę, jednak Aldridge nie miał wszystkich rysunków. Poprosił więc o pomoc znajomych fotografów i ilustratorów. Jednak większość rysunków była zbyt odważna obyczajowo, by wydawnictwo mogło zgodzić się na ich publikację. Ocenzurowane ilustracje Aldridge zastąpił więc swoimi.

Inspiracje czerpał z najróżniejszych źródeł, od Rene Magritte'a po angielskie komiksy dla dzieci. Zdecydował się przy tym na metaforyczne, symboliczne podejście do wizualnej interpretacji tekstów, które współgrało z tendencjami kontrkultury lat 60. i klimatem swingującego Londynu.

Pierwsze wydanie ukazało się w nakładzie 1 250 000 egzemplarzy. Książka została opublikowana w piętnastu krajach.

Aldridge wspominał, że to on zasugerował Paulowi McCartneyowi użycie słynnego jabłka Magritte'a jako logotypu Apple. Alan był autorem ręcznie napisanego oświadczenia o prawach autorskich, jakie umieszczone zostało na labelu płyt winylowych wydawanych przez Apple Records. Aldridge czuwał także nad stroną graficzną takich elementów jabłkowego przedsięwzięcia, jak papier firmowy, kartki walentynkowe, gazetka firmowa (zwana "Lies from Apple" i ozdobiona logotypem gruszki), tapeta w butiku Apple, labele singli, czcionka logotypu wytwórni Zapple, okładki płyt "Wonderwall Music" George'a Harrisona (tylna strona) i "Under the Jasmin Tree" The Modern Jazz Quartet.

Poza zleceniami dla Apple Aldridge zajmował się projektowaniem okładek płyt, plakatów filmowych i teatralnych.

Do jego najważniejszych dzieł należą okładki albumów: "Goodbye" Cream (1969), "Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy" Eltona Johna (1975), "The Peacock Party" Gordona Giltrapa (1979), "Everybody Loves a Happy Ending" Tears for Fears (2004), "Light Grenades" Incubus (2006).

Najsłynniejsze plakaty filmowe to m.in. "Dont Look Back" D.A. Pennebakera (1970), "Chelsea Girls" Andy'ego Warhola i Paula Morrisseya (1971). Za ten drugi plakat czekał go wystawiony przez policję nakaz aresztowania za szerzenie pornografii. Aldridge współpracował również z The Rolling Stones, Pink Floyd i Peterem Sellersem.

W 1970 roku Aldridge otrzymał ofertę zajęcia się stroną wizualną kampanii wyborczej laburzystów. Nosiła ona tytuł "Yesterday's Men" i ukazywała polityków Partii Konserwatywnej jako zmęczonych życiem starców. Kampania została określona przez media mianem "najbardziej oszczerczej w historii brytyjskiej polityki".

Po tym przedsięwzięciu zrezygnowany Aldridge przeniósł się z Londynu na wieś. Przypomniał o sobie w 1973 roku dzięki książce "The Butterfly Ball and the Grasshopper's Feast", która składała się z ilustracji do XIX-wiecznych wierszy dla dzieci. Popularność ilustracji przyczyniła się w dużej mierze do powstania skomponowanego przez Rogera Glovera concept albumu (1974). Następnie powstała też rock opera i krótkometrażowy film animowany.

Aldridge wydał też kilka innych albumów z ilustracjami: "Ann in the Moon" (1970), "The Ship's Cat" (1977), "The Lion's Cavalcade" (1980), "Phantasia" (1981), "The Gnole" (1991). W 2008 roku ukazał się album "The Man with Kaleidoscope Eyes: The Art of Alan Aldridge", podsumowujący karierę artysty.

Alan Aldridge jest też znany jako autor rozpoznawalnego na całym świecie logo sieci restauracji Hard Rock Cafe.

Jego dzieła charakteryzowały się niepowtarzalnym stylem, w którym wyraźny był wpływ epoki i tendencji drążących lata 60. Do dziś pozostają one swoistym świadectwem tych ciekawych czasów, a niepowtarzalny styl Aldridge'a jest łatwo rozpoznawalny, a także często naśladowany.