The Beatles Polska. Info.

John Lennon zostaje wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame

1994-01-19,  autor: joryk  
[...powrót do newsów]

Tego wieczora Yoko Ono dała McCartneyowi taśmy z demami Lennona: Free As A Bird, Real Love, Grow Old With Me oraz Now And Then.

Wprowadzającym był Paul McCartney, który wygłosił wzruszające i zabawne przemówienie:

Drogi Johnie,

Pamiętam nasze pierwsze spotkanie w Woolton, na wiejskim festynie. To był piękny, letni dzień; wszedłem tam i zobaczyłem cię na scenie. Śpiewałeś „Come Go With Me” zespołu The Dell Vikings, ale że nie znałeś słów, po prostu je sobie zmyślałeś. „Come go with me to the penitentiary” (Chodź ze mną do kryminału). W oryginale tego nie ma.

Pamiętam, jak pisaliśmy nasze pierwsze wspólne piosenki. Chodziliśmy do mojego domu, domu mojego taty, i paliliśmy herbatę Typhoo z fajki, którą ojciec trzymał w szufladzie. Niewiele nam to dawało, ale to właśnie dzięki temu wyruszaliśmy w drogę.

Tak bardzo chcieliśmy być sławni.

Pamiętam wizyty w domu twojej mamy. Julia była uderzająco piękną kobietą. Miała długie, rude włosy i grała na ukulele – nigdy wcześniej nie widziałem kobiety, która by to potrafiła. Pamiętam też, że musiałem pokazywać ci chwyty gitarowe, bo ty grałeś te z ukulele.

A potem, na twoje 21. urodziny, dostałeś 100 funtów od bogatego krewnego z Edynburga i postanowiliśmy, że jedziemy do Hiszpanii. Ruszyliśmy autostopem z Liverpoolu, dotarliśmy aż do Paryża i tam utknęliśmy na tydzień. W końcu daliśmy się ostrzyc facetowi o imieniu Jürgen – i tak narodziła się „fryzura na Beatlesa”.

Pamiętam, jak przedstawiłem ci mojego kumpla George’a, kolegę ze szkoły, i jak wciągnęliśmy go do zespołu po tym, jak zagrał „Raunchy” na górnym pokładzie autobusu. Zaimponował ci. Potem poznaliśmy Ringo, który odwalił cały sezon w ośrodku Butlin’s – był już starym wyjadaczem – ale broda musiała zniknąć. I zniknęła.

Później zaczęliśmy grać w Cavern Club w Liverpoolu, który oficjalnie uchodził za klub bluesowy. My o bluesie nie mieliśmy bladego pojęcia. Kochaliśmy go, ale nie znaliśmy żadnych numerów, więc zapowiadaliśmy: „Panie i panowie, oto wielki klasyk Big Billa Broonzy’ego zatytułowany Wake Up Little Susie”. A oni podsyłali nam karteczki: „To nie jest blues, to nie jest blues. To jest pop”. Ale my robiliśmy swoje.

W końcu zaczęliśmy koncertować. Pierwszą trasę załatwił nam gość nazwiskiem Larry Parnes. Pamiętam, że wszyscy pozmienialiśmy wtedy imiona. Ja stałem się Paulem Ramonem, George – Carlem Harrisonem i choć ludzie myślą, że ty swojej tożsamości nie ruszałeś, ja zapamiętałem cię jako Long John Silvera. I tyle w temacie kolejnego mitu.

Później tłukliśmy się furgonetką i miewaliśmy noce, w których pękała przednia szyba. Jechaliśmy autostradą w stronę Liverpoolu, było potwornie zimno, więc kładliśmy się jeden na drugim z tyłu auta, tworząc „Beatlesowską kanapkę”. Tak się poznawaliśmy. To były chwile, w których naprawdę staliśmy się sobie bliscy.

W Hamburgu poznaliśmy ludzi takich jak Little Richard czy Gene Vincent. Pamiętam, jak Little Richard zaprosił nas do swojego hotelu. Spojrzał na sygnet Ringo i powiedział: „Uwielbiam ten pierścień. Mam taki sam, mógłbym ci go dać”. Więc wszyscy potulnie poszliśmy za nim do pokoju. Żadnego pierścionka nigdy nie zobaczyliśmy.

Innym razem odwiedziliśmy w pokoju Gene’a Vincenta. Wszystko było w porządku, dopóki nie sięgnął do szafki nocnej i nie wyciągnął pistoletu. Wyjąkaliśmy tylko: „Eee, Gene, musimy już lecieć…”. Zniknęliśmy stamtąd w mgnieniu oka!

A potem przyszła Ameryka – Nowy Jork – gdzie spotkaliśmy Phila Spectora, The Ronettes, Supremes... naszych idoli i idolki. Później w Los Angeles spędziliśmy jeden kapitalny wieczór z Elvisem Presleyem. Widzieliśmy go na jego własnym terenie. Był pierwszym człowiekiem w moim życiu, który miał pilota do telewizora. Rany! To był prawdziwy bohater.

Potem przyszedł czas na Eda Sullivana. Chcieliśmy sławy i oto staliśmy się naprawdę sławni. Wyobraź sobie tylko – spotkanie z Mitzi Gaynor w Miami!

Następnie sesje w Abbey Road. Wciąż pamiętam nagrywanie „Love Me Do”. Oficjalnie to ty śpiewałeś główną partię, ale ponieważ grałeś na harmonijce, George Martin nagle, w samym środku sesji, rzucił: „Czy Paul może zaśpiewać kwestię 'Love me do'?”. Tę najważniejszą linię. Do dziś to słyszę – ty robiłeś swoje „Whaaa whaa”, a ja wyciągałem „love me doo-oo”. To były nerwy, stary.

Pamiętam nagrywanie wokalu do „Kansas City” – zupełnie mi nie szło, bo to cholernie trudne tak wrzeszczeć z głębi gardła. Zszedłeś wtedy z reżyserki, wziąłeś mnie na bok i powiedziałeś: „Dasz radę, po prostu krzycz, potrafisz to”. I dziękuję ci za to. Udało się.

Pamiętam wspólne pisanie „A Day In The Life” i to nasze spojrzenie, gdy powstał wers „I’d love to turn you on”. Dobrze wiedzieliśmy, co robimy. To było to nasze porozumiewawcze, szelmowskie mrugnięcie.

A potem pojawiła się ta dziewczyna, Yoko. Yoko Ono. Przyszła do mojego domu pewnego dnia – to były urodziny Johna Cage’a – i powiedziała, że zbiera rękopisy różnych kompozytorów w prezencie dla niego. Chciała coś ode mnie i od ciebie. Powiedziałem: „Dla mnie w porządku, ale o swoje musisz zapytać Johna”.

I zapytała.

Później rozstawiłem u siebie magnetofony Brenell, przy których siedzieliście całą noc, nagrywając „Two Virgins”. Ale okładkę zrobiliście już sami – ja nie miałem z tym nic wspólnego.

W końcu nadszedł czas naszych rozmów telefonicznych. Największą radością po całym tym biznesowym gównie, przez które przeszliśmy, było to, że znów zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Cieszyło mnie, gdy opowiadałeś mi o tym, jak pieczesz chleb. Jak bawisz się ze swoim synkiem, Seanem. To było dla mnie niezwykle ważne, bo dało mi punkt oparcia, coś, czego mogłem się trzymać.

I oto jesteśmy tutaj, po latach. Tłum ludzi zebrany, by podziękować ci za wszystko, co dla nas znaczysz.

Ten list, napisany z miłością przez twojego przyjaciela Paula.

Johnie Lennon, dokonałeś tego. Dziś wieczorem jesteś w Rock and Roll Hall of Fame.

Niech Bóg cię błogosławi.

Paul.