Michael Ward fotografuje Beatlesów w Liverpoolu

1963-02-19,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

Michael Ward , fotograf wynajęty przez magazyn Honey spędził dzień na robieniu zdjęć Beatlesom.

Ward w książce A Day In The Life The Beatles by Michael Ward opisał jak przebiegała sesja z Wielką Czwórką:

Nigdy o nich nie słyszałem , a oni nie byli mną zainteresowani. Spotkaliśmy się w pubie, a potem przeszliśmy się po mieście. Zrobiłem im kilka ujęć na Pier Head i balustradzie pomnika Victorii. Paul był bardzo pomocny, natomiast John Lennon rujnował prawie każde zdjęcie. Oczywiście, myślał że jest zabawny w tym co robi. Chciał mieć tą sesję z głowy. Pozostała trójka patrzyła na mnie, a John w tym czasie ucinał pogawędki z dziewczynami.

Próbowałem ich rozśmieszyć i zmusić aby patrzyli na kamerę albo obok. Nie było to łatwe, ponieważ ciągle rozmawiali między sobą, albo fani dołączali do nich. Na szczęście, nie byo jeszcze krzyków i zbiorowego szaleństwa, to nastąpiło kilka miesięcy później. Chłopcy mieli dosyć już przechadzki po mieście z powodu mroźnej pogody. (wg statystyk, to była jedna z najgorszych zim w Anglii). Zrobiłem zdjęcie jak przechodzili przez jezdnię. Niestety, nie wyszło, bo Paul schował się za Ringo. Nie chcieli powtarzać ujęcia. Udaliśmy się potem do biura Briana Epsteina. Za chłopcami widać mapę na ścianie z wbitymi szpilkami, pokazujacymi ich pierwszą trasę po Wielkiej Brytanii, która rozpoczynała się już w najbliższą sobotę.

Następnie zrobiłem im kilka ujęć w klubie Cavern. Przygotowywali się do wieczornego występu. Wydawali się nieco zaskoczeni swoim sukcesem. Myślę, że sami byli zdziwieni własnym talentem. Wyglądało to tak, jakby nagle odkryli, że piosenki które tworzą podobają się ludziom, o oni nie za bardzo wiedzą jak sobie z tym poradzić. Jest takie zdjęcie z Johnem i Paulem na którym oboje grają, wymieniają się akordami. Widać, że nie są profesjonalnymi muzykami, że obserwują się nawzajem. To było niesamowite.

Wieczorem sfotografowałem ich występ w Cavern. Byłem zaskoczony siłą ich melodii. Jednak jako fan jazzu nie mogłem znieść ich muzyki – nie było rytmu, tylko jedno solidne uderzenie.