Ostatni koncert w The Cavern

1963-08-03,  autor: joryk  
[...powrót do newsów]

Beatlesi grają w The Cavern razem z Mersey Beats, The Escorts, The Road Runners, The Sapphires oraz Johnny Ringo & The Colts.

To ich ostatni występ w tym miejscu.

Beatlesi wspominają granie w The Cavern w Anthology:

Paul:W The Cavern było duszno, wilgotno, ciemno, głośno i ekscytująco. Jak zwykle na początku nie przychodziło zbyt dużo publiczności, ale wkrótce ludzie o nas usłyszeli. Zawsze potrafiliśmy ich rozbawić. Później to stało się naszą przewagą.

George: Graliśmy w porze lunchu. Jechaliśmy rano do The Cavern i graliśmy od południa do 2. Było na luzie. Na scenie piliśmy herbatę, jedliśmy kanapki i paliliśmy papierosy. Graliśmy parę numerów, a w międzczasie opowiadaliśmy kawały. Było w tym coś, co spodobało się nawet Brianowi Epsteinowi, choć on nas popchnął w stronę większej publiczności.

John:W starych czasach Cavern połowa grania była na żywioł, można to było nazwać wygłupami. Bawiliśmy sę muzyką, zeskakiwaliśmy ze sceny, robiliśmy różne rzeczy.

Paul: Wchodziliśmy na scenę z kanapkami z serem i papierosami, czuliśmy, że w tym miejscu coś się dzieje. Gdy wzmacniacze wysiadały, wtedy przestawaliśmy grać, śpiewaliśmy reklamę chleba Sunblest, a w międzyczasie naprawiano sprzęt. Robiliśmy gagi. Udawałem Jeta Harrisa z The Shadows, bo on też gral w The Cavern. Kiedyś spadł ze sceny i ja też spadłem - byłem nie do pobicia.

John: Zawsze mówimy o Hamburgu, The Cavern i salach tanecznych w Liverpool, bo wtedy byliśmy muzycznie na fali. Wtedy byliśmy wykonawcami, którzy tworzyli coś fantastycznego, grając prostego rocka. Byliśmy w Angli nie do ruszenia.

Gdy zaczeliśmy występować w teatrach, musieliśmy skrócić godzinny lub dwugodzinny występ do 20 minut i co noc powtarzać w te 20 minut. Nagle wszystko trzeba było zrobić w 20 minut, zagrać w tym czasie wszystkie hity. Grało się dwa koncerty jednego wieczoru, bo w teatrze mieściło się tylko kilka tysięcy ludzi.

Tęsknimy do dni, gdy graliśmy w klubach. Później staliśmy się technicznie sprawnymi artystami, nagrywającymi płyty, co było czymś innym, bo znaliśmy swoje możliwości i wiedzieliśmy, że w każdym medium potrafimy stworzyć coś wartościowego.