W Anglii ukazuje się podwójny LP Johna Lennona - Some Time In New York City

1972-09-15,  autor: joryk  
[...powrót do newsów]

W Anglii ukazuje się podwójny LP Johna Lennona - Some Time In New York City

Album napisany wspólnie z Yoko Ono odzwierciedla uczucia i zainteresowania polityczne Lennonów w tamtym czasie. We wrześniu 1971 roku Lennonowie wyjechali ze swej posiadłości Ascot (pod Londynem) do Nowego Jorku. Zamieszkali na zachodnim Manhattanie w Greenwich Village. Lennonowie byli trochę obrażeni na Anglię i na angielską prasę, która ich lekko wyśmiewała z powodu "kopniętych" pomysłów Yoko (bagism, bed-in). Jednak to, czego doświadczyli w Ameryce musiało nimi wstrząsnąć. Administracja Nixona była im bardzo niechętna. Słynną parę zaczęli śledzić pracownicy FBI. Przyczepiono im łatkę narkomanów i komunistów. Lennonowie poniekąd zasłużyli na to. Zaangażowali się w protesty przeciwko brutalnemu stłumieniu buntu w więzieniu Attica State, gdzie zginęło 31 więźniów. Bronili działaczy komunistycznych (Angela Davis). Wyrazem tych nastrojów jest właśnie płyta "Some Time In New York".

Fani przyzwyczajeni do estetyki Beatlesów w zasadzie nie mają na tym albumie czego szukać.

W Anglii płyta była zaledwie 6 tygodni na liście. Najwyższa pozycja 11.

John Lennon (In His Own Words): Życie jest takie krótkie i nagle masz trzydzieści lat i tyle dzieje się na świecie, jest tyle do zrobienia, pełno rzeczy, których nie miałeś czasu zrobić, ponieważ byłeś zajęty tym, czego oczekiwali od ciebie inni. Chodzi o to, że wreszcie chcę mówić to, co mam do powiedzienia – to takie proste jak muzyka, którą lubię. To jest oczywiście rock and roll – staram się dopasować słowa do tej muzyki, teraz to brzmi tak: WOP BOP-A-LOO-BOP. Wynoście się z Irlandii. W rzeczywistości to chyba nie brzmi jak zdanie wygłoszone z ambony. Nazywam to sztuką. Ale to jest taka sama sztuka, jaką uprawiają artyści pragnący wyrazić siebie przy pomocy farb czy w muzyce. Większość ludzi wyraża siebie krzycząc lub grając podczas weekendów. A ja, no cóż, mieszkam w Nowym Jorku i słyszę, że zabili trzynaście osób w Irlandii i natychmiast reaguje. A ponieważ jestem kim jestem, reaguję czterotaktową melodią z solówką gitarową. Nie mówię: „Mój Boże, co się dzieje...powinniśmy coś zrobić”. Zamiast tego mówię: „Była niedziela, Krwawa Niedziela i strzelali do ludzi”. To nie jest tak jak w Biblii. To już przeszłość. To minęło. Skończyło się. Nie ma już nic więcej. Nie piszę piosenek, żeby je przetrawiać i rozszarpywać na kawałki jak Monę Lisę.

Kiedy nagrywaliśmy ten album, nie chcieliśmy zrobić Koncertu Brandenburskiego czy innego arcydzieła, jakie każdy stara się napisać, namalować, narysować czy sfilmować. Nie mieliśmy takich zamiarów. Chcieliśmy po prostu nagrać płytę. Wydać ją i czekać na następną, która wkrótce się ukaże. Nie musieliśmy tego robić. Mogliśmy poprzestać na „Imagine” jeszcze przez półtora roku. Ale to co jest na „New York City” po prostu wpadło nam do głowy, chcieliśmy podzielić się naszymi z każdym kto zechce słuchać. Podjęliśmy szybką decyzję, znacznie szybszą niż w przypadku innych płyt. Nagranie zajęło nam tylko dziewięć dni.



1) Woman Is the Nigger of the World (John Lennon/Yoko Ono) – 5:15
2) "Sisters O Sisters" (Yoko Ono) – 3:46
3) "Attica State" (John Lennon/Yoko Ono) – 2:54
4) "Born in a Prison" (Yoko Ono) – 4:03
5) "New York City" (John Lennon) – 4:30
6) "Sunday Bloody Sunday" (John Lennon/Yoko Ono) – 5:00
7) "The Luck of the Irish" (John Lennon/Yoko Ono) – 2:56
8) "John Sinclair" (John Lennon) – 3:28
9) "Angela" (John Lennon/Yoko Ono) – 4:06
10) "We're All Water" (Yoko Ono) – 7:11

Płyta druga

1) Cold Turkey (John Lennon) – 8:35
2) "Don't Worry Kyoko" (Yoko Ono) – 16:01 obydwa utwory powyżej nagrane zostały na charytatywnym koncercie dla UNICEFu w roku 1969
1) "Well (Baby Please Don't Go)" (Walter Ward) – 4:41
2) "Jamrag" (John Lennon/Yoko Ono) – 5:36
3) "Scumbag" (John Lennon/Yoko Ono/Frank Zappa) – 6:08
4) "Au" (John Lennon/Yoko Ono) – 6:23 utwory nagrane wraz z Frankiem Zappą i The Mothers of Invention w 1971 roku

Muzycy na płycie pierwszej:
John Lennon: gitary, śpiew
Yoko Ono: perkusja, śpiew
Klaus Voormann: gitara basowa
Jim Keltner: perkusja, instr. perkusyjne
Elephants Memory:
Stan Bronstein: skasofon, flet
Richard Frank Jr.: perkusja, instr. perkusyjne
Gary Van Scyoc: gitara basowa
Adam Ippolito: pianino, instr. klawiszowe
Wayne 'Tex' Gabriel: gitara

Muzycy na płycie drugiej:

15 grudnia 1969
John Lennon: gitara, śpiew
Yoko Ono: śpiew
George Harrison: gitara
Derek Claptoe: gitara
Bilanica Donnie: gitara
Raus Doorman: gitara basowa
Kief Spoon: perkusja i instr. perkusyjne
Dallas White: perkusja i instr. perkusyjne
Jim Bordom: perkusja i instr. perkusyjne
Billy Presstud: instr. klawiszowe, organy
Bonnie Bramlett: instr. perkusyjne, śpiew
Robbie Knees: saksofon
Jim Price: trąbka

6 czerwca 1971
John Lennon: gitara, śpiew
Yoko Ono: śpiew
Frank Zappa: gitara, śpiew
Mark Volman: śpiew
Howard Kaylan: śpiew
Ian Underwood: instr. dęte, instr. klawiszowe, śpiew
Aynsley Dunbar: perkusja
Klaus Voormann: gitara basowa, śpiew
Jim Pons: gitara basowa, śpiew
Bob Harris: instr. klawiszowe, śpiew
Don Preston: syntezator Minimoog