The Beatles Polska. Info.

W Anglii ukazuje się LP Paula McCartneya - Venus And Mars

1975-05-30,  autor: joryk  
[...powrót do newsów]

W Anglii ukazuje się LP Paula McCartneya - Venus And Mars

Szósta płyta wydana przez Paula po rozpadzie Beatlesów. Top 1 w Stanach i UK. Warto posłuchać, bo jest kilka magicznych momentów, a piosenka Listen To What The Man Said trafiła nawet do kanonu klasyków McCartneya.
Po wysłuchaniu głosujemy na najlepsze utwory.

Venus and Mars -1:20
Rock Show - 5:31
Love in Song - 3:04
You Gave Me the Answer - 2:15
Magneto and Titanium Man - 3:16
Letting Go - 4:33
Venus and Mars (Reprise)- 2:05
Spirits of Ancient Egypt(Denny Laime) - 3:04
Medicine Jar(Jimmy McCulloch/Colin Allen)- 3:37
Call Me Back Again - 4:59
Listen to What the Man Said - 4:01
Treat Her Gently/Lonely Old People - 4:21
Crossroads Theme" (Tony Hatch) - 1:00

Muzycy:
Paul McCartney: gitara basowa, gitara, pianino, keyboard, śpiew, perkusja, syntezator
Linda McCartney: keyboard, podkład wokalny
Denny Laine: gitara, śpiew
Jimmy McCulloch: gitara, śpiew
Joe English: perkusja , instrumenty perkusyjne
Geoff Britton: perkusja (utwory 3, 6 & 9).

McCartney ma w tym roku silną konkurencję w Anglii. Nie mamy na myśli ani Extra Texture Harrisona, ani Rock And Roll Lennona - na Gwiazdkę pojawi się hitowa płyta Queen "A Night At The Opera", która zmiecie wszystkich.

Venus and Mars - recenzja Rolling Stone napisana przez Paula Nelsona

Z biegiem czasu znaczenie Johna Lennona dla The Beatles staje się coraz bardziej oczywiste. Stara śpiewka, którą słyszymy od lat – że dowcip i szorstka dociekliwość Lennona były niezbędne, by zrównoważyć melodyjny urok i słodycz Paula McCartneya – jest trywialna, lecz prawdziwa; kariera Lennona z pewnością miała mniej wzlotów i upadków (pierwszy album Plastic Ono Band to jego jedyny prawdziwy sukces), ale jego starania, nawet jeśli bywały żenujące, nigdy nie sprawiały wrażenia taśmowej produkcji. Żaden z byłych Beatlesów nie przetrwał pierwszej połowy lat siedemdziesiątych w sposób bohaterski – George Harrison stał się muzycznym Khalilem Gibranem, Ringo Starr sympatycznie przeciętnym szarym człowiekiem, Lennon zagubionym aktorem metodycznym, niepewnym, jaką rolę ma zagrać, a McCartney współczesnym Burtem Bacharachem próbującym wymyślić swoją Angie Dickinson – jednak z tej czwórki tylko los Lennona wciąż porusza rockandrollową część serca.

Lennon prawdopodobnie nie miał zupełnie nic wspólnego z Venus and Mars, nowym albumem Wings, ale w jakiś sposób duch jego szczerości nie tylko nawiedza, lecz także podkreśla chłodną kalkulację projektu McCartneya, a jeden czy dwa przenikliwe, pierwotne krzyki mogłyby sprawić, że poczułbym mniejszą wściekłość na szykowną, nieprzekonującą i jawną próbę Paula i Lindy wywyższenia się do rangi Romea i Julii muzyki pop. Można zauważyć, że John i Yoko nie byli lepsi, a może nawet gorsi, w swojej podobnej publicznej natarczywości – albo zresztą Bob Dylan na Planet Waves – ale to, co czyni takie porównanie wręcz bulwersującym, to fakt, że John i Yoko oraz Dylan wierzyli w to, co mówili, albo przynajmniej desperacko się o to starali, podczas gdy McCartneyowie serwują to wszystko z nonszalancką manierą dwójki obojętnych bywalców salonów, którzy podają nam najnowsze, prefabrykowane „obiady telewizyjne”.

Venus and Mars zaczyna się od swobodnego i fałszywego założenia Paula i Lindy, że cały świat jest ogromnie zainteresowany stanem ich związku (podczas gdy John, Yoko i Dylan kierowali się, jak sądzę, raczej indywidualnymi wewnętrznymi potrzebami wyrażenia tego, co czuli), więc preparują zręczny, broadwayowsko-hollywoodzki, powierzchowny romans, który jest obelgą dla samych „zakochanych na całym świecie”, którym dedykują tę płytę. Z tego, co mi wiadomo, McCartneyowie mogą kochać się namiętnie, ale to megalomania, a nie prywatny zapał, przebija przez skomputeryzowaną gładkość ich pozbawionych treści piosenek; nie uświadczymy tu „krwi na ścieżkach” ani żadnego związku z rzeczywistością. Być może to zbyt ostre słowa; być może wyobrażenie Paula i Lindy o sobie samych jako mitycznej parze rock and rolla jest prawdziwe w ich umysłach, jednak, jak dowodzi ten album, przedłużająca się podróż przez ten jałowy obszar potrafi sprawić, że nawet nocne przemyślenia Johnny'ego Carsona wydają się wręcz dostojewskie.

„Venus and Mars are all right tonight” (Wenus i Mars mają się dziś w porządku) – wciąż powtarzają nam zakochani, uporczywie odpowiadając na w dużej mierze niezadane pytanie koncepcją rodem z komunikatu prasowego, ogólnie pozbawionymi polotu melodiami i jednymi z najgłupszych tekstów w historii muzyki. Jako zdeklarowany romantyk, nie ustępuję nikomu, kogo ogarnia czasem rozmarzony stan tęsknoty, ale nie wyobrażam sobie, bym kiedykolwiek powiedział komuś, kogo lubię, a tym bardziej kocham, coś w stylu: „Rety, jesteś taka wspaniała / Gdy miłość jest moja / Nie mogę się mylić” (My, you’re so fine/When love is mine/I can’t go wrong); albo: „Ach, ona wygląda jak śnieg / Chcę ją umieścić w broadwayowskim show” (Ah, she looks like snow/I want to put her in a Broadway show), czy też: „Jesteś moim maleństwem i cię kocham / Możesz wziąć funt miłości / I ugotować go w gulaszu…” (You’re my baby and I love you/You can take a pound of love/And cook it in the stew….). Ostatni utwór na płycie zabiera galaktyczną parę aż do domu spokojnej starości, gdzie prosi się nas o litość nad niedołężnymi, starymi McCartneyami, ponieważ „nikt ich nie poprosił, żeby zagrali” (nobody asked [them] to play). „Siedzimy tu” – zawodzą – „Dwoje samotnych, starych ludzi / Powoli dożywających swych dni” (Two lonely old people/Eking our lives away). Cholernie mało prawdopodobne. Jeśli kariera muzyczna wam nie wyjdzie, ludziska, zawsze możecie znaleźć pracę przy pisaniu oper mydlanych albo wierszyków na kartki z życzeniami.

Tyle jeśli chodzi o banalne ballady – „Venus and Mars”, „Love in Song”, „You Gave Me the Answer” (wykonane w stylu Rudy'ego Vallee), „Letting Go”, „Spirits of Ancient Egypt”, „Treat Her Gently — Lonely Old People” – to wszystko melasa tak odległa od głównego nurtu miłosnego, że, rzucając żartem, zdołałaby się z niej przesączyć zaledwie kropla lub dwie. Niestety, niektóre z piosenek niemiłosnych (zwłaszcza „Magneto and Titanium Man”) na Venus and Mars są bardziej irytujące i bezczelnie głupkowate niż ten żart, albo po prostu dość zwyczajne („Rock Show”, „Medicine Jar”). Jedynymi dwoma prawdziwymi wyjątkami są dobrze zaśpiewane, czerpiące z miejskiego bluesa i soulu lat sześćdziesiątych „Call Me Back Again” oraz pewny hitowy singiel z tej płyty, pysznie wpadające w ucho i gładko wyprodukowane „Listen to What the Man Said” – ten drugi to doskonały przykład zręcznej, profesjonalnej rozrywki i starannie spreparowanego „produktu”, jaki kiedykolwiek trafił na radiową antenę.

Chociaż zawsze miałem wątpliwości co do McCartneya, przed wydaniem tego albumu mógłbym wysunąć wstępny argument, że to on, a nie Lennon, był jedynym z byłych Beatlesów, którego kariera wydawała się zmierzać w jakimś kierunku. Band on the Run nie było wspaniałe, ale było dobre i sugerowało, że jego twórca to nie tylko pakowane próżniowo poczucie wyższości i bezkonkurencyjne ego. Teraz już nie wiem. Gdyby jego talent należał już do przeszłości, obecna katastrofa McCartneya nie miałaby wielkiego znaczenia, jednak tym, co naprawdę niepokoi w tej sytuacji, jest niemal radosny entuzjazm, z jakim trywializuje on wszystko, co ma jakiekolwiek znaczenie.

Symboliczny jest fakt, że Venus and Mars zawiera więcej zbędnych śmieci (nie wszystkie znajdują się w rowkach płyty), niż jest w stanie unieść: dwa plakaty, dwie samoprzylepne naklejki, krzykliwą wewnętrzną okładkę itd. Być może są to ulotne akcesoria sławy, ale w rzeczywistości nie ma w tym nic tak kosmicznego, jak wydaje się Paulowi i Lindzie; w istocie przypomina to raczej nieumyślną definicję artystycznej pustki. To dwie gęsi, które zniosły złote jajo w krainie, gdzie Michelangelo Antonioni i Norman Rockwell w jakiś sposób stali się pokrewnymi duszami, a od nas wszystkich oczekuje się, że poniesiemy tego koszty.