The Beatles Polska. Info.

Richard Buskin rozmawia z fanem The Beatles, któremu udało się wkręcić na premierę Yellow Submarine

1988-07-17,  autor: kasia  
[...powrót do newsów]

W 1968 roku David Stark był piętnastoletnim uczniem, który, podobnie jak niezliczeni inni fani The Beatles na całym świecie, był gotów posunąć się niemal do wszystkiego, byle tylko spotkać swoich idoli. W ciągu kolejnych kilku lat udało mu się osiągnąć ten cel kilkakrotnie, jednak pierwsze – i prawdopodobnie najbardziej zuchwałe – z tych spotkań miało miejsce w środę, 17 lipca 1968 roku, w dniu światowej premiery filmu „Yellow Submarine” w Londynie.

Po dotarciu na Piccadilly Circus ze szkolnym kolegą w połowie popołudnia i spędzeniu kilku godzin na obserwowaniu gromadzących się tłumów z dachu kina (dzięki otwartym bocznym drzwiom i dogodnie umiejscowionej windzie), dwóm chłopcom udało się wejść na pierwszy balkon (ang. dress circle), gdzie zatrzymał ich bileter, żądając okazania wejściówek.

„Powiedziałem mu, że zostawiliśmy nasze bilety, kiedy wchodziliśmy na dół” – wspomina David. „A kiedy pojawił się menedżer i zapytał nas, po co w ogóle tam jesteśmy, odpowiedziałem, że bilety przysłał nam nasz »dobry przyjaciel« Clive Epstein, którego tak naprawdę poznałem podczas wakacji kilka lat wcześniej. Cóż, menedżer nie był zbytnio przekonany do tego wyjaśnienia i zabrał nas do baru, żebyśmy znaleźli Clive'a – nerwowo przełknąłem ślinę! – ale zrobiło to na nim większe wrażenie, gdy zauważyłem Dicka Jamesa i zapytałem go, czy widział Clive'a. Ten odparł, że zatrzymały go sprawy w Liverpoolu, na co menedżer stwierdził: »Okej, widzę, że znacie tu ludzi. Możecie zostać, ale następnym razem pilnujcie swoich biletów!«. Niewiarygodne szczęście!”.

Jeszcze większym zrządzeniem losu okazał się wybór miejsc przez Davida – znajdowały się one tuż za Wspaniałą Czwórką i ich przyjaciółmi!

„Po prostu staliśmy tam, gdy wszyscy wchodzili” – opowiada. „Pamiętam, że widziałem Status Quo, Grapefruit i niektórych członków The Who. A potem nagle zewsząd zaczęły błyskać flesze aparatów i całe miejsce ożyło, gdy The Beatles pojawili się ze swoją świtą. Zeszli do pierwszego rzędu balkonu, a tuż za nimi podążali fotografowie. Kiedy fotoreporterzy odeszli, zauważyłem dwa puste miejsca tuż za Paulem!

W tym momencie naprawdę oblał mnie pot, zwłaszcza gdy spojrzałem w prawo i zobaczyłem, że siedzę obok Keitha Richardsa z The Rolling Stones! Myślałem, że w każdej chwili mogą nas stamtąd wyrzucić. W końcu zebrałem się na odwagę i zapytałem go, czy możemy tam usiąść, a on odparł, że tak, ponieważ te miejsca były zarezerwowane dla Micka Jaggera i Marianne Faithfull, ale oni wciąż byli w Stanach! John Lennon odwrócił się wtedy i zapytał Keitha Richardsa coś w stylu: »Więc kim są twoi przyjaciele?«, a Keith na to: »Och, przepraszam, czy nie przedstawiłem ci już Micka i Marianne?«.

To było absolutnie niesamowite – siedzieć tuż za The Beatles i oglądać pierwszy pokaz ich nowego filmu! Pamiętam, że podczas »Hey Bulldog« i »All Together Now« Paul odwrócił się i zapytał mnie, co myślę o nowych piosenkach. Oczywiście uważałem, że są doskonałe, ale raczej nie zamierzałem ich krytykować, nawet gdybym uważał inaczej!”.

Lepsza okazja do porozmawiania z Johnem, Paulem, George'em i Ringo nadarzyła się po zakończeniu tego pełnometrażowego filmu animowanego, gdy zebrał on owacje od publiczności. Zespół The Beatles pozostał we foyer, czekając, aż zamieszanie na zewnątrz nieco ucichnie, a ich samochody podjadą. David w pełni wykorzystał tę sytuację, aby porozmawiać zarówno z Johnem, jak i z George'em.

„Wszyscy byli w naprawdę świetnych nastrojach” – wspomina. „Byli ewidentnie zadowoleni z tego, co zobaczyli na ekranie. John, z Yoko u boku, opowiadał mi o nowych biurach Apple na Savile Row, do których właśnie się wprowadzili. Kiedy zapytałem go, czy The Beatles nagrywają jakieś nowe utwory, powiedział, że pracuje nad piosenką, której struktura opiera się na dziecięcej rymowance. Później zorientowałem się, że musiał mówić o »Cry Baby Cry«. George tymczasem, w swoim żółtym garniturze i kapeluszu, zdradził mi, że ma nadzieję, iż jego album ze ścieżką dźwiękową do filmu »Wonderwall« ukaże się jeszcze w tym samym roku.

Poza spotkaniem z The Beatles, moim najbardziej żywym wspomnieniem z tamtego wieczoru jest niesamowity widok tysięcy ludzi na zewnątrz kina, z których każdy desperacko próbował choćby zerknąć na swoich idoli, skandując refren »Yellow Submarine«. Coś niesamowitego!”.


David nie wziął udziału w imprezie zorganizowanej później w Royal Lancaster Hotel – w końcu nie został na nią zaproszony! – ale przynajmniej wykorzystał okazję, która prawdopodobnie była ostatnią w historii szansą, by doświadczyć Beatlemanii z pierwszej ręki.