No nie do końca jestem pewna, czy w tym dziale mam to umieścić....ale jak by co... to mody zrobią swoje....
10 kwietnia 1962 roku a więc 50 lat temu zmarł Stuart S.
Przypominając tę rocznicę portal onet zamieścił artykuł, który skopiowałam i zamieściłam poniżej....
http://muzyka.onet.pl/publikacje/artykuly/pierwszy-martwy-beatles,1,5093307,wiadomosc.htmlCytuj:
Został członkiem The Beatles, chociaż nie potrafił grać. Zespół opuścił chwilę przed pierwszymi nagraniami. Wolał zostać z ukochaną kobietą, która trzymała go w ramionach, gdy miał tylko 21 lat i umierał 10 kwietnia 1962 roku w Hamburgu.
Stuart Sutcliffe nie był ani tak złym muzykiem, jak chciałby wszystkim wmówić Paul McCartney, ani na tyle dobrym, żeby którykolwiek z beatlesów płakał z powodu jego odejścia z zespołu. Stu, jak mówili o nim znajomi, był przede wszystkim malarzem. Malarzem, który został muzykiem i muzykiem, który pozostał malarzem, parafrazując tytuł filmowej dylogii. Sutcliffe dołączył do zespołu Lennona, McCartneya i Harrisona pod koniec 1959 roku, i chociaż nie jest współtwórcą żadnego hitu liverpoolskiej czwórki, to mniej lub bardziej bezpośrednio Lennon i spółka zawdzięczają mu dwie istotne rzeczy: nazwę i stylówę.
Został członkiem The Beatles, chociaż nie potrafił grać. Zespół opuścił chwilę przed pierwszymi nagraniami. Wolał zostać z ukochaną kobietą, która trzymała go w ramionach, gdy miał tylko 21 lat i umierał 10 kwietnia 1962 roku w Hamburgu.
Stuart Sutcliffe nie był ani tak złym muzykiem, jak chciałby wszystkim wmówić Paul McCartney, ani na tyle dobrym, żeby którykolwiek z beatlesów płakał z powodu jego odejścia z zespołu. Stu, jak mówili o nim znajomi, był przede wszystkim malarzem. Malarzem, który został muzykiem i muzykiem, który pozostał malarzem, parafrazując tytuł filmowej dylogii. Sutcliffe dołączył do zespołu Lennona, McCartneya i Harrisona pod koniec 1959 roku, i chociaż nie jest współtwórcą żadnego hitu liverpoolskiej czwórki, to mniej lub bardziej bezpośrednio Lennon i spółka zawdzięczają mu dwie istotne rzeczy: nazwę i stylówę.
Stu urodził się w Szkocji, ale dorastał w Liverpoolu, gdzie przeprowadził się z powodu pracy ojca – urzędnika państwowego. Kiedy aspirujący malarz Stuart Sutcliffe sprzedał w Liverpoolu swój obraz za niebagatelną wówczas kwotę 65 funtów, jego szkolny przyjaciel John Lennon był bezwzględny. Bo chociaż Stu zarobione pieniądze chciał przeznaczyć na płótna, to megalomański przyjaciel dawał mu do wyboru wyłącznie bas lub perkusję. Bo właśnie tych instrumentów potrzebował w swoim zespole, który formował się z The Quarrymen, pierwszej grupy Lennona. Stu zainwestował pieniądze w gitarę basową i tak został członkiem zespołu, który niedługo później wspólnie z Lennonem nazwali The Beatles. Jedna z wersji historii o powstaniu nazwy zespołu mówi, że Sutcliffe podłapał frazę "Beatles" z filmu "Dziki" z Marlonem Brando, w którym jeden z bohaterów w taki sposób zwracał się do dziewczyn.
O nowym członku zespołu Harrison powiedział, że "lepiej mieć basistę, który nie potrafi grać, niż nie mieć żadnego". Chociaż w dzieciństwie Stuart śpiewał w chórze oraz pobierał nauki gry na pianinie, to nie był muzycznie tak utalentowany jak Harrison, który z łatwością przyswoił sobie wiele instrumentów Wschodu, czy jak wszechstronny McCartney. Sir Paul opisywał Stuarta jako "typowego, pryszczatego studenta sztuki, który trzymał się ze mną i George'm na dystans". To właśnie w szkole Sutcliffe poznał Lennona – obaj mieli wtedy po 17 lat i wzajemnie się inspirowali. Lennon bardziej zaczął interesować się sztuką, a Stuart – muzyką. O ich przyjaźń mógł być zazdrosny McCartney, który podobnie jak większość znajomych Johna widział w nim przyszłą światową gwiazdę. W 2001 roku siostra pierwszego basisty The Beatles ujawniła, że Lennon i Sutcliffe mieli romans. Dowodów na to nie ma, ale chyba tylko z dzisiejszej perspektywy można nazwać męską przyjaźń "romansem". Dosyć niechętni, ale akceptujący znajomych lidera grupy McCartney i Harrison byli zaskoczeni zmianą wizerunku nowego muzyka, kiedy pojechali na słynne koncerty w Hamburgu w 1960 roku, na których początkowo ich jedyną widownią były prostytutki i marynarze. W Niemczech otworzyły się przed młodymi Brytyjczykami nie tylko drzwi sławy, przez które śmiało wskoczyli, ale też drzwiczki hamburskich barków i sypialni RFN-owskich ślicznotek. Jedną z nich była Astrid Kirchherr. Fotografka została przyprowadzona na jeden z koncertów przez Klausa Voormana, sympatyka zespołu, który kilka lat później zaprojektował okładkę płyty "Revolver".
Niemka zafascynowała się odmienionym Stuartem. Brytyjczyk w modnych Ray-Banach i elegancko ułożonych włosach nie bez kozery zyskał miano "Jamesa Deana z Hamburga". Na scenie też odróżniał się od pozostałych Beatlesów. Nie tylko urodą. O ile między bajki można włożyć opowieści o tym, jakoby niczym brytyjski Jim Morrison z początków kariery całe koncerty grał odwrócony plecami do publiczności, o tyle stylem gry było mu bliżej do awangardowych rockmanów z The Velvet Underground niż rockowych dzieciaków z Liverpoolu. Stuart zwykł w czasie wielogodzinnych hamburskich koncertów spokojnie stać z boku sceny w swoich ciemnych okularach, zamiast podskakiwać w rytm rockowych szlagierów. Długość tych koncertów, ich entuzjastyczny odbiór i fakt, że muzycy dopiero na miejscu dowiedzieli się, że oczekuje się od nich wielogodzinnych wyczynów, podczas gdy oni mieli przygotowany ledwie godzinny repertuar, są najlepszym dowodem na nienajgorsze umiejętności basisty. Jeden ze zwolenników gry Stuarta powiedział krótko: "gdyby nie potrafił grać, nie byłoby go słychać, a rockowy bas był nieodłączną częścią pierwszych koncertów The Beatles". Kurt Voormann, chociaż przystojny muzyk odbił mu dziewczynę, stwierdził jeszcze bardziej dobitnie, że "Stu był naprawdę dobrym rock'n'rollowym basistą, jego gra była bardzo charakterystyczna. Był w tym czasie moim ulubionym basistą ... i miał ten fajny wygląd". Temu wizerunkowi Astrid nie mogła się oprzeć. Było jej o tyle łatwiej, że sama była cudownym połączeniem Twiggy, Nico i Briggite Bardot. To ona zrobiła Beatlesom pierwsze profesjonalne zdjęcia w Hamburgu – z powodu niezachowania negatywów nie zarobiła na ich rozpowszechnianiu ani grosza. Zyskała za to męża – Stu oświadczył się jej po dwóch miesiącach znajomości. To właśnie Astrid zaproponowała Stuartowi zmianę fryzury. Z tej w stylu Jamesa Deana na "mop-top". Popularna wśród niemieckiej bohemy dla Brytyjczyków była zabawną nowością. Kiedy Lennon zobaczył swojego przyjaciela w nowej fryzurze, padł ze śmiechu. Mniej zabawnie było, kiedy po kilku dniach na koncert w "mop-topie" przyszedł Harrison. Pod koniec pierwszego pobytu Beatlesów wszyscy prócz perkusisty Pete'a Besta mieli na głowach coś, co stało się jednym z pierwszych znaków rozpoznawczych kapeli. Nowy perkusista Ringo Starr nie oponował, gdy musiał zmienić uczesanie.
Na koncertach Sutcliffe coraz częściej tęsknie wypatrywał wśród publiczności blond-piękności, niż pilnował właściwego tempa. Kiedy na scenie McCartney skomentował to ostrymi słowami, Stu, chociaż nie był łobuzem, wszczął bójkę. Nie było to jednak bezpośrednim powodem opuszczenia przez muzyka doskonale rokującego zespołu. Był świadom swoich muzycznych ograniczeń. W fabularnym filmie o hamburskich przygodach Beatlesów Stu śpiewa "Love Me Tender" i jest to zapewne najgorszy muzyczny moment w historii zespołu – producent z wytwórni ledwie zobaczył i usłyszał basistę, a salwował się ucieczką. Największym atutem malarza z gitarą była przyjaźń z Lennonem. Obydwaj dobrze wiedzieli, że lepszym wokalistą i gitarzystą jest McCartney. W lipcu 1961 Stuart odszedł z zespołu, aby żyć w Hamburgu z Astrid i poświęcić się malarstwu. Dostał się na wydział malarski hamburskiej akademii sztuk pięknych.
Na koncertach Sutcliffe coraz częściej tęsknie wypatrywał wśród publiczności blond-piękności, niż pilnował właściwego tempa. Kiedy na scenie McCartney skomentował to ostrymi słowami, Stu, chociaż nie był łobuzem, wszczął bójkę. Nie było to jednak bezpośrednim powodem opuszczenia przez muzyka doskonale rokującego zespołu. Był świadom swoich muzycznych ograniczeń. W fabularnym filmie o hamburskich przygodach Beatlesów Stu śpiewa "Love Me Tender" i jest to zapewne najgorszy muzyczny moment w historii zespołu – producent z wytwórni ledwie zobaczył i usłyszał basistę, a salwował się ucieczką. Największym atutem malarza z gitarą była przyjaźń z Lennonem. Obydwaj dobrze wiedzieli, że lepszym wokalistą i gitarzystą jest McCartney. W lipcu 1961 Stuart odszedł z zespołu, aby żyć w Hamburgu z Astrid i poświęcić się malarstwu. Dostał się na wydział malarski hamburskiej akademii sztuk pięknych.
Niecały rok później, 10 kwietnia 1962, zmarł na krwotok śródmózgowy. Jego przyczyną mogła być bójka z przeszłości, w czasie której muzyk został dotkliwie skopany. Astrid po śmierci swojego męża powiedziała: "Umarł na moich rękach w karetce. Nie mogę powiedzieć, że to było nieoczekiwane, ale nagłość... strata dla mnie było ogromna, dla wszystkich, którzy go znali, był geniuszem, o wielkim umyśle i oryginalny talencie jako artysta. Byłby znakomity, gdyby żył." Jego wykładowca z Hamburga, ceniony malarz Eduardo Paolozzi nazwał Stu "swoim najlepszym studentem". Krytycy twierdzą, że swoim oryginalnym, abstrakcyjno-ekspresjonistycznym stylem mógłby w malarstwie dokonać podobnej rewolucji, jaką w muzyce wywołali Beatlesi. Kolekcja jego obrazów doczekała się wielu światowych wystaw. Kilka utworów, w których słychać jego gitarę, ukazało się na albumie Beatlesów "Anthology 1" w 1995 roku. Zdjęcie Stu znalazło się też na okładce płyty "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band".
Muzycy The Beatles nie pojawili się na pogrzebie. Było to dla nich zbyt trudne. Lennon jednak przez lata wspierał Astrid, o którą w przeszłości ze Stu rywalizowali. Po latach Yoko Ono powiedziała: "czuję się jakbym bardzo dobrze znała Stu. Nie było dnia, żeby John o nim nie mówił".
![Image](http://m.onet.pl/_m/96e0288587a45cf417e7baf09b5d2906,62,1.jpg)
The Beatles w 1960 roku - od lewej: menedżer zespołu Allan Williams z żoną Beryl, piosenkarz calyspo Lord Woodbine, Stuart Sutcliffe, Paul McCartney, George Harrison i Pete Best. (fot. John Lennon/Keystone Features/Getty Images)